اخبار

دویچه‌وله: یک مدیر ارشد نفتی می‌گوید دولت برنامه‌ای برای افزایش بهای بنزین و گازوئیل ندارد. رئیس سندیکای جایگاه‌داران سوخت به تازگی گفته بود افزایش قیمت سوخت قطعی است و این کار تا پایان سال انجام می‌شود.

منصور ریاحی، مدیرعامل شرکت ملی پخش فرآورده‌های نفتی ایران، این شرکت را متولی سوخت‌رسانی در کشور می‌داند و تاکید می‌کند که موضوع افزایش قیمت سوخت “از پایه بی‌اساس و فضاسازی” است.

به گزارش روابط عمومی وزارت نفت، ریاحی خبرهای منتشر شده درباره جمع‌آوری کارت‌های سوخت را نیز تکذیب کرده و خاطر نشان می‌کند که تا کنون مصوبه‌ای از سوی دولت برای این کار ابلاغ نشده است.

بیژن حاج محمدرضا، رئیس سندیکای جایگاه‌داران سوخت کشور دو روز پیش (پنج‌شنبه ۱۵ مهر) در جمع خبرنگاران گفته بود قرار است تا پایان مهرماه کارت‌های سوخت جمع شوند.

بیشتر بخوانید: بلاتکلیفی طرح سامانه سوخت و بازگشت یک مصوبه به مجلس

کارت سوخت فعلا می‌ماند

حاج محمدرضا با بیان این که افزایش قیمت سوخت قطعی است افزود: «بر اساس قانون بودجه سال ۹۵، دولت تا پایان سال، باید قیمت سوخت (بنزین و گازوئیل) را افزایش دهد.»

او می‌گوید مطابق آخرین شنیده‌ها پیش‌بینی می‌شود بهای هر لیتر بنزین معمولی از هزار تومان به ۱۲۰۰ تومان و قیمت بنزین سوپر به ۱۵۰۰ تومان در هر لیتر افزایش یابد.

رئیس سندیکای جایگاه‌داران همچنین پیش‌بینی کرده که تا پایان سال جاری بهای هر لیتر گازوئیل از ۳۵۰ به ۵۰۰ تومان افزایش یابد.

بیشتر بخوانید: بنزین تک نرخی در ایران‌؛ پایان عمر سهمیه‌ها

پایگاه اطلاع‌رسانی نفت و گاز (شانا) به نقل از مسئولان شرکت ملی پالایش و پخش فرآورده‌های نفتی نوشته، با توجه به نزدیک شدن قیمت بنزین به قیمت فوب خلیج فارس، در حال حاضر نیازی به افزایش قیمت وجود ندارد.

سهمیه‌بندی بنزین از خردادماه سال ٩٤ متوقف و قیمت‌ها یکسان‌سازی شد. بر همین اساس برخی معتقدند استفاده از کارت سوخت ضرورتی ندارد.

یکی از کارکردهای کارت سوخت جلوگیری از قاچاق بنزین و گازوئیل عنوان می‌شود که با بالا رفتن قیمت‌ها در ایران میزان آن کاهش یافته است.

شماری از کارشناسان می‌گویند با افزایش احتمالی بهای بنزین در کشورهای همسایه، کارت‌های سوخت می‌توانند نقش موثری در کنترل قاچاق داشته باشند.

برچسب‌ها: اقتصادی, بنزین, سیاسی

رادیوفردا: سازمان عفو بین الملل روز پنجشنبه ۱۵ مهر در بیانیه‌ای هشدار داد که گلرخ ابراهیمی، نویسنده و فعال حقوق بشر به خاطر نوشتن داستان منتشر نشده‌ای در مورد سنگسار به جرایم متعددی از جمله «توهین به مقدسات اسلام» محکوم شده و به زودی برای طی دوران حبس ۶ ساله‌اش راهی زندان خواهد شد.

فیلیپ لوثر از مسئولان بخش خاورمیانه سازمان عفو بین الملل گفت: «جرایم گلرخ ابراهیمی مضحکند. او صرفا به خاطر نوشتن داستانی که حتی چاپ نشده، به زبانی دیگر فقط به خاطر تخیلش، به شش سال حبس محکوم شده است.»

وی اضافه کرده است: «مقامات حکومت ایران به جای زندانی کردن زن جوانی که به شکل مسالمت آمیز از حقوق بشری مشروع خود برای ابراز مخالفت با سنگسار استفاده کرده باید روی لغو کامل این نوع مجازات تمرکز کنند که مصداق شکنجه است. تداوم اجرای این نوع مجازات و توجیه آن تحت عنوان پاسداری از اخلاق منزجر کننده است.»

گزارش حاکی است که دو رروز مرکز اجرای احکام از طریق تلفن با گلرخ ابراهیمی تماس گرفته و به او دستور داده تا برای شروع دوره ۶ ساله زندان به جرم «توهین به مقدسات اسلامی» و «تبلیغ علیه نظام» خود را به زندان اوین معرفی کند.

او به خاطر نوشتن داستان تخیلی که حتی منتشر نشده در دادگاه اولیه به ۶ سال زندان محکوم شد. در این داستان واکنش‌های عاطفی یک زن جوان هنگام تماشای فیلمی به نام «سنگسار ثریا. م» توصیف می‌شود که سرگذشت یک زن سنگسار شده به جرم روابط جنسی را نشان می‌دهد. بیننده پس از تماشای فیلم چنان خشمگین می‌شود که نسخه‌ای از قرآن را می‌سوزاند.

این داستان منتشرنشده روز ۶ سپتامبر ۲۰۱۴ هنگام بازداشت گلرخ ابراهیمی همراه همسرش آرش صادقی در محل کارشان در تهران توسط ماموران سپاه پاسداران کشف شده است. ماموران حکم بازداشت آن‌ها را نشان ندادند ولی این زوج را به منزلشان برده و پس از بازرسی خانه تعدادی از وسایل آن‌ها از جمله کامپیو‌تر، دفترچه‌های یادداشت و چند سی دی را با خود بردند.

سپس آرش صادقی، فعال حقوق بشر را به زندان اوین و گلرخ ابراهیمی را به یکی از مراکز بازداشت مخفی منتقل کردند. پس از یک شب او نیز به یکی از بخش‌های زندان اوین منتقل شد که زیر نظر سپاه پاسداران است. او مدت ۲۰ روز بدون داشتن ملاقات با خانواده، حق دسترسی به وکیل و یا محاکمه در اوین زندانی بود و سه روز اول را در سلول انفرادی طی کرد.

گلرخ ابراهیمی گفته است که در دوران بازداشت ساعت‌های طولانی در حالیکه چشم بند به او زده بودند مورد بازجویی قرار گرفته و بازجویان او را تهدید می‌کردند که به خاطر «توهین به اسلام» اعدام خواهد شد. او صدای بازجویی از همسرش و تهدیدهای مشابهی علیه او در سلول کناری را می‌شنید. آرش صادقی نیز گفته است در دوران بازداشت شکنجه شده و بازجویان او را با لگد می‌زدند، به سرش مشت می‌کوبیدند و‌گاه تا مرز خفگی گلوی او را می‌فشردند.

گلرخ ابراهیمی در دو جلسه کوتاه دادگاه انقلاب تهران بدون وکیل محاکمه شده است. اولین وکیل که تحت فشار کناره گیری کرد و به وکیل دوم اجازه ندادند پرونده او را مطالعه کند و یا در دادگاه از او دفاع کند. به او اجازه داده نشد در دادگاه از خود دفاع کند چون جلسه اول دادگاه به پرونده همسرش اختصاص یافت و هنگام جلسه دوم او در بیمارستان بستری بود و نتوانست در جلسه دادرسی شرکت کند.

فیلیپ لوثر می‌گوید: «دادگاه گلرخ ابراهیمی نمایشی بود. او از حق دفاع از خود برخوردار نبود و حکم او از قبل تعیین شده بود. این تازه‌ترین نمونه از زیرپا گذاشتن عدالت و نقض حقوق بشر توسط حکومت ایران است.»

این مقام عفو بین الملل تصریح کرده است:«ما از مقامات مسئول می‌خواهیم بلادرنگ حکم زندان گلرخ ابراهیمی و همسرش آرش صادقی که به خاطر استفاده از حق مشروع خود برای آزادی بیان از ماه ژوئن زندانی شده است را لغو کنند. حکومت ایران با بکارگیری روش های سرکوبگرانه و بی‌رحمانه قصد دارد نسلی از فعالان جوان را حذف کند.»

برچسب‌ها: آزادی بیان, حقوق بشر, سانسور, سرکوب, سیاسی, گلرخ ابراهیمی

دویچه‌وله: رئیس فدراسیون بدن‌سازی ایران از تعلیق فعالیت‌های دختر بدن‌ساز و ۴ مربی مرد خبر داد. پرونده آنها در دستگاه قضایی نیز به جریان افتاده است. به گفته رئیس فدراسیون، فعالیت‌های بدن‌سازی زنان مغایر با ارزش‌های نظام اسلامی است.

ناصر پورعلی‌فرد، رئیس فدراسیون بدن‌سازی در گفت‌وگو با خبرگزاری ایسنا در روز سه‌شنبه ۱۳ مهر (۴ سپتامبر) درباره آخرین وضعیت پرونده دختر بدن‌ساز و مربیان مرد که به دلیل انتشار عکس‌های‌شان در صفحات مجازی به دادسرا احضار شده‌اند، گفت: «هر تصمیمی که قوه قضاییه در این رابطه بگیرد، ما از آن تبعیت خواهیم کرد.»

پیشتر مقامات قضایی و رسانه از احضار دو دختر بدن‌ساز و ۴ مربی مرد به دادسرای تهران خبر داده بودند.

عباس جعفری دولت آبادی، دادستان تهران نیز پیشتر گفته بود که برای شرکت “دو زن” در مسابقات غیررسمی در خارج کشور پرونده قضایی تشکیل شده است. به گفته جعفری دولت‌‌آبادی رفتارهای این دو زن “ناشایست” و پوشش آنان نیز “نامناسب و خلاف موازین” بوده است.

بیشتر بخوانید: دو زن بدن‌ساز ایرانی به دادسرا احضار شدند

پورعلی‌فرد تصریح کرد که این افراد بدون هماهنگی فدراسیون بدن‌سازی به مسابقه‌ای در خارج از کشور رفته‌اند. وی افزود: «من در جریان نام آن کشور و چگونگی انجام مسابقه‌ها نبوده و نیستم. فعلا فعالیت این افراد به حالت تعلیق درآمده و احکام‌شان باطل شده است.»

با توجه به سخنان پورعلی‌فرد مجازات‌های دوگانه‌ای از سوی قوه قضاییه و فدراسیون بدن‌سازی در انتظار دختر بدن‌ساز و مربیان ایرانی است. تعلیق فعالیت‌های ورزشی آنان تنها نخستین تنبیه این افراد از سوی فدراسیون بدن‌سازی محسوب می‌شود.

مغایرت اندام‌سازی زنان با ارزش‌های نظام

رئیس فدراسیون بدن‌سازی تاکید کرد: «بارها اعلام کرده‌ایم که در زمینه پرورش اندام بانوان فعالیتی نداریم زیرا با ارزش‌های نظام مغایرت دارد.»

پورعلی‌فرد تصریح کرد که اگر بار دیگر موردی در این رابطه دیده شود یا در شبکه‌های مجازی خبرهایی در این زمینه منتشر گردد، افراد خاطی به “دستگاه‌های نظارتی” معرفی خواهند شد.

رئیس فدراسیون بدن‌سازی افزود: «زمانی که حکم این افراد اعلام شد، خودمان هم جلسه کمیته ‌انضباطی را برگزار می‌کنیم.»

شیرین نوبهاری، یکی از ورزشکاران موفق در بدن‌سازی

وی در رابطه با ورزش بدن‌سازی مردان هم تصریح کرد که ضرورتی ندارد که مردان در مسابقات خارج کشور شرکت کنند.

او گفت که در ۳۰ مهرماه مسابقاتی در سه رشته و ۵ وزن در تهران برگزار خواهد شد. رئیس فدراسیون بدن‌سازی افزود: « به جای حضور در مسابقه‌های خارجی و صرف هزینه‌های گزاف، ورزشکاران ما می‌توانند با هزینه‌ای بسیار کمتر در کشور خودمان به مصاف حریفان خود بروند و ما نیز سعی می‌کنیم مقدمات حضور ورزشکاران‌مان را در این تورنمنت مهیا کنیم.»

به گفته برخی زنان و دختران بدن‌ساز ایرانی به علت نبود حمایت از ورزشکاران زن و عدم برگزاری مسابقات راهی جز شرکت در مسابقات خارجی باقی نمی‌ماند.

هنوز روشن نیست که فدراسیون جهانی بدن‌سازی درباره تنبیه و مجازات ورزشکاران زن ایرانی چگونه موضع‌گیری خواهد کرد.

شیرین نوبهاری، یکی از زنان موفق در رشته پرورش اندام نیز پیشتر از منتقدان خواسته بود که “زاویه دیدشان” را نسبت به این ورزش تغییر دهند.

بیشتر بخوانید: ورزش اول جوانان ایران “پرورش اندام” است

نوبهاری در گفت‌وگو با روزنامه قانون در پاسخ به این پرسش که آیا تاکنون در مسابقه‌ای هم شرکت کرده گفت: «د‌ر د‌اخل ایران که اصلاً بیان چنین موضوعی، مخالفان خود‌ش را د‌ارد‌. اگر کسی بخواهد ‌مسابقه بد‌هد‌ باید ‌برود ‌خارج از کشور که آن هم بد‌ون مشکل نیست و شاید‌اصلاً نتوانی بعد ‌از مسابقه برگرد‌ی. برنامه‌ریزی این را د‌ارم که د‌ر سال جد‌ید‌ی که بیاید ‌مسابقه د‌اشته باشم.»

برچسب‌ها: اجتماعی, اسلام و مسلمین, حجاب, حقوق بشر, زن, سرکوب, مذهب, ملای حیله‌گر, ورزش

بی‌بی‌سی: انصراف دو زن شطرنج باز از مسابقات قهرمانی زنان جهان که بهمن ماه امسال در تهران برگزار می شود، یک بار دیگر به این بحث دامن زده که کدام یک به نفع زنان ایران است: کم کردن هر نوع رابطه با ایران، یا برعکس بیشتر کردن روابط و تماس های زنان ایران با زنان جهان. بعضی از مخالفان حجاب اجباری، ضمن دفاع از این شطرنج بازان می گویند فدراسیون بین المللی شطرنج نباید مسابقات را در ایران برگزار کند. آنها با حضور سیاستمدارن زن خارجی هم که با حجاب به ایران می روند مخالفند و می گویند جمهوری اسلامی قوانین خود را نه تنها به زنان ایرانی که به زنان بقیه دنیا هم دیکته می کند و آنان که می توانند، نباید به این اجبار تن بدهند. اما بعضی از فعالان حقوق زنان در ایران، چنین کاری را به نفع وضعیت زنان نمی دانند و معتقدند تنها نتیجه اش، منزوی شدن زنان ایرانی است.

علی همدانی گزارش می دهد.

برچسب‌ها: آچمز, اسلام و مسلمین, تحریم, حجاب, خرافه, زن, شطرنج, مذهب, ملای حیله‌گر

عصرایران: یکی از نشانه های توسعه یافتگی سیاسی این است که چهره های سیاسی از طرف حزب و گروه و تشکل خود سخن بگویند نه از طرف «همه» چون «همه مردم ایران» 80 میلیون نفرند…
عصر ایران؛ مهرداد خدیر- «دیروز فقط ما دلواپس بودیم اما امروز همه دلواپس هستند و حتی کسانی که ما را به خاطر نگرانی به سخره می گرفتند دلواپسی بیشتری دارند.»

این تازه‌ترین سخن غلامعلی حدادعادل نماینده بازمانده از مجلس دهم و سرلیست اصول گرایان در انتخابات هفتم اسفند 94 است.

آقای حداد افزوده است: «حرف ما دلواپسان این بوده است که تحریم‌ها برداشته نشده است.»

رییس فرهنگستان زبان و ادب فارسی که بیشتر به اعتبار این سمت به «نمایشگاه کالای فرهنگی، خانواده ایرانی ، مهر درخشان» دعوت شده بود همچنین گفته است: « نباید این شهر – مشهد – را به محل فروش گسترده کالاهای خارجی تبدیل کرد.»

انگیزه این گفتار طرح چند نکته است:

1- ایشان 12 سال تمام و در دوره های هفتم و هشتم و نهم نماینده مجلس شورای اسلامی و در یک دوره 4 ساله رییس آن بوده است و اتفاقا بیشترین درآمد نفتی تمام تاریخ ایران در 8 سال از این 12 سال حاصل شد و باز اتفاقا بیشترین واردات و غالبا شامل کالاهای کم کیفیت و مصرفی چینی نیز در این دوره صورت پذیرفت. پس بد نیست در کنار توصیه به دولت‌مردان کنونی یک مورد از اقدامات خود و هم فکران‌شان در هر یک از این سه دوره را برای جلوگیری از خیل و سیل واردات نیز یادآور شوند.

2- آیا کاندیدایی که در فهرست 30 منتخب مردم تهران جای نگرفته و از مجلس بازمانده است همچنان می تواند از جانب «همه» مردم سخن بگوید؟ چرا « همه» مردم در ادبیات اصول گرایان تنها همفکران خودشان را شامل می شود؟

در یک نمونه دیگر جواد ظریف به مجلس رفته بود تا به پرسش یک نماینده دلواپس درباره برجام پاسخ گوید. نماینده از توضیحات وزیر خارجه قانع نشد و ظریف را به اهانت و پرخاش هم متهم کرد.

موضوع را به رأی گذاشتند تا چنانچه دیگر نمایندگان هم قانع نشدند به کمیسیون ارجاع شود. 135 نماینده اما با نظر کریمی قدوسی مخالفت کردند و با ظریف همداستانی نشان دادند. با این حال روزنامه ای وزیر خارجه را از مخالفت «خیل عظیم توده های مردم» با آنچه انفعال می خواند انذار داد. اینجا هم صحبت از «همه» و « خیل عظیم» بود و بر این اساس هم می توان پرسید این «همه» کجایند که نه در انتخابات مجلس به رغم همه رد صلاحیت ها و نه در دولت رییس جمهوری منتخب مردم انعکاس نمی یابد؟

3- آقای حداد می گوید: تحریم ها برداشته نشده است. حال آن که به قاعده باید بداند تحریم ها بر دو گونه بودند:

یکی تحریم نفت شامل تبادل پول نفت که کار رابه جایی رسانده بود که هند به جای 7 میلیارد دلاری که بابت خرید نفت بدهکار بود برنج هندی تحویل می داد و اگر ادامه می یافت کار به فلفل و ادویه به جای ارز هم می رسید. تحریم نفت برداشته شده و موفقیت های اخیر ایران در اوپک در اجلاس الجزایر هم گواه است.

نوع دوم تحریم ها بانکی بود و می توان گفت این گونه تحریم ها هم لغو شده اما نمی توان همه بانک های خصوصی یا شرکت ها را وادار به تعامل کرد.

مثل این که خط تلفن شما قطع شده باشد و دوباره آن را برقرار کنید. اما این برقراری دوباره خط الزاما به این معنی نیست که کسانی که قبلا تماس می گرفتند باز هم تماس بگیرند. روابط بانک های ایران با بانک های کوچک و متوسط البته برقرار شده کما این که تبادلات مالی کالاهای اساسی از طریق همین بانک ها انجام می شود. بانک های بزرگ تر اما یا دیگر مایل نیستند یا زمان می برد و یا منتظر ارزیابی های مثبت نهادهای بین المللی اند. آن هم منوط به پیوستن به قرارداد شفافیت مالی و علیه پول‌شویی است. همان جناب اف.آی .تی .اف که دلواپسان با آن مخالفت کردند.

4- آقای حداد فاعدتا بهتر می دانند که اول هم قرار نبود همه تحریم ها برچیده شود چون تنها درباره لغو تحریم های هسته ای بحث شد نه درباره تحریم های موشکی با تحریم هایی که بر پایه ادعاهای حقوق بشری وضع شد و بر چیدن آنها مستلزم مذاکرات جداگانه ای است که هنوز مجوز آنها صادر نشده است. ایشان که در دانشگاه کانت درس می دهد و با فلسفه و منطق نیک آشناست می دانند که نمی توان از « مذاکرات هسته ای برای لغو تحریم های مرتبط با فعالیت های هسته ای» توقع لغو همه تحریم ها را داشت اما ناممکن نیست ووقتی این اتفاق افتاد درباره آنها نیز هر گاه که صلاح دانسته شود می توان گفت و گو کرد.

5- البته که آقای حداد عادل حق دارند مثل هر شهروند دیگری نظر موافق یا مخالف یا نگرانی و دلواپسی خود را نسبت به موضوعی ابراز کنند. اما
اولا:آیا ابراز دلواپسی و نگرانی نسبت به موضوعات دیگر و از جانب افراد دیگر نیز مجاز است یا تنها می توان درباره «برجام» دلواپس بود؟

ثانیا: این «همه» دقیقا شامل چه کسانی می شود؟ اگر «همه» دلواپس‌اند چرا اکثر مردم همچنان از دستاوردهای برجام حمایت می کنند؟ واقعا ما چند تا « همه» داریم که همه از جانب «همه» سخن می گویند؟

یکی از نشانه های توسعه یافتگی سیاسی این است که چهره های سیاسی از طرف حزب و گروه و تشکل خود سخن بگویند نه از طرف «همه» چون همه مردم ایران 80 میلیون نفرند و اگر واجدان شرایط رأی دادن از این جمعیت 80 میلیون نفری با جناب حداد هم سو بودند ایشان دو روز مانده به انتخابات ریاست جمهوری 92 کنار نمی کشیدند و همه مردم تهران نیز 10 میلیون نفرند که البته همه حق رای دادن ندارند و از همه ای که حق رای دادن دارند نیز همه شرکت نکردند و نصف این همه پای صندوق های رای حاضر شدند و باز اکثر این حاضران به آقای حداد رأی ندادند که اگر رای آورده بودند اکنون به عنوان نماینده تهران و رییس فراکسیون اصول گرایان مجلس به مشهد دعوت می شدند.

یک راهکار هم این است که کاندیدای انتخابات ریاست جمهوری شوند و همین نکات را به قضاوت «همه» بگذارند تا بدانیم نظر «همه» مردم چیست.

سوء تفاهم نشود. این گفتار بحث محتوایی ندارد. تنها می خواهیم بگوییم از طرف «همه» نمی توان سخت گفت و اگر می گوییم باید مشخص شود این «همه» کدام است؟

برچسب‌ها: سیاسی, شارلاتانیزم, عوامفریبی, غلامعلی حدادعادل

دویچه‌وله: به گزارش کمپین حقوق بشر در ایران، در ارتباط با حوادث بازداشتگاه کهریزک ده‌ها شکایت از سعید مرتضوی به دادگاه ارائه شده که به آنها رسیدگی نشده است. مرتضوی به تازگی از بازماندگان سه قربانی این بازداشتگاه عذرخواهی کرد.

مطابق بررسی‌های کمپین بین‌المللی حقوق بشر در ایران، پس از سرکوب جنبش اعتراضی سال ۸۸ بیش از ۵۳ نفر از آسیب‌دیدگان و خانواده‌های جانباختگان بازداشتگاه کهریزک، علیه دادستان وقت تهران شکایت کرده‌اند.

سعید مرتضوی، تا کنون تنها به خاطر شکایت خانواده‌های محسن روح‌الامینی، محمد کامرانی و امیر جوادی‌فر که در بازداشتگاه کهریزک جان خود را از دست داده‌اند محاکمه شده است.

مرتضوی ۲۱ شهریور ماه امسال در آخرین جلسه رسیدگی به اتهامات خود در پرونده کهریزک در نامه‌ای خطاب به دادگاه از بازماندگان سه قربانی این بازداشتگاه عذرخواهی کرد.

بیشتر بخوانید: سعید  سعید مرتضوی از بازماندگان وقایع کهریزک عذرخواهی کرد

جرم سازندگان مرتضوی

مرتضوی که فرمان اعزام بازداشت‌شدگان سال ۸۸ به کهریزک را صادر کرده در نامه‌ای خطاب به قاضی دادگاه نوشته است: «به عنوان دادستان وقت عمیقا ابراز تأسف و اعتذار می‌نمایم و از مقام شهیدان مظلوم این حادثه جوادی‌فر، روح‌الامینی و کامرانی طلب پوزش نموده و علو درجات آنها را از خداوند بزرگ مسئلت می‌نمایم.»

علی مطهری، نایب رئیس مجلس شورای اسلامی معتقد است که با “شهید” خواندن قربانیان حوادث کهریزک می‌توان نتیجه گرفت که “آقای مرتضوی معترضان سال ۸۸ را محق می‌داند”.

به گزارش خبرگزاری ایسنا مطهری در ادامه گفت: «اما به نظر من بیش از آنکه آقای مرتضوی به عنوان مسئول خطاهای خود مجرم است کسانی که چیزی به نام مرتضوی را ساختند و از او حمایت کردند مجرم هستند. وقتی شما به جوانی کم تجربه آن همه اختیارات بدهید که هر نشریه‌ای را که خواست تعطیل کند و هر رفتاری با متهمان داشته باشد خود به خود سرکش می‌شود.»

بیشتر بخوانید:  انتقاد از برخورد تبعیض‌آمیز قوه قضائیه با سعید مرتضوی

عدم رسیدگی به شکایت‌ها

تا کنون مسئولان جمهوری اسلامی درباره تعداد دقیق زندانیان بازداشتگاه کهریزک در سال ۸۸ و شمار کسانی که از آمران انتقال معترضان به این بازداشتگاه شکایت کرده‌اند به طور رسمی آماری منتشر نکرده‌اند.

کمپین بین‌المللی حقوق بشر در ایران، در گزارشی که روز گذشته (سه‌شنبه ۱۳ مهر) منتشر شد با استناد به بیانیه‌ای از سازمان قضایی نیروهای مسلح در ۲۱ آبان ماه ۹۱، تعداد شاکیان از مرتضوی و ماموران کهریزک را ۹۸ نفر اعلام کرد.

در این بیانیه آمده است: «در روند رسیدگی به پرونده، با تدبیر دبیرخانه شورای عالی امنیت ملی و پرداخت خسارت و دلجویی از شاکیان در نهایت تعداد ۵۱ نفر از آنان، رضایت خود را اعلام می‌نمایند.»

بر این اساس دست‌کم ۴۷ نفر از آسیب‌دیدگان بازداشتگاه کهریزک شکایت خود را پس نگرفته‌اند. تعداد دیگری شکایت از سعید مرتضوی و ماموران انتظامی نیز وجود دارد که اصلا به آنها رسیدگی نشده است.

یکی از این شکایت‌ها مربوط به خانواده پزشک وظیفه این بازداشتگاه، رامین پوراندرجانی است که ۱۹ آبان ماه ۱۳۸۸ به صورت مشکوکی درگذشت. دستگاه قضایی از رسیدگی به این پرونده خودداری کرده است.

بیشتر بخوانید: ثبت اعتراض خانواده روح‌الامینی به حکم تبرئه مرتضوی

مرتضوی و اتهام معاونت در قتل

تابستان ۸۸ ده‌ها نفر از معترضان به نتایج اعلام شده انتخابات ریاست جمهوری دوره دهم، توسط نیروهای امنیتی بازداشت و به دستور دادستان وقت تهران به بازداشتگاه کهریزک منتقل شدند.

مطابق گزارش‌هایی که کمیته ویژه مجلس نیز آنها را تائید کرده اغلب زندانیان کهریزک با شکنجه‌های جسمی و روحی شدیدی روبرو شدند که به مرگ چند نفر از آنها و جان سپردن دست‌کم دو نفرشان اندکی پس از آزادی منجر شد.

رامین آقازاه قهرمانی دو روز بعد از آزادی از بازداشتگاه کهریزک در بیمارستان جان سپرد و چنان که مادرش به کمپین گفته پزشکی قانونی علت مرگ او را “نرسیدن خون به مغز و قلب بر اثر ضربات وارده بر نخاع” اعلام کرد.

احمد نجاتی کارگر یکی دیگر از بازداشت‌شدگان سال ۸۸ بود که بعد از آزادی، به دلیل عفونت شدید ریه و از کار افتادن کلیه‌ها که به گواه برخی پزشکان حاصل شکنجه‌های زمان بازداشت بود جان خود را از دست داد.

شعبه اول بازپرسی دادسرای نظامی تهران در سال ۸۹ بر مبنای شکایت ۴۷ نفربه اتهامات عاملان پرونده کهریزک رسیدگی و برای برخی از آنها حکم صادر کرد.

با این همه رسیدگی به شکایت‌ها علیه چهره کلیدی این پرونده، سعید مرتضوی به طور عمده به شکایت خانواده سه قربانی یاد شده محدود بوده است.

در این فاصله “معاونت در قتل” به عنوان مهم‌ترین اتهام مرتضوی تنها با شکایت خانواده محسن روح‌الامینی در جریان است. خانواده امیر جوادی‌فر، از پی‌گیری شکایت خود انصراف دادند و پرونده شکایت خانواده محمد کامرانی در اتهام معاونت در قتل مختومه اعلام شد.

برچسب‌ها: جنایات رژیم, حقوق بشر, سعید مرتضوی, سیاسی, کهریزک

زیتون-آرش بهمنی: نگرانی‌ها پیرامون بازی بین تیم‌های ملی فوتبال ایران و کره‌جنوبی، از حوزه ورزش فراتر رفته است؛ تا آن‌جا که علاوه بر مدیران فدراسیون فوتبال، نمایندگان مجلس شورای اسلامی و مجلس خبرگان، رییس سازمان بسیج مستضعفین، رییس شورای عالی جامعه مدرسین حوزه علمیه قم و علی مطهری هم درباره آن سخن گفته‌اند و شورای عالی امنیت ملی درباره آن جلسه تشکیل داده است.

بهانه همه این موضع‌گیری‌ها تاریخ این بازی است: سه‌شنبه بیستم مهرماه، مصادف با روز تاسوعا و شب عاشوراست، سال‌گرد کشته شدن سومین امام شیعیان که همراه با عزاداری عمومی است. در این دو روز مسابقه‌های ورزشی در ایران برگزار نمی‌شود. منتقدان بر این عقیده‌اند که برگزاری بازی در چنین روزی، باعث زیر سوال رفتن «حرمت» عزاداری عاشورا خواهد شد.

تذکر نمایندگان مجلس به وزیر ورزش و پیگیری فدراسیون فوتبال برای تغییر مکان یا زمان بازی هم به نتیجه نرسید تا در نهایت و پس از بالا گرفتن اعتراض‌ها، در نهایت حجت‌الله بهمنی، سرپرست روابط عمومی سازمان لیگ، خبر از آن داد که «مسئولان امنیت ملی» اجازه برگزاری این بازی در شب عاشورا را صادر کرده‌اند.

فوتبال دردسرساز
توجه به این بازی خارج از زمین فوتبال، از بیانیه هاشم بطحایی گلپایگانی، عضو مجلس خبرگان، آغاز شد. او در بیانیه‌ای از برگزاری بازی ایران و کره‌جنوبی در روز تاسوعا انتقاد کرد و نوشت «لابی صهیونیستی – عربی – انگلیسی در فیفا» به شکلی برنامه‌ریزی کرد تا «برنامه مسابقه را در سرزمین ایران در ایام عزاداری آن هم شب عاشورا اجرا کنند». بطحایی از مهدی تاج، رییس فدراسیون فوتبال، انتقاد کرد که با برگزاری بازی در این روز و بدون توجه به «افکار عمومی و مقدسات کشور و انظار علما و مراجع و مقام معظم رهبری» موافقت کرد. او خواستار تغییر تاریخ بازی یا عدم تبعیت از فیفا در این زمینه شد.

بازی دو تیم ایران و کره‌جنوبی سه‌شنبه بیستم مهرماه و در چارچوب مسابقه‌های مقدماتی جام‌جهانی برگزار می‌شود. بازی چهارم دو تیم در گروهی که ازبکستان، قطر، سوریه و چین هم در آن حضور دارند.

فدراسیون فوتبال در این مدت تلاش کرد تا راهی برای تغییر زمان یا مکان این بازی پیدا کند، تلاشی که البته بی‌نتیجه ماند. محمدرضا ساکت، مدیر تیم‌های ملی، گفته بود که برای تغییر زمان این بازی «۱۰ راهکار مختلف» پیش‌بینی شده بود، اما همه آن‌ها بی‌نتیجه ماند. فدراسیون فوتبال کره‌جنوبی نیز روز سه‌شنبه رسما به ایران اعلام کرد نمی‌تواند با یک روز زودتر برگزار شدن این بازی موافقت کند. تنها موفقیت فدراسیون فوتبال، تغییر ساعت این بازی از ۲۱ به ۱۸:۱۵ بود،‌ مساله‌ای که به گفته ساکت موجب می‌شود «هواداران هم بازی را ببینند و هم به عزاداری تاسوعا و شب عاشورا برسند.»

در این میان ۵۶ نماینده مجلس نیز در تذکری خطاب به محمود گودرزی، وزیر ورزش، از او خواستند زمان این مسابقه را تغییر دهد. هم‌زمان محمدرضا نقدی، رییس سازمان بسیج مستضعفین، گفت «دشمن» تلاش می‌کند «مسابقات ورزشی بین‌المللی در ایام مذهبی مورد احترام ملت و نظام مقدس اسلامی» برگزار شود.

مساله این بازی زمانی جدی‌تر شد که محمد یزدی،‌ رییس شورای عالی جامعه مدرسین حوزه علمیه قم، در یک نشست خبری به اظهارنظر پیرامون آن پرداخت. یزدی همراه با روحانیون قم که این روزها مشغول اعتراض به وزیر ارشاد به دلیل برگزاری کنسرتی در شهر قم هستند، از علی جنتی انتقاد کرد، اما در بخشی از سخنان خود به مساله فوتبال هم اشاره کرد.

سود اخروی در برابر نتیجه فوتبال!

رییس سابق مجلس خبرگان با طرح این سوال که «بعد از هر گل طرفداران خوشحالی خواهند کرد یا عزاداری»، خطاب به وزیر ورزش گفت اگر او بتواند «این برنامه را حذف» کند «هر نوع زیان و خسارت و ضرری که از حذف آن ببینید در برابرش سودی که در سایه احترام به تاسوعا و عاشورا به دست می‌آید، بیشتر است».

براساس قوانین فیفا، انجام فعالیت‌های مذهبی یا سیاسی در جریان مسابقه‌های رسمی ممنوع است. اما رییس فدراسیون فوتبال گفت ایران این جریمه را پرداخت خواهد کرد.

این سخنان یزدی باعث واکنش علی مطهری شد. نایب رییس مجلس نامه‌ای سرگشاده خطاب به یزدی «ابراز حساسیت بیش از حد» نسبت به زمان برگزاری این بازی را «امری ضد تبلیغ دین» توصیف کرد و نوشت که حتی در صورت رد و بدل شدن گل هم «مردم در چنین موقعیت‌هایی به خوبی می‌دانند که چگونه رفتار کنند». او اضافه کرد رویکردی این چنینی نسبت به بازی فوتبال «عده‌ای را از دین گریزان» می‌کند و «انسان را به یاد اقدامات کلیسای کاتولیک در قرون وسطی می‌اندازد که منجر به گریز مردم اروپا از دین شد.»

در واکنش به انتقادها از واکنش تماشاگران بازی به گل یا گل‌های احتمالی بازی، امیر عابدینی، از اعضای هیات رییسه فدراسیون فوتبال، پیشنهاد کرده بود در صورتی که ایران گلی به ثمر رساند، تماشاگران «سه بار یاحسین بگویند.» پیشنهادی که البته جدی گرفته نشد.

این حساسیت‌ها موجب شد که برخی حتی از حاضر نشدن تیم ایران مقابل کره جنوبی سخن بگویند، اما خیلی زود مشخص شد چنین کاری علاوه بر شکست ۳-۰ و به خطر افتادن موقعیت ایران برای صعود به جام‌جهانی، ممکن است موجب در نظر گرفتن جریمه‌های دیگری نیز شود، به همین دلیل خیلی زود از دستور کار خارج شد.

هم‌زمان بحث برگزاری مراسم عزاداری پیش از آغاز مسابقه و همچنین بین دو نیمه بازی آغاز شد. از جمله مهدی تاج، رییس فدراسیون فوتبال گفت که در صورت برگزاری بازی در موعد مقرر در ورزشگاه آزادی «مراسم عزاداری با حضور ۱۰۰ هزار هوادار» برگزار خواهد شد، اتفاقی که به گفته تاج پیش از این نیز رخ داده و «مراسم عزاداری خیلی خوبی» برگزار شد. محمدرضا ساکت نیز خبر از تلاش همگانی برای آن داد که در روز مسابقه «یک ورزشگاه، یک حسینیه و یک‌صد هزار عزادار عاشورایی داشته باشیم.»

تبدیل یک مسابقه به موضوع امنیتی

این در حالی است که براساس قوانین فیفا، انجام فعالیت‌های مذهبی یا سیاسی در جریان مسابقه‌های رسمی ممنوع است. اما رییس فدراسیون فوتبال گفت ایران این جریمه را پرداخت خواهد کرد.

در این میان یک سایت کره‌ای نیز نوشت فدراسیون فوتبال در نامه‌ای خواستار «رعایت برخی موازین» از سوی تماشاگران کره‌ای در جریان بازی شده است؛ از جمله این‌که تماشاگران وسایل تشویق خود را به تهران نیاورند، مساله‌ای که با مخالفت مسئولان کره‌ای روبه‌رو شد.

تصمیم برای برگزاری این دیدار در نهایت از سوی نهادهای عالی امنیتی اتخاذ شد. حجت‌الله بهمنی، سرپرست روابط عمومی سازمان لیگ، روز سه‌شنبه خبر از آن داد که «مسئولان امنیت ملی» اجازه برگزاری این بازی در شب عاشورا را صادر کرده‌اند.

این البته برای اولین بار نیست که مناسبت‌های سیاسی یا مذهبی در سال‌های اخیر بر یک مسابقه فوتبال سایه می‌اندازد. بهار ۷۸ و درجریان مرحله نیمه‌نهایی جام باشگاه‌های آسیا، تیم استقلال یک روز پس از عاشورا مقابل تیم دالیان چین قرار گرفت. تلویزیون از پخش مستقیم این بازی سر باز زد و بازیکنان استقلال با سربندهای عزاداری وارد زمین شدند. پیش از بازی نیز مراسم عزاداری برگزار شد.

سال ۷۸ نیز فینال جام حذفی میان پرسپولیس و استقلال دو روز پس از حادثه ۱۸ تیر برگزار شد. بعدها صفایی‌فراهانی، رییس وقت فدارسیون فوتبال، فاش کرد برخی مقام‌ها از او خواسته بودند بازی مساوی تمام شود. برای این بازی بیست هزار بلیت کمتر از حد معمول فروخته شد و نیروهای امنیتی بیش از بازی‌های پیشین در استادیوم آزادی و اطراف آن حضور داشتند.

برچسب‌ها: اسلام و مسلمین, خرافی, سیاسی, سینه‌زنی, طنز, عاشورا, فوتبال, مذهب, ملای حیله‌گر, ورزش

عصرایران: ما هیچ اطلاعی از روند درمان و اتفاقات در فرانسه نداریم، اما شنیده‌ها حاکی از این است که سر ایشان به جایی برخورد کرده و دچار ضربه مغزی شده‌اند و به این علت فوت کرده‌اند.
پس از آنکه حکم پرونده پزشکی عباس کیارستمی منتشر شد، و طی آن مشخص شد تیم پزشکی قصور در درمان داشتند، پزشک خاطی به سه ماه عدم فعالیت در بیمارستان مربوطه محکوم شد که ابعاد انتشار این حکم واکنش های متفاوتی را در بین اهالی سینما در پی داشت.

به گزارش عصرایران، روزنامه سپید در تازه ترین شماره خود گفتگوی مفصلی را با دکتر احمد میر پزشک معالج عباس کیارستمی انجام داده است. گفتگویی که ابعاد تازه ای در پرونده پزشکی فیلمساز فقید کشورمان پیش روی مخاطب باز کرده است. در ادامه این گفت و گو را می خوانید.

آقای دکتر احمد میر شما پزشک معالج مرحوم عباس کیارستمی بودید و در این دوران هرگز پاسخ و یا واکنشی در جراید از شما ندیده و نشنیده ایم . دلیل این سکوت طولانی چیست ؟

پیش از هرچیز باید یادآور بشوم که درگذشت عباس کیارستمی ضایعه جبران ناپذیری برای فرهنگ و هنر این مرزو بوم است و فقدان چنین فرد و استعدادی برای همه ما تأثر انگیز و دردناک است. لذا وظیفه خود میدانم که به همه هنرمندان و هنردوستان و کلیه جامعه هنردوست ایران تسلیت بگویم .چرا من تا امروز سکوت اختیار کردم.

پایان سکوت پزشک عباس کیارستمی: گویا آقای کیارستمی در فرانسه ضربه مغزی شده بودند

این سکوت به این دلیل بود که گفته ها ونوشته های زیادی درباره بیماری ، روند درمان و مرگ مرحوم عباس کیارستمی وجود دارد و پاسخ به آنها نیاز به کارشناسی علمی داشت و هدف من این بود که اجازه بدهم کارشناسان ذی صلاح و کارشناسان نظام پزشکی کشور به این موارد رسیدگی کنند و درکمال استقلال بتوانند رأی خود را اعلام کنند.

به این دلیل من در مقابل تمام سخنان شایسته و ناشایسته درست و نادرست و حتی اهانت آمیز سکوت کردم تا بتوانیم به نتیجه ای درست و عادلانه ای برسیم.مضافاً اینکه برخى اظهار نظرها به منظور جواب گرفتن و جواب دادن و مطرح بودن به هر قیمت بود.مطلقاًبنده نمى خواستم و نمى خواهم وسیله این فرایند باشم . در ضمن من فکر می کنم که پزشک وظیفه دارد در هر حال و حالتی رفتاری نمونه داشته باشد و بیماران ما نیز از ما چنین انتظاری را دارند . وظیفه من سکوت و احترام به مرحوم کیارستمی بود .

گفته شده است که آقای کیارستمی قرار بوده است توسط پدر جنابعالی مورد عمل جراحی قرار بگیرد آیا این ادعا صحت دارد ؟

این ادعابه هیچ وجه صحت ندارد . آقای کیارستمی با بنده از قبل آشنایی دوری داشتند و پس از بررسی خودشان به من مراجعه کردند . ایشان اصرار داشتند که حتما قبل از تعطیلات عید این عمل انجام بشود چون بعد از عید برنامه مسافرت خارج از کشور داشتند و قرار بود در خارج از کشور فیلمی را تهیه بکنند . در ضمن جای یادآوری است که پدر من دکتر علی محد میر سالها است ، شاید بیش از ۱۰ سال است که عمل جراحی انجام نمیدهند و الان ۹۳ سال دارند و هیچ جای تردیدی باقی نمی ماند که ایشان به من مراجعه کردند و نه به پدرم .

مرحوم کیارستمی با چه علایمی به شما مراجعه کردند ؟

آقای کیارستمی به دلیل کم خونی در بیمارستان دیگری مورد آزمایش و بررسی قرار گرفته بودند ونتایج این آزمایشها نشان میداد که به علت کم خونی و نتایجی که از کولونوسکوپى و بافت شناسى حاصل شده بود باید موردعمل جراحی قرار بگیرند . تمام همکارانی که ایشان را دیده بودند پیشنهاد عمل را داده بودند . به همین علت وقتی به من مراجعه کردند درباره این مسأله با هم صحبت کردیم و به توافق رسیدیم تا پس از قطع داروهای ضد انعقادی که مصرف میکردند به بیمارستان بیایند و در بیمارستان مورد عمل جراحی قرار بگیرند .

بیماری دقیق مرحوم عباس کیارستمی چه بود ؟

به عنوان یک پزشک مثل هر پزشک دیگری ما به قسم نامه ای که سوگند خوردیم پای بندیم. افزون بر این قانون هم حفظ اسرار پزشکى را مقرر کردهاست. بیماری جزء اسرار پزشکی افراد است ، یک بار دیگر این سوال از من شد واز پاسخ به این سوال سرباز زدم چون تا آن زمان اقاى کیارستمی چنین اجازه ای را به من نداده بود تا درباره نوع بیماری ایشان با کسی صحبت کنم.

امروز هم به همین قسم نامه و به همین حفظ اسرار پزشکی پای بندم . چنانچه خانواده مرحوم عباس کیارستمی چنین اجازه ای به من بدهند، من باکمال میل نوع بیماری و درجه بیماری و کل مسائلی را که مربوط به بیماری ایشان است در اختیار همگان قرار میدهم ولی تا قبل از اینکه اجازه به من داده شود من متأسفم که امروز هم درباره نوع دقیق این بیماری اجازه ای ندارم با کسی صحبت کنم .

بیمار در چه تاریخی و به چه علتی بستری شد ؟

مرحوم عباس کیارستمی پس ازتمهیدات لازم و ویزیت ها و مشاوره های لازم بعدازظهر ۱۷ اسفند مورد عمل جراحی قرار گرفتند . آقای کیارستمی به مشکلی دچار بودند که چنانچه عمل نمیشدند در آینده ای نزدیک خطرات زیادی تهدیدشان می کرد. در تاریخ ۱۷ اسفند عمل شدند. عملشان با موفقیت به انجام رسید و به بخش مراقبتهای ویژه منتقل شدند.

عمل دوم بیمار به چه علت بود ؟ در کیفرخواست آمده است که شما در این عمل تأخیر کرده اید ؟

عمل دوم به علت بروز خونریزى بود. بیمار به مدت دو روز داروى ضد انعقاد خون دریافت کرده بود و ما مدت ۴٨ ساعت به بیمار فرصت دادیم تا اثر این دارو از بین برود. در طول این مدت من ،همکارم دکتر ناصرى وهمه پزشکان مشاور و مسؤلین icu بر بالین بیمار حاضر بودیم. خون و فراورده هاى خونى به بیمار تزریق شد ،ودر این مدت هرگز افت فشار خون، کم کارى کلیه یا علایم DIC نداشتیم. بررسى بالینى ، سونوگرافى و سى تى اسکن انجام شد و روز ٢٠ اسفند بیمار دوباره عمل شد. خونریزى مهار شد بدون اینکه منشأ خونریزى واضحى یافت شود. از ان به بعدنیز دیگر با مشگل خونریزى مواجه نشدیم. توجه بفرمایید که اقدام جراحى در بیمارى که داروى انعقاد دریافت کرده است ، پیش از قطع دارو امرى بسیار خطرناک است.

شما در چه شرایطی بعد از عمل دوم به مسافرت رفتید ؟

آقای عباس کیارستمی بعد از عمل دوم یک روند بهبودی کاملا رضایت بخشی داشتند . بعد از عمل دوم فقط یک واحد خون تزریق کردیم و دیگر نیازی برای تزریق خون نشد . هموگلوبین رفته رفته به حد نرمال برگشت و از لحاظ کلیوی- قلبی – ریوی و عمل کرد روده کاملا خوب بودند. تغذیه بامایعات شروع شد ، راه می رفتند و هموگلوبین ۱۱ داشتند. در چنین شرایطی بود که بعد ازظهر روز ۲۹ اسفند ، ۹ روز بعد از عمل دوم در حالی که در موقعیت پایدار و مطلوب قرار داشتند، با ایشان صحبت کردم من اعلام کردم که من فقط با موافقت ایشان به سفر خواهم رفت و گفتم چنانچه با سفر من موافق نباشند من در کنار ایشان خواهم ماند. و این صرفاً به خاطر ارادت خاص به اقاى کیارستمى بود و الا پزشک در صورتیکه جانشین صلاحیتدارى به جاى خود معرفى نماید مکلف نیست براى سفر از بیمار اجازه بگیرد.

آقای کیارستمی و برادر ایشان و پسرشان با سفر من موافقت کردند . من برای این سفر به جای خود جانشینی انتخاب کردم . آقای دکتر ناصری متخصص جراحی عمومی که از روز اول ، از عمل اول و دوم در کنار من بودند و هر روز آقای کیارستمی را دیده بودند ، از ریزه کاری بیماری و تحول و پرونده ایشان مطلع بودند . آقای دکتر ناصری را بعنوان جانشین معرفی کردم و آقای کیارستمی با این جانشینی کوچکترین مخالفتی نشان ندادند و با اجازه بیمار و خانواده و تعیین جانشین به سفر رفتم . تکرار میکنم زمانی که من به مسافرت رفتم شرایط آقای کیارستمی ۱۰۰ درصد پایدار و خوب بود و خونریزی نداشتند . هیچ جراحی بیمار خود را در شرایط بد رها نمیکند وجایى نمیرود.

برچسب‌ها: اجتماعی, سینما, عباس کیارستمی, هنر

رادیوفردا: حجت الاسلام ابراهیم رییسی، تولیت “آستان قدس رضوی”، در ملاقات با متولیان این آستان و در حضور خبرنگاران گفت که کمیته ای جهت رسیدگی به اختلافات قابل رفع این نهاد ثروتمند روحانیان و مستأجرهای آن تشکیل شده است تا رسیدگی به این اختلافات در دستگاه قضایی کشور به درازا نکشد.

رییس آستان قدس رضوی هیچ توضیحی دربارۀ این اختلافات نداد و نگفت آیا به غیر از “اختلافات قابل رفع”، اختلافات دیگری با مستأجران وجود دارد که قابل رفع نبوده باشند.

ابراهیم رییسی در جای دیگری از سخنانش افزود که برخی شهرهای ایران کاملاً موقوفه یا در تملک کامل آستان قدس رضوی است و در برخی دیگر از شهرهای کشور این آستان املاک موقوفۀ بسیاری دارد.

آستان قدس رضوی، بنیاد تعاون نیروی انتظامی و بنیاد تعاون سپاه پاسداران سه هلدینگ بزرگ اقتصادی کشور را تشکیل می دهند که عملاً کلیه طرح های بزرگ اقتصادی از جمله طرح های عمرانی، مالی و نفتی ایران را در انحصار خود دارند.

این سه هلدینگ که همانند بنیادهای مختلف کشور از پرداختن هر گونه مالیات معاف هستند کلیه فعالیت های اقتصادی خود را در عدم شفافیت دنبال می کنند. تعیین تولیت آستان قدس رضوی برعهدۀ آیت الله خامنه ای، تنها ناظر و آگاه فعالیت های اقتصادی این نهاد ثروتمند روحانیان در قدرت است.

برچسب‌ها: آستان قدس رضوی, اسلام و مسلمین, اقتصادی, چپاول, حجت الاسلام ابراهیم رییسی, دزدی‌های رژیم, سیاسی, غارت, مذهب, ملای حیله‌گر

سحام: سیدمحمد بهشتی اولین رییس بنیاد سینمایی فارابی هرچند نزدیک به دو دهه است منصب مدیریتی در سینما ندارد اما همچنان حرف و حدیث‌ها پیرامون کارنامه مدیریتی وی فراوان است. در بحبوحه این حرف و حدیثها که همه ناظر به نگاه امنیتی و بسته‌ای است که وی و همکارانش در دهه ۶۰ در سینما ایجاد کرده بودند سیدمحمد بهشتی با خبرگزاری “فارس” گفتگو کرده و کوشیده بخشی از دغدغه‌های دهه نودی خود را بیان کند.

از جمله این دغدغه‌ها جایی‌ست که به صراحت از ارجحیت اکران محصول مبتذل ایرانی به جای معادل خارجی‌اش تأکید کرده و همچنین از کم کاری رسانه ملی در رقابت با ماهواره‌ها می‌گوید.

بهشتی از مخاطب زیر ۱۰ درصدی رسانه ملی گلایه می‌کند و از جا ماندن از شبکه های فارسی زبان ماهواره ای می گوید اما در این بین وی فقط از «من و تو» نام می برد و کلمه‌ای درباره «جم» حرف نمی زند.

بخش‌های خواندنی گفته‌های بهشتی را بخوانید:

فیلم «۵۰ کیلو آلبالو» از تمام مجاری قانونی عبور کرد اما وزیر در دو سه مقطع اکران فیلم را نامناسب خواند. این ماجرا را چگونه ارزیابی می‌کنید؟

متاسفانه برای مراجع ما توضیح نمی‌دهند در چه شرایطی به سر می‌بریم. وقتی در منزل هرشب از کانال‌های مختلف می‌توانید استفاده کنید، صدا و سیمای شما کلا قافیه را باخته است. طوری که با یک شبکه «من و تو» صدا و سیما غلاف کرده و در بهترین حالت کپی می‌کند. این قدر «پیشخوان فرهنگی» و مخاطب را از دست دادیم در این وضعیت دیگر شرایط قرنطینه جواب نمی‌دهد.

از سال ۱۳۷۰ به بعد دیگر جوابگو نبود. از زمانی که تحولات تکنولوژیک به ترتیبی شد که دیگر مدیر دولتی نتوانست شرایط قرنطینه را برای مخاطب فراهم کند. نه در ایران در همه جای دنیا دیگر جواب نداد. همه دنیا در شرایط قرنطینه کشورشان را مدیریت می‌کردند. همین امریکا که مدعی مهد آزادی است وقتی کتاب‌های اسناد لانه جاسوسی توسط دانشجویان منتشر می‌شد کوره‌ای درست کرده بود و ورود این اسناد را ممنوع کرده بود. کلا این الگو منتفی شد. وقتی نمی‌خواهیم زیر بار این قضیه برویم این وضع اتفاق می‌افتد که پیشخوان فرهنگی را توسط محصولاتی که هیچ اعمال نظری نمی‌توان کرد از دست می‌دهد.

وقتی در شرایط قرنطینه نمی‌توان مدیریت کرد. حتی اگر فیلم مبتذل نشان داده بشود ترجیح این است که یک فیلم ایرانی مبتذل نشان داده شود. اگر نمایش ندهیم یک فیلم مبتذل کلمبیایی که همه فیلم دغدغه‌شان این است که کی بچه کدام والدین است، مخاطب پیدا می‌کند.

– برای این که بتوانیم پیشخوان فرهنگی را نگه داریم باید فیلم مبتذل اکران کنیم؟

بله. باید این کار را بکنید.

– هضم در این سیستم نمی‌شویم؟

خب الان هم داریم هضم می‌شویم. هنر این را داشته باشیم فیلم‌های کمتر مبتذل جذاب تولید کنیم. در عید امسال یک حادثه بسیار خوب اتفاق افتاد و مردم به سالن سینما رفتند از این ظرفیت باید حداکثر استفاده را بکنیم. چه چیزی می‌توانیم بگذاریم جایش؟ صدا و سیما است که مخاطب آن به عدد یک رقمی رسیده است؟

– یعنی وارد جنسیت‌زدگی بشویم؟

نه نمی‌گویم جنسیت‌زده شویم. باید نگرانی داشته باشیم و اعمال کنیم.

انقلاب اسلامی بر اساس یک مبنا و ارزش‌هایی شکل گرفته این اصول و ارزش‌ها را یا باید بگذاریم کنار یا به صورت هوشمندانه آن را مدیریت کنیم.

من معتقدم اصول انقلاب اسلامی باید رعایت بشود. اما این اصول چیست؟

– شما دارید از قانون هم عدول می‌کنید (ساخت فیلم مبتذل با هر شرایطی بهتر است از فیلم های مبتذل خارجی) ما در قانون، عرف و اسلام ازدواج همزمان یک زن با دو مرد را جایز نمی‌دانیم؛ اما فیلم در همین شرایط پروانه نمایش می‌گیرد! اگر با مدلی که شما تعبیر می‌کنید و بخواهیم به دهکده جهانی احترام بگذاریم باید این شوراها و قوانین را کنار بگذاریم.

اگر ناگزیر باشیم بین یک فیلم مبتذل ایرانی و یک فیلم مبتذل امریکای جنوبی انتخاب کنیم، من ایرانی را ترجیح می‌دهم. البته مبتذل بودن و خلاف شرع بودن دو موضوع است. فیلمی می‌تواند مبتذل باشد اما خلاف شرع نباشد. همچنین می‌شود فیلمی مبتذل نباشد ولی خلاف شرع باشد. کارنامه ما نشان می‌دهد که همواره نسبت به خلاف شرع حساس بوده‌ایم.

– شما دو فیلم «فروشنده» و «۵۰ کیلو آلبالو» را ندیدید اما از موفقیت‌های آن‌ها خوشحالید. این به نظر کمی عجیب می‌آید؟

برای این که من می‌دانم در چه وضعیتی زندگی می‌کنیم، اما شما متوجه نیستید. شما از این غصه نمی‌خورید که رسانه ملی ما، ملی نیست. رسیده به ۵ یا ۶ درصد مخاطب است.

– راهکار شما چیست؟

صدا و سیمای ما مخاطبش رسیده به زیر ۱۰ درصد! شما یک فکری بکنید. برای این که مملکت ما نیاز به رسانه ملی دارد. ما جامعه خودمان را محروم می‌کنیم از رسانه ملی. این متاسفانه خسارتش هزاران برابر بیشتر از این فیلم‌هاست.

– شما دقیقا در موقعیتی که موج استفاده از ماهواره تازه داشت شروع می‌شد مدیریت‌تان را ترک کردید. بالاخره شما مدیری هستید که بعد از وقوع انقلاب سینمای ایران را شکل دادید در این شرایط فعلی ماهواره این فضا را دنبال می‌کند و سینما این شرایط را دارد چه راهکاری می‌دهید؟

ما در سال ۱۳۷۰ از طریق اطلاعاتی که از تغییرات تکنولوژیک به دست آوردیم متوجه شدیم این اتفاق در حال رخ دادن است. آقای لاریجانی به تازگی وزیر ارشاد شده بودند. در فارابی از همکاران خواستم از قاچاقچی آنتن ماهواره تهیه کرده و خودشان نصب کنند تا وضعیت دریافت کانال‌ها را مانند مردم عام تجربه کنیم.

گزارشی تهیه کردم و به آقای لاریجانی دادم و شرح ماوقع دادم و گفتم دیگر نمی‌توان به شیوه جاری اعمال مدیریت کرد. گفتم باید الگوی جدیدی مدیریتی در رسانه فراهم کنیم و اسم آن را الگوی مدیریتی عدم قرنطینه در نظر گرفتیم. باتوجه به بنیه و توان کشور این الگو را فراهم کردیم تا با توجه به شرایط تولید بتوانیم در پیشخوان کشورهای دیگر هم حاضر شویم به یاد دارم وقتی در مجلس نوار ضبط شده کانال‌های قابل دریافت از طریق آنتن‌های ماهواره پخش شد، به دلیل خلاف شرع بودن محتوایش، برخی نمایندگان صحن را ترک کردند. نمی‌خواستند زیر بار این قضیه بروند. طوفان شدیدی شده اما نمی‌پذیرند.

– چرا نمی‌گویید راهکارتان چیست؟

ما الگو را آن زمان ارایه دادیم. الان باید جوانترها به آن فکر کنند. کشورهای دنیا همه در مقابل ماهواره منفعل نبودند اما کمتر جایی در جهان است که به شرایط ماقبل دهه ۷۰ پافشاری کند.

– با توجه به تجربه و هشدارهای شما در دهه ۷۰ الان در شرایط فعلی وزارت ارشاد چگونه باید عمل کند؟

باید در مراجع بالاتری از وزارت ارشاد دراین باره تصمیم‌گیری شود. از شرایط عمومی کشور خودمان در فضای جهانی ارزیابی درستی نداریم. به ظرفیت‌های درون کشور اعتماد کنیم. به اندازه کل قاره آفریقا از شمال و جنوب آن فیلمساز داریم.

– باید به همه اجازه ساخت فیلم بدهیم؟

به این بنیه بالقوه و تجربه تاریخی که داریم اعتماد کنیم.

شما در مصاحبه‌های قبلی در دوران مدیریت‌تان می‌گویید من با وجود شورای پروانه نمایش موافقم و امیدوارم روزی فرا برسد که منتقدانه با فیلم‌ها در این شورا برخورد شود.

این در فضای امکان مدیریت در شرایط قرنطینه سینما و رسانه‌ها ممکن بود.

– یعنی الان این شوراها جواب نمی‌دهد؟

آن دوران سپری شده و گذشته. براساس اقتضای زمان من با این شورا موافق بودم. مشکل بسیار کلی‌تر است و باید مشکل از جای دیگر مرتفع شود. اگر در کلیات وضعیت خودمان را به درستی تشخیص دهیم آن زمان متوجه می‌شویم باید ساز و کارهایی را به کار ببریم که ماهیتاً با شرایط امروز متفاوت است. ما هنوز الگوهای مدیریتی دهه ۶۰ را اعمال می‌کنیم.

– یعنی همان الگوهایی که شما برای سینما آماده کردید؟

بله. در صورتی که آن دوران گذشته است.

– الان یک راهکار جدید بدهید.

وقتی در این شرایط به سر می‌بریم و قصد داریم نگاه ملی داشته باشیم و دغدغه نسبت به سرنوشت کشور داشته باشیم باید رسانه ملی داشته باشیم. مملکت ما ساز و کارهایی دارد. این مملکت باید متوجه شود نیازمند رسانه ملی است. برای داشتن رسانه ملی چه باید بکند.

– چه باید بکند؟

نمی‌تواند همچنان الگوی دهه شصت حاکم باشد و صداوسیمای آن انحصاری باشد. به همه فرصت‌ها و امکاناتی که به ما کمک می‌کند تا سهمی بیشتر از اوقات فراغت مخاطبین را در اختیار بگیریم، باید استفاده شود. باید به این الگوی مدیریتی قرنطینه‌ای نگاه انتقادی جدی کنیم تا از آن راه حل بیرون بیاید. باید به دنبال الگوی شرایط مدیریت عدم قرنطینه باشیم.

– الگو چیست؟

باید ببینم چه ظرفیت‌هایی داریم. ما جزء تولیدکنندگان هستیم و از این موقعیت پیش آمده می‌توانیم فرصتی ایجاد کنیم که در پیشخوان دیگران حضور پیدا کنیم. یعنی آن آمریکایی که امکان ورود اسناد لانه جاسوسی را به کشورش ممنوع کرده بود را با ارایه فیلم‌ها تسخیر کنیم.

برچسب‌ها: آزادی بیان, اجتماعی, سانسور, سیاسی