اخبار

رادیوفردا: عیسی شریفی (سمت چپ)‌ در کنار محمدباقر قالیباف

سازمان قضایی نیروهای مسلح ایران در اطلاعیه‌ای از تایید حکم عیسی شریفی، معاون محمدباقر قالیباف در دوران شهرداری تهران، در دیوان عالی کشور خبر داد.

بر اساس این اطلاعیه که خبرگزاری ایسنا روز چهارشنبه منتشر کرد، عیسی شریفی به ۲۰ سال زندان، جزای نقدی، و استرداد وجوه تحصیلی محکوم شده است.

عیسی شریفی در شهریور سال ۹۶ بازداشت شد و پرونده فساد او به طور عمده مربوط به هلدینگ مالی یاس، از زیرمجموعه‌های اقتصادی بنیاد تعاون سپاه بود. شرکت «رسا تجارت» نیز زیرمجموعه این هلدینگ بود. این هلدینگ پس از افشای فسادهای متعدد منحل شد.

پرونده آقای شریفی در دادسرای نظامی به صورت کاملا محرمانه بررسی شده و مسعود مهردادی و محمود سیف، دو چهره امنیتی که با سازمان اطلاعات سپاه و نیروی قدس سپاه در ارتباط بودند، نیز درگیر این پرونده فساد هستند.

دادسرای نظامی تهران از تایید حکم ۳۰ سال زندان، جزای نقدی و استرداد وجوه تحصیلی برای محمود سیف و همچنین دو سال زندان برای مسعود مهردادی در دیوان عالی کشور خبر داده است.

پرونده‌ فساد این افراد با روابط قرارگاه خاتم‌الانبیای سپاه و هلدینگ یاس با شهرداری تهران در دوران محمدباقر قالیباف مرتبط است که منجر به عقد قراردادهایی شد «که ۲۲ هزار میلیارد تومان ارزش داشت».

بر اساس اطلاعیه دادسرای نظامی تهران، چهار نفر از متهمان پرونده به اتهام مشارکت در کلاهبرداری باندی، مشارکت در پولشویی و برداشت و تصاحب غیرقانونی وجوه به دو تا ۳۰ سال حبس تعزیری محکوم شده‌اند.

نفر چهارم محمود خاکپور است که به ۵ سال و شش ماه زندان، ۴۰ ضربه شلاق تعزیری، جزای نقدی و رد مال محکوم شده است.

بی‌بی‌سی: فرانسوی بازداشت‌شده در زندان مرکزی مشهد است

بنجامین بریر، گردشگر فرانسوی که که نزدیک به ۱۰ ماه پیش در ایران بازداشت شده بود، با اتهام جاسوسی مواجه شده است.

سعید دهقان، یکی از وکلای این مرد فرانسوی روز دوشنبه به رویترز گفت او با دو اتهام جاسوسی و تبلیغ علیه نظام مواجه است.

به گفته سعید دهقان “روز گذشته، دادگاه آخرین دفاع این زندانی را اخذ کرد. اتهام جاسوسی او به خاطر عکاسی از یک منطقه ممنوعه است”.

به نقل از وکیل و یک فرد نزدیک به خانواده بنجامین بریر گزارش داده که او ۳۵ سال دارد و هنگام پراندن یک پهپاد کوچک برای عکاسی در بیابانی در نزدیکی مرز ایران و ترکمنستان دستگیر شده است.

وکیل بنجامن این زندانی گفت اتهام تبلیغ علیه نظام هم به خاطر پستی در یکی از شبکه‌های اجتماعی است که در آن نوشته بود “حجاب در جمهوری اسلامی ایران اجباری است”، اما در دیگر کشورهای اسلامی نه.

وزارت امور خارجه فرانسه ماه گذشته تایید کرد که یک شهروند این کشور در ایران زندانی است. فرانسه در آن زمان اعلام کرد که اوضاع را زیر نظر دارد.

اکنون سعید دهقان می‌گوید “او در زندان وکیل آباد در مشهد است. وضعیت سلامتی‌اش مناسب است و به وکلای خود دسترسی دارد. او همچنین از محافظت کنسولی بهره‌مند است و مقامات سفارت فرانسه با وی در تماس مرتب‌اند.”

خبر بازداشت او ماه پیش در رسانه‌ها منتشر شد.

مقام‌های فرانسوی و خانواده فرد بازداشت‌شده به دلیل شرایط حساس ایران و تنش‌های بین‌المللی، از زمان دستگیری او سکوت کرده‌ بودند، به این دلیل که می‌ترسیدند رسانه‌ای شدن آن به مذاکرات آزادی‌اش لطمه بزند.

فرانسوی زندانی در مشهد ‘با اتهام تبلیغ علیه نظام روبرو است’
ایران و فرانسه دو زندانی خود را معاوضه کردند

چند هفته پیش روزنامه فرانسوی فیگارو از دستگیری یک شهروند فرانسوی-ایرانی و یک آلمانی در ایران خبر داده بود اما نام آنها را منتشر نکرده بود.

تا کنون ده‌ها فرد خارجی و دوتابعیتی در ایران بازداشت و تعدادی از آنها با متهم شدن به جاسوسی به ۵ تا ده سال زندان محکوم شده‌اند.

جمهوری اسلامی ایران بارها متهم شده که با دستگیری خارجی‌ها و افراد دوتابعیتی از آنها به عنوان اهرم فشار سیاسی در روابط و مذاکرات خود با کشورهای دیگر استفاده می‌کند.

رادیوفرانسه: در حالی که كمتر از یك هفته به شروع سال ۱۴۰۰ مانده، قیمت مصوب میوه و آجیل شب عید توسط ستاد تنظیم بازار اعلام شد، اما روزنامه اعتماد در گزارشی نوشت امسال نیز مانند اسفند سال ۹۸ رونق آنچنانی در بازار و شور و شوقی در بین مردم برای خرید عید وجود ندارد و كاسب‌های بازار می‌گویند «جیب مردم خالی است.»

بر اساس این گزارش، برخی از کاسب‌ها گفته‌اند مردم «می‌آیند و قیمت می‌گیرند و سری تكان داده می‌روند». مردم ناراضی هستند و می‌گویند: «قدرت خرید وجود ندارد… پول نیست…»

روزنامه اعتماد ادامه داد: افزایش قیمت‌ها، تضعیف قدرت خرید و البته ناهماهنگی در دستورالعمل‌های تنظیم بازاری برای به ثبات رساندن قیمت‌ها علاوه بر سردرگمی خریدار و فروشنده به بی‌ثابتی بازار نیز دامن زده است. آن هم در زمانی كه ایرانی‌ها دومین سال نو خود را زیر سایه شیوع كرونا می‌گذرانند و با محدودیت‌های سفر و گردش و تفریح روبه‌رو هستند.

با استناد به قیمت‌های جمع‌آوری شده از بازار، قیمت هر كیلو آجیل مخلوط ۱۵۰ تا ۱۷۰ هزار تومان است. این در حالی است كه در اسفند ۹۸ قیمت هر كیلو آجیل مخلوط ۶۰ تا ۸۰ هزار تومان گزارش شده بود.

اعتماد نوشت: افزایش ۱۱۲ درصدی قیمت‌ها در بازار طی یك‌سال قطعا می‌تواند هر بازاری را از رونق بیندازد. اما افزایش قیمت‌ها محدود به آجیل و میوه شب عید نمی‌شود و تمام كالاها را در بر می‌گیرد. با استناد به گزارش‌های مركز آمار، از فروردین تا بهمن سال جاری سبد مصرفی یك خانواده افزایش ۶۴ درصدی در قیمت‌ها داشته است.

علی نوری، سخنگوی اتحادیه صنف فروشندگان آجیل و خشكبار اصفهان، گرانی شدید در چند سال اخیر را موجب خارج شدن آجیل از اولویت‌های خرید مردم به ‌خصوص در شب عید عنوان كرد.

او گفت آجیل از سبد غذایی مردم حذف شده به‌طوری كه اكنون آجیل فراوان در بازار موجود است اما مشتری ندارد.

اما قیمت‌ها تنها برای آجیل و میوه شب عید افزایش پیدا نكرده و در سایر كالاهای خوراكی نیز به چشم می‌خورد. با استناد به گزارش مركز آمار از قیمت خواركی‌ها، هزینه یك خانواده برای خرید سبد «ده كیلو برنج ایرانی، یك كیلو گوشت گاو، یك كیلو گوشت گوسفند، یك كیلو مرغ، ‌تخم‌مرغ، كره، شیر، پنیر، ماست، ماكارونی، روغن مایع، رب گوجه‌فرنگی، قند، شكر و چای» بدون در نظر گرفتن حبوبات در فروردین حدود ۵۸۶ هزار تومان بود كه در بهمن ماه به ۹۶۳ هزار تومان رسید.

رادیوفردا: یادداشتی از جمشید اسدی: بودجه دولتی در نظام ولایی همواره کسری و رانتی و تورمی است. در یادداشت پیشین با عنوان «وارسی کسری بودجه سال ۱۴۰۰ نظام ولایی با خط‌کش اقتصاددان نوبل، ریچارد استون»، با بهره‌گیری از آموزه‌های اقتصاددان برنده جایزه نوبل، ریچارد استون، نشان دادیم که در بودجه ۱۴۰۰ هزینه‌های فزاینده و درآمدهای کاهنده در تراز نیستند و ناچار پیامد آن کسری بزرگی است.

اما چرا از همان آغاز انقلاب اسلامی بودجهٔ دولتی همواره گرفتار کسری بوده و چرا دولت همچون هر فرد و خانواده‌ای از هزینه‌ها نمی‌کاهد و آن را همخوانِ درآمدها نمی‌کند؟

در این نوشته به این می‌پردازیم که هیچ دولتی در نظام ولایی نمی‌تواند در برابر رانتخواران قدرتمند بایستد و از پرداخت سهم ایشان سر باز زند و به کسری بودجه سر و سامان دهد. به سراغ جیمز بوکانان (James Buchanan)، اقتصاددان آمریکایی، می‌رویم و جا و وزنهٔ رانت در بودجه ۱۴۰۰ را می‌کاویم.*
جیمز بوکانان و تئوری «انتخاب ديوانی» (Public Choice)

جیمز بوکانان

بوکانان باور نداشت که مدیر دیوانی و دولتی منفعت شخصی ندارد و تنها منافع عمومی را در نظر می‌گیرد، بلکه بر این باور بود که اگر نفع شخصی، که البته نمی‌توان آن را به خودپرستی فروکاهید، انگيزهٔ کنش باشد، چگونه می‌توان پذیرفت همين كه فرد به ديوان و دولت رفت، به یک باره از نفع شخصی پیراسته می‌شود و منفعت عمومی را پی می‌گیرد؟

برای پاسخ، او آموزه‌های اقتصادی در مورد انگيزه‌های رفتاری را به کار مسئولین دولتی زد و تئوری «انتخاب ديوانی» را برنهاد و برای همین هم جایزهٔ نوبل اقتصادی را در سال ۱۹۸۶ در ربود.

جانمایهٔ نظریهٔ «انتخاب ديوانی» بوکانان این است که چون رأی مردم تنها راه رسیدن و نگه داشتن قدرت سیاسی در دموکراسی است، انگیزهٔ مسئولان سياسی در تصمیم برای ماليات و بودجه و دیگر، نه برآوردن منفعت همگانی بلکه خرسندسازی رأی‌دهندگان پشتیبان است.

مثلاً سیاستمداری وعدهٔ بودجهٔ انبساطی به شهروندان می‌دهد تا در ازای کار و درآمد، گیرم برای مدت كوتاهی هم كه شده، رأی ایشان را برای انتخاب شدن به دست آورد.

نظریهٔ «انتخاب ديوانی» جیمز بوکانان مربوط به داد و دهش سیاسی ـ اقتصادی در دموکراسی‌هاست، چه کارش به نظام استبدادی ـ استصوابی ولایی؟ آیا آن تئوری به کار این نظام هم می‌آید؟ آری، به شرط انطباق. بدین ترتیب که در تئوری جیمز بوکانان، اگر دیوانسالاران در دموکراسی تصمیم‌هایی می‌گیرند برای آن‌که شهروندان خرسند شوند و رأی به ایشان دهند، در نظام ولایی می‌بایست در پی خرسندسازی قدرتمندانی باشند که گزینش «استصوابی» نامزدهای «خودی» برای دیوان حکومت را در دست دارند.

به دیگر سخن، برای رسیدن و نگهداشت قدرت در نظام ولایی، دیوانسالار پیش و بیش از آن‌که نیازی به رأی مردم داشته باشد، به پشتیبانی پایوران قدرتمند نظام ولایی، همچون سپاه پاسداران و نهادهای مذهبی و تبلیغی و بنیادها و آقازادگان نیاز دارد و از همین رو به هم ایشان امتیاز و باج می‌دهد و نه به مردم. سهم رانت‌خواران در بودجهٔ نظام ولایی از همین روست.

بودجه ۱۴۰۰، همچون دیگر بودجه‌های جمهوری اسلامی، نشانگر همین باجی است که دولت به قدرتمندان رانتخوار نظام می‌دهد و از آن گریزی ندارد و ناچار نمی‌تواند، اگر هم بخواهد، از هزینه‌های بودجه بکاهد. کسی همآورد حلقه‌های رانت‌خوار در نظام نیست و از همین رو سهم‌شان در بودجه همواره پرداخت می‌شود. در ادامه به همین داستان می‌پردازیم.
رانتخواران تفنگدار
نیروهای تفنگدار پاسدار از همان آغاز برای نگهداشت نظام ولایی به وجود آمدند و پس از آن همواره بر قدرت خود افزودند. حالا هم که نظام ولایی در برابر نیازهای اقتصادی مردم دست‌خالی است و چاره‌ای جز برخورد و سرکوب نظامی ندارد، باز هم بر جا و وزنهٔ نیروهای تفنگدار در نظام افزوده شده است. همچنان‌که جدول زیر نشان می‌دهد، سهم نیروهای مسلح در بودجه ۱۴۰۰ افزایش چشمگیری یافته است.

حدود ۶۰ درصد از هزینه‌های بودجهٔ ۱۴۰۰ سهم ۱۲ ردیف است که تنها چهار تای آن غیرنظامی است (ادارات کل آموزش و پرورش استان‌ها، صندوق بازنشستگی کشوری، دادگستری جمهوری اسلامی ایران، سهم دولت از حق بیمه آموزش و پرورش در صندوق بازنشستگی کشوری) و بقیه از دور و نزدیک وابسته به نیروهای تفنگدارند: سازمان تأمین اجتماعی نیروهای مسلح، ستاد مشترک سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، نیروی انتظامی، بنیاد شهید و امور ایثارگران، ستاد مشترک ارتش جمهوری اسلامی ایران، قرارگاه سازندگی خاتم‌الانبیا، سازمان خدمات درمانی نیروهای مسلح و وزارت اطلاعات.

نهادهای مذهبی و تبلیغی
در نخستين دورهٔ زمامداری محمود احمدی نژاد (۱۳۸۴ تا ۱۳۸۸) سهم نهادِ دفتر تبلیغات حوزه علمیه قم، مرکز خدمات حوزه علمیه قم، مرکز خدمات حوزه‌‌های علمیه، مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی، سازمان تبلیغات اسلامی و کمیته امداد امام خمینی سه برابر شد. در بودجه ۱۳۹۸ دولت روحانی، سهم برخی از نهادهای مذهبی افزایش و برخی نیز کاهش یافت، اما روی‌هم‌رفته سهم این نهاد‌ها به همراه سازمان صداوسیما به بیش از ۵۳۰۰ میلیون تومان، یعنی ۱۳ برابر بودجه «امور محیط زیست»، رسید.

در بودجه ۱۳۹۹ سهم نهادهای مذهبی و تبلیغی باز هم افزایش یافت. یک‌چهارم بودجهٔ عمومی در این سال زیر نظر و وابسته به سیدعلی خامنه‌ای بود. ما در نوشته‌ای بلند با عنوان «وزنهٔ تبلیغات ولایی در بودجه دولتی» قبلاً چندوچون آن را بررسیدیم که از آمار گذشته هنوز درخور خواندن است و پی بردن به وزنهٔ رانتخواران مذهبی در بودجه ۱۴۰۰ را آسان‌تر می‌کند.

این‌قدر بگوییم که با وجود افزایش کسری، سهم «صداوسیمای جمهوری اسلامی» ۳۵ درصد (۲۶۱۹ میلیارد تومان) بیش از سال پیش است. جدول زیر سهم چند نهاد مذهبی دیگر را در بودجه ۱۴۰۰ نشان می‌دهد.

یارانه به مردم

در پی رانت‌خواهی و رانت‌دهی، اقتصاد ملی از توان می‌افتد و بهای بسياری از کالاهای مورد نياز مردم بیش از از درآمدشان افزایش می‌یاید. پس مردم تنگدست‌تر و ندارتر می‌شوند. حکومت اسلامی برای جلوگیری از ناخرسندی و بپاخیزی مردم يارانه می‌دهد و برای کاستن از هزینه‌های یارانه‌ای به واردات گسترده دست می‌یازد.

در دورهٔ ریاست‌جمهوری محمود احمدی‌نژاد، یارانهٔ‌ نقدی برای جبران افزایش هزینهٔ ناشی از آزادسازی بهای کالاها و خدمات دولتی به همهٔ شهروندان پرداخت می‌شد. اما با افزایش تند کسری بودجه، مجلس شورای اسلامی از سال ۱۳۹۵ از دولت خواست که یارانه‌ٔ نقدی سه دهک بالای درآمدی را نپردازد و دولت حسن روحانی هم برای بودجه ۱۴۰۰ از وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی خواست تا با پردازش همه بانک‌های اطلاعاتی هموندان این سه دهک را شناسایی و از فهرست یارانه‌بگیران کنار بگذارد.

در لایحهٔ بودجه ۱۴۰۰، حقوق کارکنان و بازنشستگان ۲۵ درصد افزایش می‌یابد و کم‌ترین دستمزد به سه میلیون و ۵۰۰ هزار تومان خواهد رسید. اما افزایش ۲۵ درصدی حقوق بسیار کمتر از افزایش ۴۰ درصدی بهای کالاهای مصرفی است و بی‌تردید از پیش می‌توان دریافت که در پایان سال ۱۴۰۰ بسیاری از دستمزدبگیران ندارتر از آغاز آن خواهند بود.

پایوران نظام آمار ایرانیان زیر خط فقر را گزارش نمی‌کنند اما بر پایهٔ گزارش مرکز پژوهش‌های مجلس، هفت دهک جمعیت بدون حمایت‌های دولتی از پس هزینه‌های زندگی بر‌نمی‌آیند.
سخن پایانی
جيمز بوكانان به همراه گوردون تالاک (Gordon Tullock) در کتابی با عنوان «حسابرسی خرسندی» (The Calculus of Consent: Logical Foundations of Constitutional Democracy, 1962) به بررسی رانت‌دهی از سوی دولت پرداختند و راه‌هایی برای بازداشتن دولتمداران از بگیر و بستان‌های اقتصادی ـ سیاسی پیشنهاد کردند تا اقتصاد و مردم از آن در امان بمانند. به باور ایشان، تصمیم‌های دولت به شرطی دموکراتیک است كه پیامد آن برای همهٔ شهروندان يكسان باشد.

رانتخواری در نظام ولایی اما درمان‌شدنی نیست. حکومت دموکراسی نیست که دولتمدار به دسته‌ای از مردم رانت بدهد. رانتخوار پایوران نظام‌اند و هم ایشان‌اند که به دولتمداران پروانهٔ شرکت در دیوان و دولت می‌دهند یا نمی‌دهند. از این رو، برای برون شد از کسری بودجه، می‌بایست از نظام رانتی برون شد.

در یادداشت بعدی با عنوان « وارسی بودجه «تورمی» سال ۱۴۰۰ نظام ولایی با خط‌کش اقتصاددان نوبل، میلتون فریدمن» به واکاوی راهکارهای تورم‌زایی خواهیم پرداخت که دولت در جمهوری اسلامی به جای برون شدن از نظام رانتی برمی‌گزیند.

_{* بسیاری از داده‌های این نوشته را از این سند برگرفتیم: «سهم‌بران بودجه ۱۴۰۰»، وب‌سایت همشهری، دوشنبه ۱۸ اسفند ۱۳۹۹}

نظرات نویسندگان در یادداشت‌ها لزوماً بازتاب دیدگاه رادیو فردا نیست

بی‌بی‌سی: تصویری که نورنیوز از آسیب به کشتی ایران‌شهرکرد منتشر کرده است

علی غیاثیان سخنگوی شرکت کشتیرانی جمهوری اسلامی ایران می‌گوید “اصابت یک شی انفجاری” به کشتی کانتینربر “ایران شهرکرد” در آب‌های بین‌المللی دریای مدیترانه، به بدنه آن آسیب “جزئی” زده است.

آقای غیاثیان گفت این شناور”متعلق به شرکت حمل‌ونقل کانتینری کشتیرانی جمهوری اسلامی” است و “از ایران به مقصد اروپا”‌ در حرکت بود که این اتفاق چهارشنبه ۲۰ اسفند برایش افتاد: “پس از اصابت شی انفجاری به بدنه کشتی، آتش‌سوزی مختصری در محل انفجار رخ داده که با تلاش به موقع فرمانده و خدمه کشتی آتش بلافاصله مهار شد و به هیچ‌یک از خدمه آسیبی وارد نشده است.”

او گفت این کشتی پس از”ترمیم خسارت‌” به مسیر خود “ادامه خواهد داد.”

آقای غیاثیان این حمله را یک “اقدام تروریستی” و “مصداق بارز راهزنی دریایی” خواند و “خلاف قوانین بین‌المللی” دانست و گفت “پیگیری‌های حقوقی برای شناسایی عاملین آن از طریق نهادهای ذیربط بین‌المللی انجام خواهد شد.”

روزنامه وال استریت جورنال اخیرا گزارش کرده بود که از اواخر سال ۲۰۱۹ تاکنون اسرائیل دست‌کم ۱۲ کشتی و نفتکش‌ ایرانی را که از ایران عازم سوریه بودند هدف قرار داده است.

نفتکش ایرانی سابیتی بعد از دو انفجار به سوی خلیج فارس به راه افتاد
چهار دهه تنش‌ و درگیری دریایی و نفتی ایران
آیا جهان باید نگران ‘جنگ دوم نفتکش‌ها’ باشد؟

explosion

منبع تصویر، Nournews

بنا بر این گزارش اغلب این کشتی‌ها حامل سوخت و نفت بودند.

وال استریت جورنال نوشت برخی حملات در دریای سرخ و مناطق دیگر بوده و اسرائیل برای آنها از سلاح‌هایی مثل مین دریایی استفاده کرده است.

در این گزارش آمده با وجود اینکه آمریکا صادرات نفت ایران را یک‌جانبه تحریم کرده است، ایران صادرات میلیون‌ها بشکه نفت را به سوریه ادامه داده است.

مقام‌های ایران در مواردی حمله به نفتکش‌های ایرانی را کار اسرائیل دانسته بودند.

در سال ۱۳۹۸ عباس موسوی، سخنگوی وزارت خارجه ایران در واکنش به هدف قرار گرفتن نفتکش ایرانی سابیتی در دریای سرخ گفته بود “پاسخ تهران به عامل حمله به نفتکش ایرانی کوبنده خواهد بود”.

مهر همان سال علی شمخانی، دبیر شورای عالی امنیت ملی ایران خبر داد که نفت‌کش‌های ایرانی هپینس و هلم در دریای سرخ” هدف حمله موشکی قرار گرفته‌اند.

ایران وایر: «وال‌استریت ژورنال» روز پنج‌شنبه ۲۱ اسفند ۱۳۹۹ گزارش کرده که اسرائیل تاکنون بیش از ۱۲ کشتی را که در حال حمل نفت ایران به سوریه بوده‌اند، هدف حمله قرار داده است.

در این گزارش آمده است که اسرائیل از سال ۲۰۱۹ با استفاده از سلاح‌های مختلفی، از جمله مین‌های آبی و با هدف «جلوگیری از حمایت مالی گروه‌های افراطی»، به کشتی‌های ایرانی یا کشتی‌هایی که کالاهای ایرانی را به مقصد سوریه حمل می کرده‌اند حمله کرده است.

این حمله‌ها اغلب در دریای سرخ اتفاق افتاده ولی برخی از آن‌ها نیز در سایر آب‌های منطقه بوده است.

بنا بر این گزارش، ایران در تمام این سال‌ها با نقض تحریم‌های آمریکا علیه فروش نفت خود و نقض تحریم‌های بین‌المللی علیه دولت سوریه، میلیون‌ها بشکه نفت را به سوریه ارسال کرده است.

مقامات آمریکایی در این باره گفته‌اند که برخی از این حمله‌ها به کشتی‌هایی صورت گرفته که در پوشش ارسال کالاهای مختلف، سلاح و مهمات به سوریه ارسال می‌کرده‌اند.

وال‌استریت ژورنال همچنین نوشته که با این‌که پیش‌ از ایران مسوولیت تعدادی از حمله‌ها به کشتی‌های حامل کالاهای خود را به گردن اسرائیل انداخته بوده، این خبر نخستین بار است که توسط مقامات آمریکایی تایید می‌شود.

ایران و اسرائیل هر دو درباره این حمله‌ها سکوت کرده‌اند.

دفتر بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر اسرائیل، در پاسخ به درخواست وال‌استریت ژورنال برای اظهار‌نظر او درباره این خبر، پاسخگویی به این موضوع را به نیروهای دفاعی اسرائیل واگذار کرده که آن‌ها نیز واکنشی نشان نداده‌اند.

نماینده ایران در سازمان ملل نیز به درخواست وال‌استریت ژورنال برای اظهارنظر درباره این خبر، پاسخی ارائه نکرده‌است.

این خبر در حالی منتشر می‌شود که اخیرا «جو بایدن»، رییس جمهور ایالات متحده درباره بازگشت آمریکا به برجام پیش‌شرط التزام تهران به محدودیت‌های غنی‌سازی را مطرح کرده است.

در پاسخ به این پیش‌شرط، روز پنج شنبه ۲۱ اسفندماه، ‌«جواد ظریف»، وزیر امور خارجه جمهوری اسلامی نیز در حساب توییتر نوشته که سیاست کنونی دولت آمریکا ادامه سیاست ترامپ است.

دویچه‌وله: سرتیب کیومرث احمدی می‌گوید که با موافقت رئیس ستاد مشترک ارتش، پرسنل این نیرو در سرکوب “تظاهرات دی ۱۳۹۷” شرکت کرده‌اند. خامنه‌ای گزارشی از این مشارکت دریافت کرده و “اوامر ویژه‌ای صادر کرده است”.

امیر سرتیپ کیومرث حیدری، فرمانده نیروی زمینی ارتش جمهوری اسلامی در مصاحبه با سایت وابسته به آیت‌الله خامنه‌ای گفته است که این نیرو در سرکوب “ناآرامی‌های دی ماه ۱۳۹۷” دخالت مستقیم داشته است.

حیدری با بیان تعریفی از “مأموریت‌های استنتاجی” نیروی تحت فرمانده‌اش، “حضور میدانی” را “بخشی از ولایت‌مداربودن“ و شراکت در ماموریت‌های استنتاجی عنوان کرده و می‌گوید: « یکی از مأموریت‌های استنتاجی افتخارآمیز نیروی زمینی، مرتبط با ناآرامی­های دی‌ماه ۹۷ بود. در آن زمان ما مأموریت خاصی نداشتیم، ولی آمادگی‌مان را به سردار باقری، رئیس ستاد کل نیروهای مسلح اعلام کردیم و به ایشان گفتیم که فعلاً نیروی زمینی مأموریتی ندارد، ولی با توجه به نیروهای آموزش‌دیده و ولایی که داریم، الآن بهترین فرصت است که ما به نیروهای امنیتی کشورمان کمک کنیم.»

دو ناآرامی بزرگ اخیر در دی ماه ۱۳۹۶ و آبان ۱۳۹۸ روی دادند، اما فرمانده نیروی از “دی ماه ۱۳۹۷” نام می‌برد که معلوم نیست کدام یک از این دو تاریخ منظور او بوده و شاید هم به هر دو ناآرامی اشاره دارد.

حیدری با ابراز خوشحالی از این که رئیس ستاد مشترک این پیشنهاد را پذیرفت، ادامه می‌دهد که به این ترتیب « ما توانستیم در برقراری امنیت در داخل شهرهایی که دچار ناآرامی شده بودند، تأثیر بسزایی داشته باشیم و گزارش آن به استحضار رهبر انقلاب هم رسید که اوامر ویژه‌ای در این‌باره صادر کردند که حتماً در آینده برای ما نصب‌العین خواهد بود.»

گسترده‌ترین اعتراض‌ها در تاریخ جمهوری اسلامی

اعتراضات مردمی در دی ماه ۹۶ ابتدا از مشهد و در اعتراض به گرانی آغاز شد اما در مدت کوتاهی سراسر ایران را فرا گرفت و مردم در بیش از صد شهر به خیابان‌ها آمدند. سخنگوی قوه قضائیه در ۲۴ دی همان سال اعلام کرد که ۲۵ نفر در جریان اعتراضات کشته شدند، اما عفو بین‌الملل احتمال می‌دهد که تعداد واقعی کشته شدگان بیشتر باشد.

اعتراض‌های آبان ۹۸ در واکنش به اعلام ناگهانی افزایش بهای سوخت در ایران شکل گرفت که خیلی سریع به اعتراض‌های گسترده ضد حکومتی در سراسر ایران تبدیل شد.

در تاریخ جمهوری اسلامی تظاهراتی به این گستردگی که از همان ابتدا تمام ارکان حکومت و همه جناح‌های آن را هدف قرار داد سابقه نداشت؛ سرکوب خشونت‌آمیز معترضان نیز به شکلی که در آبان ۹۸ رخ داد بی‌سابقه بوده است.

درباره شمار قربانیان، مجروحان و بازداشت‌شدگان جنبش اعتراضی آبان ماه، آمار رسمی و قابل اعتمادی وجود ندارد. حکومت هنوز از انتشار آمار کامل این رویداد خودداری می‌کند.

عبدالرضا رحمانی فضلی، وزیر کشور خرداد امسال شمار قربانیان را ۲۰۰ تا ۲۲۵ نفر اعلام کرد. سازمان عفو بین‌الملل دست‌کم مرگ ۳۰۴ نفر را مستند کرده و برخی منابع شمار قربانیان را تا هزار و ۵۰۰ نفر هم گزارش کرده‌اند.

تا کنون محوریت عمده در برخورد با ناآرامی‌ها و معترضان در ایران با سپاه و بسیج و “نیروهای ویژه ضدشورش” بوده است. ظاهرا شدت و ابعاد اعتراضات و درگیری‌ها در دو ناارامی یادشده به میزانی بوده که ارتش که تا کنون در این مسائل مداخله نمی‌دادند به میدان آورده‌اند.

در شامگاه جمعه ۲۴ آبان ۹۸ تصاویر و ویدئوهای کوتاهی از ایران در فضای مجازی منتشر شد. این تصاویر مردم ایران را از نقاط مختلف کشور نشان می دادند، مردمی که به خیابان ها آمده بودند تا صدای خشم و اعتراض خود را نسبت به افزایش بهای بنزین به گوش مقامات و دولتمران جمهوری اسلامی برسانند.
اعتراضات آبان‌ ۹۸؛ سرکوب شدید و احکام سنگین
افزایش بهای بنزین، آغاز اعتراضات مردمی

در شامگاه جمعه ۲۴ آبان ۹۸ تصاویر و ویدئوهای کوتاهی از ایران در فضای مجازی منتشر شد. این تصاویر مردم ایران را از نقاط مختلف کشور نشان میدادند، مردمی که به خیابانها آمده بودند تا صدای خشم و اعتراض خود را نسبت به افزایش بهای بنزین به گوش مقامات و دولتمران جمهوری اسلامی برسانند.

ایران اینترنشنال: ۶۴۰ کنشگر سیاسی و مدنی، هنرمند، ورزشکار، نویسنده و پژوهشگر در بیانیه‌ای با حمایت از کارزار «نه به جمهوری اسلامی» خواستار آن شدند که این مطالبه محور «همبستگی ملی» قرار گیرد.

نویسندگان این بیانیه تاکید کردند که «فریاد نه به جمهوری اسلامی در جای‌جای ایران طنین‌افکن شده است» و «این صدای مردمی است که عزم جزم کرده‌اند تا بساط جمهوری اسلامی، این مانع اصلی دستیابی به آزادی، رفاه، دموکراسی، پیشرفت و حقوق بشر را برچینند».

در این بیانیه تاکید شده که « گسترش کارزار «نه به جمهوری اسلامی» در پیوند با دیگر حرکت‌های سیاسی و مدنی، نویدبخش همسویی و همگرایی بیشتر مبارزات آزادیخواهانه و عدالت‌جویانه مردم ایران برای رهایی از حکومتی ضدبشری است.»

در انتهای این بیانیه خطاب به مردم ایران آمده است: «بیاییم خواست «نه به جمهوری اسلامی» را محور همبستگی ملی قرار دهیم تا با برپایی جنبشی بزرگ و فراگیر، خاک ایران‌زمین را برای همیشه از فقر و نکبت این رژیم سیاه و فاسد، پاک کنیم.»

بر اساس این بیانیه، جمع‌آوری امضاها ادامه دارد. در میان امضاکنندگان نام شاهزاده رضا پهلوی، بیژن کیان، زرتشت احمدی راغب و داریوش اقبالی به چشم می‌خورد.

در روزهای اخیر، گروهی از شهروندان در ایران با انتشار ویدیوهایی از نصب پوسترهایی با شعار «نه به جمهوری اسلامی» در اماکن عمومی، از این کارزار حمایت کردند.

در ویدیوهایی که به دست ایران اینترنشنال رسیده گروهی از شهروندان با انتشار ویدیوهایی اعتراضی، به جمهوری اسلامی « نه» می‌گویند. pic.twitter.com/GdCONfhPNP

— ايران اينترنشنال (@IranIntl) March 7, 2021

متن کامل بیانیه و اسامی امضاکنندگان را ببینید.

طنین فریاد “نه به جمهوری اسلامی” را رساتر کنیم!

هم‌میهن!

فریاد “نه به جمهوری اسلامی” در جای‌جای ایران طنین‌افکن شده است.

این صدای مردمی است که عزم جزم کرده‌اند تا بساط جمهوری اسلامی، این مانع اصلی دستیابی به آزادی، رفاه، دموکراسی، پیشرفت و حقوق بشر را برچینند. گسترش کارزار “نه به جمهوری اسلامی” در پیوند با دیگر حرکت‌های سیاسی و مدنی، نویدبخش همسویی و همگرایی بیشتر مبارزات آزادیخواهانه و عدالت‌جویانه مردم ایران برای رهایی از حکومتی ضدبشری است.

هموطنان میهن‌دوستی که قلب و ذهن‌تان سرشار از آرزوی آزادی و آبادی ایران است:

بیاییم خواست “نه به جمهوری اسلامی” را محور همبستگی ملی قرار دهیم تا با برپایی جنبشی بزرگ و فراگیر، خاک ایران‌زمین را برای همیشه از فقر و نکبت این رژیم سیاه و فاسد، پاک کنیم.

امضاکنندگان:

آ

شهرام آذر (خواننده و آهنگساز – سندی) بهرام آتش‌بند (کنشگر سیاسی) پتکین آذرمهر (مستندساز) شایان آریا (کنشگر سیاسی) کوروش آریانا (کنشگر سیاسی) شهلا آریانا (نقاش) رادان آزاد (کنشگر سیاسی) عباس آزادیان (روان‌پزشک) مهدی آقازمانی (روزنامه‌نگار و برنامه‌ساز رادیو و تلویزیون) حمید آقایی (کنشگر سیاسی) تقی آل رضا (کنشگر سیاسی) ابراهیم آهنیان (کنشگر سیاسی) شهریار آهی (کنشگر سیاسی) امیریحیی آیت‌اللهی (پژوهشگر فلسفه)

الف

داریوش اقبالی (خواننده) فرامرز اصلانی (خواننده و آهنگساز) بهنام ابراهیم‌زاده (کنشگر سیاسی) احمد ابطحی (کنشگر سیاسی) عباس ابطحی (کنشگر سیاسی) محمود ابطحی (کنشگر سیاسی) ناصر ابهت (ناوبان یکم نیروی دریایی ارتش، کنشگر سیاسی) ژاله ابیض (کنشگر سیاسی) تورج اتابکی (پژوهشگر و استاد دانشگاه) ایرج احرابی‌فرد (مربی پیشین تیم‌های ملی شنای ایران، مدرس و متخصص علوم ورزشی) عبدالرضا احمدی (زندانی سیاسی پیشین) فریدون احمدی (کنشگر سیاسی) صابر احمدی (کنشگر سیاسی) کیوان احمدی (گرافیست) زرتشت احمدی راغب (امضاکننده بیانیه ۱۴نفر) شهلا اردلان (کنشگر سیاسی) روشنک استرکی (روزنامه‌نگار) آرش اسحاقی (کنشگر سیاسی) سیاوش اسدپور (کنشگر حقوق بشر) مازیار اسدی (کنشگر سیاسی) هوشنگ اسدی-هو‌آس (کنشگر سیاسی و حقوق زنان، متخصص سیستم آی‌تی) مهدی اسکندری (کنشگر سیاسی) رضا اسماعیلی (نقاش) کیوان اسوار (کنشگر سیاسی) آرماند اش-رف‌زاده (متخصص برق و الکترونیک، علوم کامپیوتر، بیوپزشکی و استاد مهندسی سیستم و تفکر هوشمندانه) علی اشتیاق (روزنامه‌نگار) امیرحسین اعتمادی (کنشگر سیاسی، زندانی سیاسی پیشین) رشید اعلم (کارآفرین) محمد افشار (ستوان خلبان ارتش ایران) نادر افشار (کنشگر حقوق بشر) فرید افشار (کوشنده سیاسی) افشین افشین‌جم (کنشگر حقوق بشر و تحلیلگر سیاسی) حسین افصحی (کارگردان و بازیگر تئاتر) کاظم افضلی (کنشگر سیاسی) نسرین الماسی (روزنامه‌نگار) صدرالدین الهی (روزنامه‌نگار و نویسنده) عترت الهی (نویسنده) حسن امانت‌بری (کنشگر سیاسی) فریبا امان‌زاده (کنشگر سیاسی) امید امیدوار (برنامه‌ساز تلویزیون) امیررضا امیربختیار (کنشگر سیاسی) بهمن امیرحسینی (کنشگر سیاسی) آرزو امیری (کنشگر سیاسی) آرین امیری (کنشگر سیاسی) ملیکا امیری (کنشگر سیاسی) ایرج امیری (کنشگر سیاسی) چنگیز امیری (کنشگر سیاسی) بابک امینی (آهنگساز و گیتاریست) محمدتقی امینی (افسر ارتش) شادی امینی (خواننده پاپ) رضا امینی (ستوان خلبان ارتش) سعید امینی (کنشگر مدنی) شهلا انتصاری (امضاکننده بیانیه ۱۴نفر) نیره انصاری (حقوقدان و نویسنده، کنشگر حقوق بشر) نازنین انصاری (روزنامه‌نگار) علی معراج انصاری (عضو پیشین تیم ملی جوجیتسو ایران و قهرمان آسیا) محمدرضا انصاری (کارآفرین) ماریانوش انصاری (کنشگر مدنی) علی انصاری (کنشگر سیاسی) مهران انصاری (متخصص آموزش و توسعه سازمانی) یزدان انصاف‌منش (کنشگر سیاسی) ناصر انقطاع (نویسنده و پژوهشگر تاریخ ایران) نیکروز اولاداعظمی (نویسنده) جلال ایجادی (جامعه‌شناس، استاد دانشگاه) رویا ایرانی (کنشگر جنبش زنان) محمد ایزدی (کنشگر سیاسی) فهیمه ایلغمی (کنشگر سیاسی)

ب

افشین بابازاده (شاعر) نادر بابایی (زندانی سیاسی پیشین) مصطفی باباییان (سروان خلبان ارتش) میترا بابک (روانکاو) اردشیر بابکان (کنشگر سیاسی) شمس‌الدین بابویه دارابی (کنشگر سیاسی) ناهید بارور (کنشگر سیاسی) لیلی بازرگان (خبرنگار و کارآفرین) احمد باطبی (روزنامه‌نگار، عکاس و فیلم‌ساز) حسین باقرزاده (کنشگر سیاسی و حقوق بشری) احمد باقری (کنشگر حقوق بشر) خیرالله باقری (کنشگر سیاسی) ساناز باقری (هنرمند کارتونیست) گشتاسب باوند (کنشگر سیاسی) رودی بختیار (روزنامه‌نگار) سیاوش بختیاری (کنشگر سیاسی) وحید بدیعی (روزنامه‌نگار و برنامه‌ساز رادیویی) مهران براتی (کنشگر سیاسی و تحلیلگر روابط بین‌الملل) مرتضی برجسته (هنرمند، خواننده) میثم برنابار (کنشگر مدنی) حیدر برومند (پزشک و کنشگر سیاسی) فرخ برومند (کنشگر حقوق بشر) تیمور بزرگی (کنشگر سیاسی) شیما بزرگی (متخصص سیاستگذاری عمومی و حقوق بین‌الملل) فرزین بستجانی (کنشگر سیاسی) پری بسترآهنگ (کنشگر سیاسی) سعید بشیرتاش (کنشگر سیاسی) نامدار بقایی یزدی (استاد دانشگاه) پروین بقایی یزدی (کنشگر مدنی) الاهه بقراط (روزنامه‌نگار) فرشید بلدی (کنشگر سیاسی) امین بلغزند (سروان خلبان ارتش) شاهین بمبوری (کنشگر حقوق بشر) علی بنی‌فاطمه (کنشگر سیاسی) امیرحسین بهارلو (کنشگر سیاسی) رضا بهروز (پزشک متخصص مغز و اعصاب) نسیم بهروز (کنشگر سیاسی) بابک بهزادی (کنشگر سیاسی) نصرت بهشتی (کنشگر حقوق زنان) حمید بی‌آزار (کنشگر سیاسی) خسرو بیت‌الهی (سروان خلبان ارتش) بهرام بیگلری (کنشگر سیاسی) ب بی‌نیاز (داریوش، پژوهشگر و مترجم)

پ

رضا پهلوی، بهمن پارسی (کنشگر سیاسی) فواد پاشایی (کنشگر سیاسی) ناهید پرسون سروستانی (فیلم‌ساز و مستندساز، کنشگر سیاسی و حقوق زنان) مهدی پزشکی (کنشگر سیاسی) مهشید پگاهی (کنشگر حقوق بشر و زنان، کارشناس شیمی) ناصر پل (کنشگر سیاسی) هاله پناهی (کنشگر مدنی) عباس پهلوان (روزنامه‌نگار) عسل پهلوان (روزنامه‌نگار و برنامه‌ساز تلویزیون) سپیده پورآقایی (کنشگر مدنی) فریده پورعبدالله (کنشگر حقوق بشر) سعید پورعبدالله (کنشگر سیاسی) ژاله پورهنگ (نقاش، استاد پیشین دانشکده هنرهای زیبا) آوا پوری (کنشگر جنبش زنان) شهلا پویان (کنشگر جنبش زنان) عماد پیر بویری (کنشگر سیاسی) احسان پیرولی (کنشگر سیاسی) افشین پیروی (کنشگر سیاسی) مصطفی پیمان‌نژاد (کنشگر مدنی)

ت/ث

محمود تجلی‌مهر (کنشگر سیاسی، کارشناس و پژوهشگر اینترنت و مخابرات) محمد ترابی (کنشگر سیاسی) مهدی ترابیان (کنشگر سیاسی) ترانه ترک (کنشگر سیاسی) گارن ترهوسپیانس (کنشگر سیاسی) رضا تقی‌زاده (نویسنده، مترجم و تحلیلگر روابط بین‌الملل) لاله تنگسیری (کنشگر حقوق زنان، پزشک) هایده توكلی (کنشگر سیاسی) کیانوش توکلی (روزنامه‌نگار و برنامه‌ساز) محمد توکلی (کنشگر سیاسی) سهیل ثابت راسخ (کنشگر سیاسی)

ج/چ

حمید جاذب (کنشگر سیاسی) حمیدرضا جاودان (بازیگر) سعید جباری (کنشگر سیاسی) میترا جشنی (هنرمند و کنشگر سیاسی) دانیال جعفری (پزشک) محسن جعفری (کنشگر سیاسی) پروین جعفری (کنشگر سیاسی) حسین جعفری (کنشگر سیاسی) قدرت‌الله جعفری (کنشگر سیاسی) پویا جگروند (کنشگر مدنی) حسن جلالی (سرهنگ خلبان ارتش) ساتگین جلالی (کنشگر سیاسی) کوروش جلیل (کنشگر سیاسی) مهدی جمالی (کنشگر سیاسی) داوود جمشیدنژاد (سرگرد خلبان ارتش) جمال جمیلی (سروان خلبان هوانیروز ارتش، کنشگر سیاسی)، گلنار جهانبانی (کنشگر سیاسی) آرش جهانشاهی (کنشگر سیاسی) غلامرضا جهانفر (کنشگر سیاسی) امیر جهرمی (کنشگر حقوق کارگران) ایرج جوادی (کنشگر سیاسی) هوشنگ جوان (کنشگر سیاسی) رامش جوانمرد (کنشگر سیاسی) جواد جواهری (نویسنده) هادی جواهری لنگرودی (کنشگر سیاسی) سعید جوربکی (کنشگر سیاسی) اصغر جیلو (کنشگر سیاسی) نیلوفر چمن‌زار (کنشگر حقوق بشر) سعید چوبک (ناشر)

ح/خ

محمدرضا حاج‌‌رستمبگلو (شاعر) علیرضا حاجی طرخانی (کنشگر سیاسی) مهدی حاذق‌اعظم (کنشگر سیاسی) اکبر حجاریان (کنشگر سیاسی) بینا حجازی (کنشگر سیاسی) سپیده حجامی (کنشگر سیاسی) اسفندیار هژبرافکن (کنشگر سیاسی) آرزو حسین‌آبادی (کنشگر سیاسی) علی حسین‌نژاد (مترجم و روزنامه‌نگار، کنشگر حقوق بشر) ناهید حسینی (پژوهشگر امور زنان و آموزش) محمود حسینی (روانپزشک) عباس حقیقی (کنشگر حقوق بشر) جمشید حیدری (کنشگر سیاسی) مجید حیدری (هنرمند و کنشگر سیاسی) سهیل خاتمی‌نژاد (شهروند) زهرا خانی (کنشگر سیاسی) ویکتوریا خبیر (شهروند) غلام خدابنده (کنشگر حقوق کارگران) امیر خردنیک (کنشگر سیاسی) ابی خطایی (کنشگر مدنی و حقوق بشر) دنیا خلف‌زاده (کنشگر سیاسی) علی خلف‌زاده (کنشگر سیاسی) فرید خلیفی (برنامه‌ساز) سودابه خلیلی (کنشگر حقوق بشر) بیژن خلیلی (ناشر و کنشگر حقوق بشر) مجید خندان (مربی و داور ورزشهای رزمی، عضو پیشین تیم ملی ایران) اسماعیل خوئی (شاعر و نویسنده) کامران خوانساری‌نیا (کنشگر حقوق بشر) مراد خورشیدی (کنشگر سیاسی) آریا خوشخو (متخصص علوم ایمنی نرم‌افزار)

د/ذ

آرامش دوستدار (نویسنده) ازیز دادیار (کنشگر سیاسی) ناصر دارابی (سرگرد خلبان ارتش) مهدی داوری (سروان خلبان ارتش) فریبا داوودی مهاجر (کنشگر حقوق بشر و حقوق زنان) سینا دبستانی (کنشگر سیاسی) آراد دختری (کنشگر سیاسی) حسین دربندی (کنشگر سیاسی) مهدی دربهانی (کنشگر سیاسی) علی دربهانی (کنشگر سیاسی) سعید درخشندی (کنشگر سیاسی و زندانی سیاسی سابق) پرهام درمیانی (کنشگر سیاسی) لی‌لی دفتری (شهروند) جمیله دنیوی (کنشگر حقوق زنان) عارف دنیوی (کنشگر حقوق زنان) امیر دها (کنشگر سیاسی) امیر دهداری (عضو پیشین تیم ملی واترپلو ایران و قهرمان آسیا) مهرزاد دوست‌پور (ستوان خلبان ارتش) مارتین دیبا (کنشگر سیاسی) مسعود دیوانی‌فر (کنشگر سیاسی) مهدی ذوالفقاری (کنشگر سیاسی)

ر

کاوه راد (پزشک متخصص دردهای مزمن و چندجانبه) علی رادبوی (نویسنده) رامتین رادمان (کنشگر سیاسی) سالار رادمان (کنشگر سیاسی) رضا رازی (کنشگر سیاسی) آرش رازی (کنشگر سیاسی) نیما راشدان (کنشگر سیاسی) نگین راغ (کنشگر سیاسی و حقوق زنان) احمد رافت (روزنامه‌نگار) دایون ربیعی (مربی بین‌المللی بدنسازی) سام رجبی (قهرمان جوجیتسو جهان و عضو سابق تیم ملی جودو ایران) جواد رجبیان (سرهنگ خلبان ارتش) حمید رحمان‌پناه (سروان لشکر زرهی ارتش، کنشگر سیاسی) حمیدرضا رحیمی (شاعر و خوش‌نویس) حمید رحیمی (کنشگر سیاسی) عباس رحیمیان (کنشگر سیاسی) کژال رحیمیان کردستانی (کنشگر سیاسی نستور رخشانی (نقاش و طراح) شهپر رزمزن (کنشگر سیاسی و کارآفرین) محمدرضا رستگاری (کنشگر سیاسی) حوریه رستمی (کنشگر سیاسی) کوروش رستمی (کنشگر سیاسی) جهانشاه رشیدیان (تحلیلگر سیاسی) سیمین رضایی (کنشگر حقوق زنان) فریده رضایی (کنشگر سیاسی) داریوش رضایی (کنشگر سیاسی) سیاوش رضایی (کنشگر سیاسی) کیوان رضایی (کنشگر سیاسی) مینو رضوی (پژوهشگر علوم انسانی) شهره رفیعی (کنشگر جنبش زنان) فیروزه رمضان‌زاده (روزنامه‌نگار) محمدرضا رنجبران (نقاش و گرافیست) مهرداد رهبر (هنرمند) حسن رهنوردی (قهرمان و مدال‌آور وزنه‌برداری آسیا و جهان) وانشا رودبارکی (هنرمند نقاش) هایده روش (کنشگر مدنی)

ز

مهرزاد زارعی (پدر آراد زارعی، مسافر جان‌باخته پرواز ۷۵۲) محمدرضا زارع (کنشگر سیاسی) جواد زاهدی (کنشگر سیاسی) نادر زاهدی (کنشگر سیاسی) حسن زرهی (روزنامه‌نگار) محمد زمانی (کنشگر سیاسی) فریدخت زمرو (کنشگر حقوق زنان) فرخ زندی (اقتصاددان و متخصص امور تجاری و مالی بین‌المللی)

س

حسن ستار (خواننده) آرش سبحانی (خواننده، آهنگساز و ترانه‌سرا) مهدی سازش (کنشگر سیاسی) بابک ساسانی (کنشگر سیاسی) میلاد سالاری‌فر (کنشگر سیاسی) رضا سبکی (ستوان خلبان ارتش) مسعود سپند (شاعر) حامد سرو (کنشگر مدنی) پریوش سعادتی (کنشگر سیاسی) احمد سعیدپور (کنشگر سیاسی) اوین سلطان‌زاده (کنشگر حقوق زنان) ماه‌منیر سلیم‌آبادی (کنشگر حقوق زنان) رضا سلیمانی (عضو پیشین تیم ملی واترپلو ایران) ماشالله سلیمی (کنشگر سیاسی) مهگان سهرابی (کنشگر سیاسی) مریم سودآور (کنشگر سیاسی) امین سوفیامهر (پژوهشگر فلسفه سیاسی، دانشگاه ایندیانا) فرزانه سیدسعیدی (خبرنگار و فیلم‌ساز) مهرداد سیدعسگری (کنشگر سیاسی)

ش

کریم شامبیاتی (سروان توپخانه ارتش، کنشگر سیاسی) مریم شامبیاتی (کنشگر سیاسی) صابر شاهد (عضو پیشین تیم ملی جوانان کشتی فرنگی ایران) امیر شاه‌مرادی (کنشگر سیاسی) حبیب شاهی (کنشگر مدنی) ناصر شاهین‌پر (نویسنده و پژوهشگر) شایان (خواننده) شهبال شب‌پره (آهنگساز و تهیه‌کننده موسیقی) فائزه شجاعی (کنشگر حقوق زنان) حسین شجاعی (کنشگر سیاسی) شاپرک شجری‌زاده (کنشگر حقوق زنان) شبنم شجری‌زاده (کنشگر حقوق بشر) گلاله شرفکندی (کنشگر حقوق زنان) مریم شریعتمداری (کنشگر حقوق بشر) مهین شفایی (کنشگر سیاسی) محمد شکری (کنشگر سیاسی) سعید شکیبا (کنشگر سیاسی) مجید شمس (کنشگر سیاسی) کتی شمیرانی (کنشگر حقوق زنان) پروین شمیرانی (کنشگر حقوق بشر) عبدالله شمیرانی (کنشگر سیاسی) ونداد شمیرانی (کنشگر سیاسی) الکساندرا شمیرانی (کنشگر سیاسی) شهاب شهابی (کنشگر سیاسی) ماهرخ شهپرست (کنشگر سیاسی) علیرضا شهرخانی تهرانی (کنشگر سیاسی) مهران شهرخانی تهرانی (کنشگر سیاسی) کاوه شهروز (حقوقدان) احمد شهیم (کنشگر سیاسی) جمیل شوشتری (کنشگر حقوق کارگران) عبدالحمید شیبانی (کارآفرین) لادن شیبانی (کنشگر حقوق بشر) لیدا شیبانی (کنشگر حقوق بشر) مینو شیبانی (کنشگر حقوق بشر) حامد شیبانی‌راد (پژوهشگر در سازمان ملی تحقیقات علمی) الهه شیخان (کنشگر سیاسی) فرشته شیرازی (روانپزشک) رضا شیرازی (کنشگر سیاسی و فعال حقوق کارگران) مهناز شیرالی (جامعه‌شناس سیاسی و مدرس علوم سیاسی) رضا شیرزاد (کنشگر سیاسی) کاوه شیرزاد (کنشگر مدنی)

ص/ض/ط/ظ

فرد صابری (تحلیلگر سیاسی) طاهره صادقی (کنشگر حقوق زنان) فرید صالح (کنشگر حقوق بشر) مریم صالحی (کنشگر سیاسی) شهرزاد صالحی (کنشگر سیاسی) خسرو صبازاده (کنشگر سیاسی) سیمین صبری (کنشگر حقوق زنان) میلاد صبوری (کنشگر سیاسی) سیما صدر (دندانپزشک) امیر صدری (کنشگر سیاسی) فرشید صدری (کنشگر سیاسی) مسعود صدیق (مهندس ارتباطات) نادر صدیقی (روزنامه‌نگار و کنشگر سیاسی) ناصر صدیقی (کنشگر سیاسی) فریبا صفرنژاد (شاعر) رضا صیادی‌فر (کنشگر سیاسی) حمید طالب‌زاده (خواننده) محسن طاولی (آهنگساز) وحید طایفه قلعه‌بیگی (کنشگر سیاسی) آرمیتا طبیب (کنشگر سیاسی) شیرین طبیب‌زاده (کنشگر سیاسی) سیمین طبیب‌نیا ۰کنشگر سیاسی) پری طهماسبی (کنشگر حقوق بشر و زنان) حمیدرضا ظریفی‌نیا (روزنامه‌نگار) مهریار ظفرمهر (پژوهشگر علوم انسانی)

ع/غ

محمود عاشوری (کنشگر سیاسی و نویسنده) امید عالی‌نیا (مددکار اجتماعی، کنشگر برابری‌خواه) حسین عباسپور (کنشگر مدنی) سعید عباسپور (کنشگر مدنی) ثریا عباسی (کنشگر جنبش زنان) فاطمه عباسی (کنشگر حقوق بشر) هنگامه عباسی سیرچی (روزنامه‌نگار) سیاوش عبقری (استاد دانشگاه) شهلا عبقری (کنشگر سیاسی و حقوق بشر و زنان، متخصص میکروبیولوژی) مصطفی عرب (كاپیتان سابق تیم ملی فوتبال) مهدی عربشاهی (کنشگر و تحلیگر سیاسی) بهمن عزیزپور (قهرمان بوکس آسیا) پری عسگری (برنامه‌ساز رادیو و تلویزیون) اردشیر عسگری (قهرمان اسبق کشتی ایران و کنشگر سیاسی) اکبر عسگری (کنشگر سیاسی) احمد عشقیار (کنشگر سیاسی) مرتضی عشقی‌پور (سرهنگ دوم ارتش ایران) نوشا عشقی‌پور (مدرس) سهیل عطشانی (کنشگر سیاسی) زیبا علاسوند (کنشگر سیاسی) داوود علاسوند (کنشگر سیاسی) ندا علاسوند (کنشگر سیاسی) آٰریا علاسوند (کنشگر سیاسی) حسین علوی (روزنامه‌نگار و کنشگر سیاسی) جلال علوی‌نیا (نویسنده و مترجم) فرحناز عمادی (کنشگر سیاسی) گلناز غبرائی (منتقد ادبی و مترجم) رخند غروی (کارگردان و تدوینگر) حمید غضنفری (کنشگر سیاسی) فیروزه غفارپور (کنشگر سیاسی مدنی) ایرج غفاری (سرگرد ارتش ایران) بابک غفاری (کنشگر سیاسی)

ف

سپیده فارسی (سینماگر) محمد فارسی (ناخدای نیروی دریایی ارتش) حسین فاطمی (روزنامه‌نگار) پرستو فاطمی (کارشناس ارشد حقوق بشر و کنشگر حقوق زنان) شهلا فاطمی (کنشگر جنبش زنان) فرح فتاحی (گرافیست) محمد فخار (سروان خلبان ارتش) ناصر فخیمی (کنشگر سیاسی) آریا فخیمی (کنشگر سیاسی) اشکان فخیمی (کنشگر سیاسی) مریم فر (کنشگر حقوق زنان) فرزاد فراهانی (کنشگر سیاسی) حسین فرجی (روزنامه‌نگار و برنامه‌ساز رادیو و تلویزیون) فریدون فرح‌اندوز (گوینده رادیو و تلویزیون، هنرمند) خورشید فرخ (کنشگر سیاسی) رضا فرد (کنشگر سیاسی) شهین فرزین (کنشگر مدنی) فرشته فرنژاد (کنشگر جنبش زنان) بیژن فرهودی (خبرنگار و برنامه‌ساز تلویزیون) فریدون فرهی (کنشگر سیاسی) فرداد فروزان (متخصص الکتروشیمی و سیستم‌های تولید انرژی برق) بهرام فروزانفر (کنشگر سیاسی) ادریس فروغی (موزیسین) شروان فشندی (کنشگر سیاسی) مجید فلاح (کاپیتان پیشین تیم‌های ملی موی‌تای و کیک‌بوکس ایران و قهرمان چند دوره جهان) هادی فولادی (کنشگر سیاسی) امیر فیروز (کنشگر سیاسی و کارگری) سارا فیروزی (کنشگر حقوق کودکان) روژان فیض (خواننده کُرد و کنشگر حقوق بشر) زمان فیلی (روزنامه‌نگار)

ق

مانی قائمی (کنشگر سیاسی) سعید قادرپناه (کنشگر سیاسی) علی قاسم‌خانی (کنشگر سیاسی) ناصر قاضی‌زاده (هنرمند نقاش) مسعود قرارپور (سروان خلبان ارتش) مهتاب قربانی (شاعر و کنشگر حقوق بشر) ندا قربانی، احد قربانی دهناری (کنشگر سیاسی و نویسنده) عبدالله قره‌گزلو (روزنامه‌نگار) مهناز قزللو (کنشگر حقوق زنان و کوئیر، مشاور حقوق بشر، کارشناس ارشد مدیریت) بابک قطبی (کنشگر سیاسی) رحیم قلعه‌دار (کنشگر سیاسی) هادی قلی‌زاده (کنشگر سیاسی) فرزاد قنبری (کنشگر سیاسی) اسماعیل قوامی (کنشگر سیاسی)

ک

مهزاد کاظم‌زاده (کنشگر سیاسی و حقوق زنان) حسین کاظمی (کنشگر سیاسی) داوود کاظمیه (کنشگر سیاسی) مهنور کاویان (کنشگر جنبش زنان) فرزام کرباسی (خبرنگار و برنامه‌ساز تلویزیون) زیبا کرباسی (شاعر) محسن کردی (کنشگر سیاسی و نویسنده) سام کرمانیان (کنشگر مدنی) وحید کرمی (کنشگر سیاسی) آزاده کریمی (روزنامه‌نگار) علیرضا کریمی (کنشگر سیاسی) نبی‌الله کریمی (کنشگر سیاسی) شاهین کریمی تفرشی (کنشگر سیاسی) ناصر کسمایی (ستوان خلبان ارتش) فرامرز کلانتری (کنشگر سیاسی) ساسان کمالی (برنامه‌ساز رادیو و تلویزیون) مریم کمالی (کنشگر سیاسی) الهیار کنگرلو (فیزیکدان و پژوهشگر علوم اعصاب و روان، کنشگر سیاسی) برندن کهن (کنشگر حقوق بشر) اسماعیل کهن (کنشگر سیاسی) شنن کهن (کنشگر سیاسی) شارلین کهن (کنشگر سیاسی) براین کهن (کنشگر سیاسی) بردلی کهن (کنشگر سیاسی) کامران کهنلو (کنشگر سیاسی) الی کُهَنیم، سعید کوچکپور (کنشگر سیاسی) بیژن کیان (کنشگر) نرگس کیانی (پزشک) نسترن کیانی (کنشگر حقوق بشر) علیرضا کیانی (کنشگر سیاسی) هومن کیانی (کنشگر سیاسی) بهرام گلزاری (کنشگر سیاسی)

گ/ل

کوروش گلنام (کنشگر سیاسی و نویسنده) سعید گنجی (کنشگر سیاسی، متخصص نانو) هوشنگ لاهوتی (پژوهشگر زیست‌شناسی سلولی و مولکولی و علوم پایه ژنتیک) مصطفی لطفی‌کیان (کنشگر سیاسی) جواد لعل‌محمدی (امضاکننده بیانیه ۱۴نفر) احمد لنگرودی (شاعر) جلیل لنگرودی انصاری (کنشگر سیاسی)

م

حسن ماسالی (کنشگر سیاسی) شکرالله متحمل (کنشگر سیاسی) وحید متین‌احمدی (کنشگر سیاسی) اکبر محبت‌زاده (کنشگر سیاسی) نوید محبی (کنشگر دموکراسی‌خواه) علی محسنی (متخصص بیولوژی و میکروب‌شناسی و علوم تغذیه) ابوالفضل محققی (کنشگر سیاسی و نویسنده) سعید محمدی (خواننده و کنشگر سیاسی) حامد محمدی (روزنامه‌نگار) بهنام محمدی (کارتونیست) علی محمدی (کنشگر سیاسی) مجید محمدی (نویسنده) زرین محی‌الدین (کنشگر سیاسی و حقوق بشری) افشار مختاری (کنشگر سیاسی) احمد مداح (کنشگر سیاسی) محبوبه مرادی (گرداننده برنامه تلویزیونی) محمد مرادی (کنشگر سیاسی) مهرنگ مرادی (کنشگر سیاسی) اسماعیل مرادی (کنشگر سیاسی) علیرضا مروتی (کنشگر سیاسی) رضا مریدی (فیزیکدان و سیاستمدار، نماینده سابق پارلمان انتاریو کانادا) محمد مستوفی (کنشگر سیاسی) کاترین مسعودی (کنشگر سیاسی) مرتضی مشتاقی (کارگران و بازیگر تئاتر) سیاوش مشفق همدانی (فیزیکدان و متخصص نورشناسی و لیزر) شاهرخ مشکین‌قلم (محقق و هنرمند در هنرهای دراماتیک) سجاد مشهدی همت‌آبادی (کنشگر سیاسی) امیرساسان مصطفوی (کنشگر سیاسی) مهدی مصلحی (کارشناس نفت و گاز) کامران مصلحی (کنشگر سیاسی) احمد مظاهری (کنشگر سیاسی) مهیار مظلومی (شاعر) ابراهیم مظهرسلوک (کنشگر سیاسی) اکبر معارفی (نویسنده و پژوهشگر) ژوبین معزی (کارآفرین) رامین معلم (کنشگر سیاسی) دانش معلم (کنشگر سیاسی) مراد معلم (کنشگر سیاسی) مریم معمارصادقی (کنشگر سیاسی) هایده مغیثی (استاد دانشگاه) حبیب مفتاح بوشهری (موزیسین) مهدی مفخمی (کنشگر سیاسی) اردوان مفید (هنرمند و کنشگر سیاسی) طهمورث مقدم (کنشگر سیاسی) زری مقدم (کنشگر سیاسی) کوروش مقدم (کنشگر سیاسی) کیمیا مقدم (کنشگر سیاسی) کتی مقدم (کنشگر سیاسی) محمود مقدم (کنشگر سیاسی) احمد مقدم (کنشگر سیاسی) شاهرخ مقدم (کنشگر سیاسی) منوچهر مقصودنیا (کنشگر سیاسی) سیاوش مکفی (سرهنگ خلبان ارتش ایران) کارمل ملامد (روزنامه‌نگار و مدافع حقوق اقلیت‌های مذهبی) بابک ملک (حقوقدان) حسن ملکزاده (کنشگر سیاسی) مرتضی ملک‌محمدی (کنشگر سیاسی) سیروس ملکوتی (گیتاریست و آهنگساز) علی منجزی (نقاش و کنشگر سیاسی) زویی مندیچ (کنشگر حقوق زنان، مهندس مخابرات و تکنولوژی) حسن منصور (اقتصاددان و استاد دانشگاه) اسفندیار منفردزاده (آهنگساز) میترا مهاجر (کنشگر سیاسی) مریم مهدیانی (کنشگر حقوق بشر) رضا مهدیانی (کنشگر سیاسی) حمید مهدیانی (کنشگر سیاسی) حمید مهدی‌پور (ناشر و کنشگر سیاسی) منوچهر مهدیزاده (کنشگر سیاسی) بیژن مهر (کنشگر سیاسی) علی مهرآسا (دکتر داروساز و کنشگر سیاسی) بهجت مهرآسا (کنشگر جنبش زنان) افشین مهرآسا (هنرمند و کنشگر سیاسی) بهزاد مهرانی (کنشگر سیاسی و پژوهشگر) غلام مهرپور (سروان خلبان ارتش ایران) محمدحسین مهرمند (سپهبد خلبان ارتش ایران) پرستو مهینی (کنشگر سیاسی و حقوق زنان) خسرو موریم (کنشگر سیاسی) کاوه موسوی (حقوقدان) احمد موسوی (کنشگر سیاسی) علی موسوی (کنشگر سیاسی) بهزاد موسوی بزاز (کنشگر سیاسی) علیرضا میبدی (برنامه‌ساز رادیو و تلویزیون، شاعر سجاد میثمی آموزگار مهسا میرحسینی نقاش و پژوهشگر هنر محمد میرزاخلیلی کنشگر مدنی و حقوق کارگران) شکوه میرزادگی (شاعر، نویسنده و فعال فرهنگی) حامد میرزایی (کنشگر سیاسی) علی میرفطروس (پژوهشگر تاریخ) زهره میزراحی (حقوقدان و کنشگر مدنی) شاهین میلانی (کنشگر حقوق بشر) بابک مینا (دانشجوی دکترای فلسفه مدرسه مطالعات عالی علوم اجتماعی) نسرین مینا (شهروند)

ن

شاهین نجفی (هنرمند و پژوهشگر فلسفه هنر) علیرضا نادر (پژوهشگر ارشد امور ایران) غلامرضا ناصر (کنشگر سیاسی) پویا ناصری (کارشناس حوزه سرمایه‌گذاری خارجی) منیژه ناظم (کنشگر سیاسی و حقوق بشری) پوریا نایب (کنشگر سیاسی) سهراب نبوی (کنشگر سیاسی) محسن نجاتی (کنشگر حقوق بشر) یوحنا نجدی (کنشگر سیاسی) مجید نجفی (کنشگر سیاسی) مجتبی نجفی اصفهانی (مستندساز) نیلوفر نجفی سبحانی (کنشگر سیاسی) ثریا ندیم‌پور (کارشناس محیط زیست، کنشگر سیاسی و حقوق زنان) اصغر نصرتی (پژوهشگر و منتقد تئاتر) فرهاد نصیرخانی (سرگرد خلبان ارتش ایران) شهره نظر (روزنامه‌نگار و کنشگر سیاسی) نوید نظر (کنشگر سیاسی) تینوش نظم‌جو (کارگردان تئاتر و سینما، ناشر، نویسنده و مترجم) شهرزاد نعلینی (کنشگر سیاسی) لیلا نعمتی (کنشگر مدنی) مرتضی نقدی (کنشگر سیاسی) مسعود نقره‌ کار (پزشک، نویسنده) امید نقره‌ کار (مهندس کامپیوتر) آریو نهرام (کنشگر سیاسی) سیاوش نوابی (کنشگر حقوق کارگران) رضا نورمحمدی (کنشگر سیاسی) ناصر نورهانی (کنشگر سیاسی) امید نوروزیان (کنشگر سیاسی) پاندورا نوری (کنشگر سیاسی) رعنا نوری خلیچی (کنشگر سیاسی) محمد نوری‌زاد (زندان سیاسی، امضاکننده بیانیه ۱۴ نفر) پرتو نوری‌علا (شاعر و نویسنده) اسماعیل نوری‌علا (کنشگر سیاسی، شاعر و منتقد ادبی و کارگردان) نوش‌آفرین (خواننده) زهرا نوشین‌فر (کنشگر حقوق زنان) نسرین نیرومند (کنشگر سیاسی) علی نیری (استاد دانشگاه) مهدی نیکخواه (سروان خلبان ارتش ایران) پریسیما نیلسون (پرستار، کنشگر سیاسی و حقوق مدنی)

ه/و

صادق هاتفی (نویسنده، کارگردان و بازیگر سینما و تئاتر) جرج هارونیان (کنشگر حقوق بشر) کاوه هامونی (کنشگر سیاسی) نادر هدایتی (کنشگر سیاسی) آرش همپای (کنشگر حقوق بشر و پناهندگان) مهناز همدانیان (کنشگر سیاسی و نویسنده) عطا هودشتیان (استاد دانشگاه و پژوهشگر علوم سیاسی) عباس واحدیان شاهرودی (امضاکننده بیانیه ۱۴نفر) داریوش وثوق (کنشگر سیاسی) احمد وحدانی (کنشگر سیاسی) شیده ورزگر (پرستار- زندانی سیاسی پیشین) گیلدا وزیردفتری (کنشگر حقوق زنان) ایرج وزیری (کنشگر سیاسی) هوشنگ وزین (سرهنگ ارتش)

ی

اسماعیل وفا یغمایی (شاعر و نویسنده) منصور ولدی (سرتیپ یگان ویژه هوابرد ارتش ایران، کنشگر سیاسی) تونیا ولی‌اوغلی (قهرمان و رکورددار پیشین شنای ایران، کارشناس ورزش، کنشگر حقوق زنان) عزت ولی‌زاده (کنشگر سیاسی) پویان ویستا (کنشگر سیاسی) محسن یاسینی (سروان خلبان ارتش ایران) مژگان یاوری (کنشگر سیاسی) رضا یخی (کنشگر سیاسی) محمدرضا یزدان‌پناه (روزنامه‌نگار) افسانه یزدانی (خبرنگار) منوچهر یزدی (کنشگر سیاسی) فتحیه یزدی (کنشگر سیاسی و کنشگر حقوق زنان) مریم یعقوبی (پرستار- زندانی سیاسی پیشین) حمید یوسف‌زادگان (کنشگر سیاسی)

جمع‌آوری امضا ادامه دارد…

سایبری های حکومت آخوندی را اینگونه آموزش می دهند تا فله ای لایک بزنند

صدای آمریکا: از راست مسعود صفدری و علی همتیان
وزارت خارجه ایالات متحده در بیانیه‌ای که عصر سه‌شنبه ۱۹ اسفند منتشر کرد، از تحریم دو مقام ایرانی به خاطر نقض حقوق بشر خبر داد. این نخستین تحریم آمریکا علیه مقامات جمهوری اسلامی از زمان روی کار آمدن دولت جو بایدن است.

بر این اساس بیانیه وزارت خارجه آمریکا، علی همتیان و مسعود صفدری از سپاه پاسداران انقلاب اسلامی که تحت تحریم قرار گرفته‌اند.
علی همتیان

عکسی از علی همتیان (رئوف) در یکی از دیدارهای خامنه ای با کارگزاران نظام که بعد برداشته شد.

از این دو نفر تا همین چند ماه پیش اطلاعات علنی وجود نداشت تا اینکه برخی فعالان سیاسی و زندانیان سابق هویت آنها را فاش کردند. مهدیه گلرو و محسن مهیمنی از فعالان سیاسی و مدنی ایران که مدتی را در زندان سپری کردند، در عکس های منتشر شده در یکی از مراسم دیدار آیت الله علی خامنه‌ای رهبر جمهوری اسلامی ایران، علی همتیان را از عکس منتشر شده شناسایی کردند.

مسعود صفدری، با نام مستعار «ستار»
این عکس بعد از روی خبرگزاری‌ها برداشته شد. علی همتیان، از بازجویان قرارگاه ثارالله سپاه پاسداران و معروف به رئوف است.

اما نفر دوم مسعود صفدری نیز که به نام «ستار» پیش از این از سوی گروهی از بازداشت شدگان در اعتراضات سراسری آبان ۹۸ شناسایی شده بود. این افراد با دیدن «ستار» گفتند که او را در بازجوییها به یاد می آورند. او ضمن حضور در سرکوب و بازداشت معترضان، در روند بازجویی آنها حضور داشت و برخی حتی گفته‌اند در زمان اعترافات اجباری از معترضان، این فرد نیز در اتاق حضو داشته است.

این گزارشها در حالی است که روز سه شنبه، آنتونی بلینکن وزیر خارجه آمریکا نیز در بیانیه ای که همزمان با اعلام تحریم این دو مقام سپاه منتشر شد، گفت که علی همتیان و مسعود صفدری به دلیل نقض فاحش حقوق بشر معترضان در سالهای ۲۰۱۹ و ۲۰۲۰ تحریم می‌شوند.

(۱/۲) ما امروز در @UN_HRC نگرانی های خود پیرامون وضعیت #حقوق_بشر در ایران را به وضوح بیان کردیم. ایالات متحده به پاسخگو دانستن ناقضان حقوق بشر ادامه خواهد داد. از این رو من امروز علی همتیان و مسعود صفدری را به دلیل نقض فاحش حقوق بشر معترضان در سالهای ۲۰۱۹ و ۲۰۲۰ تحریم می کنم.

— USAbehFarsi (@USABehFarsi) March 9, 2021