اخبار

رادیوفردا: سپاه پاسداران انقلاب اسلامی از مسیرهای دریایی تازه‌ای در خلیج فارس برای انتقال سلاح و مهمات به شورشیان حوثی در یمن استفاده می‌کند.

خبرگزاری رویترز روز سه‌شنبه ۱۰ مرداد در یک گزارش اختصاصی به نقل از منابع ایرانی و غربی نوشت که سپاه پاسداران در شش ماه گذشته از طریق آب‌های آزاد بین کویت و ایران برای حمل تسلیحات به حوثی‌ها استفاده کرده است. رفت‌وآمد از این آب‌ها خطر مواجهه با کشتی‌های بین‌المللی در حال گشت‌زنی بین خلیج عمان و دریای عرب را به دنبال دارد.

این خبرگزاری می‌افزاید: این طور به نظر می‌رسد که نیروهای سپاه با استفاده از این مسیرهای تازه، مهمات را به کشتی‌های کوچک‌تری در مناطقی از خلیج عمان که خطر مواجهه آنها با نیروهای امنیتی کمتر است، منتقل می‌کنند. این نقل‌وانتقال در آب‌های کویت و نزدیک به خطوط حمل‌ونقل بین‌‌المللی صورت می‌گیرد.

رویترز به نقل از یکی از مقامات ایرانی می‌گوید: «قطعات موشکی، سکوهای پرتاب و همین طور مواد مخدر از طریق آب‌های کویت به یمن قاچاق می‌شوند. از این راه‌ها برای انتقال پول نقد هم استفاده می‌شود».

به گفته این مقام ایرانی که نامش فاش نشده است، «آنچه که به تازگی- به طور دقیق در شش ماه گذشته- به یمن قاچاق شده است، قطعات موشکی است که در یمن تولید نمی‌شود». از پول نقد و مواد مخدر برای تامین هزینه‌های حوثی‌ها استفاده می‌شود.

حوثی‌ها گروهی از شورشيان يمنی هستند که سال ۲۰۰۴ که يمن تحت حاکميت عبدالله صالح قرار داشت عليه او و وابستگی رژيم يمن به ايالات متحده شورش کردند. برخلاف اکثريت سنی يمن، حوثی‌ها متعلق به شاخه زيدی‌های شيعه هستند.

جنگ داخلی در یمن از سال ۲۰۱۵ بالا گرفته است و حوثی‌ها با سرنگون کردن حکومت عبدربه منصور هادی، رییس‌جمهوری یمن، کنترل صنعا، پایتخت، و بسیاری از نقاط دیگر این کشور را در دست گرفته‌اند.

عربستان سعودی که از متحدین دولت منصور هادی است به پشتیبانی از وی وارد جنگ با حوثی‌ها شده است.

تجهیزات نظامی

به گزارش خبرگزاری رویترز، تلاش‌ نیروهای امنیتی برای جلوگیری از قاچاق سلاح به نیروهای متخاصم در یمن نتیجه چندانی نداشته‌ است. بازرسان مستقل سازمان ملل متحد که تحریم‌های اعمال شده علیه یمن را زیر نظر دارند، در یک گزارش محرمانه به شورای امنیت گفته‌اند که به بررسی راه‌های قاچاق اسلحه به این کشور ادامه خواهند داد.

در این گزارش آمده است که نیروهای امارات متحده عربی در یک‌سال گذشته ۱۱ بار مورد حمله نیروهای حوثی قرار گرفته‌‌اند. این حملات با پهپاد که حامل مواد منفجره بوده‌اند صورت گرفته است. گزارش یاد شده می‌افزاید «با آنکه رسانه‌های طرفدار حوثی‌ها اعلام کرده‌اند که وزارت دفاع یمن قادر به ساخت این پهپادهاست، اما در حقیقت قطعات این هواپیماهای بدون سرنشین حامل مواد منفجره از جایی خارج از یمن وارد این کشور می‌شود».

با توجه به اینکه بالاخره مهمات و تجهیزات نیروهای حوثی تمام خواهد شد، یا آنها باید به مبارزه خود خاتمه بخشند یا اینکه مهمات نظامی را از جایی خارج از این کشور تامین کنند.

مقام های ایران حمایت از حوثی‌ها را سیاسی و دیپلماتیک توصیف میکنند و کمک‌های نظامی به آنها را رد میکنند.

مسیر امن

یکی دیگر از مقامات ایرانی- که نامش توسط رویترز منتشر نشده است- می‌گوید: «اندازه این فعالیت‌که من نامش را تجارت نمی‌گذارم- خیلی بزرگ نیست. اما این مسیر امن است».

به گفته این مقام ایرانی، برای این «فعالیت»ها از بندرهای کوچک‌تر در ایران استفاده می‌شود چرا که استفاده از بندرهای اصلی ممکن است باعث جلب توجه شود. این مقام ایرانی در پاسخ به این سوال که آیا سپاه پاسداران در این فعالیت‌ها دخالتی دارد می‌گوید: «هیچ فعالیتی در خلیج فارس بدون دخالت سپاه صورت نمی‌گیرد».

این فعالیت‌ها شامل مقدار زیادی سرمایه و همین طور انتقال تجهیزات به گروه‌هایی است که ایران از آنها پشتیبانی می‌کند تا از آنها در جنگ علیه دشمنان‌شان استفاده کنند.

سپاه پاسداران مهمترین قدرت نظامی و امنیتی ایران در داخل و خارج از این کشور است که از روش‌های پیشرفته نظامی و جاسوسی و همین طور نیروی نظامی تربیت شده برای پیشبرد اهداف حکومت ایران در منطقه خاورمیانه استفاده می‌کند.

  
یکی نامه سوی برادر به درد       نبشت و سخنها همه ياد کرد
نخست آفرين کرد بر کردگار       کزو ديد نيک و بد روزگار
دگر گفت کز گردش آسمان       پژوهنده مردم شود بد گمان
گنه کار تر در زمانه منم       از ايرا گرفتار آهرمنم
که اين خانه از پادشاهی تهيست       نه هنگام فيروزی و فرهيست
ز چارم همی بنگرد آفتاب       کزين جنگ ما را بد آيد شتاب
ز بهرام و زهره است ما را گزند       نشايد گذشتن ز چرخ بلند
همان تير و کيوان برابر شدست       عطارد به برج دو پيکر شدست
چنين است و کاری بزرگ است پيش       همی سير گردد دل از جان خويش
همه بودنی ها ببينم همی       وز او خامشی برگزينم همی
بر ايرانيان زار و گريان شدم       ز ساسانيان نيز بريان شدم
دريغ آن سر تاج و آن تخت و داد       دريغ آن بزرگی و فر و نژاد
که زين پس شکست آيد از تازيان       ستاره نگردد مگر بر زیان
برين سال چار صد بگذرد       کزين تخم گيتی کسی نسپرد
از ايشان فرستاده آمد بمن       سخن رفت هرگونه بر انجمن
که از قادسی تا لب رودبار       زمين را ببخشيم با شهريار
و از آنسو يکی بر کشايند راه       به شهری کجا هست بازارگاه
بدان تا خريم و فروشيم چيز       از آن پس فزونی بجوئيم نيز
پذيريم ما ساو و باژ گران       نجوئيم ديهيم کند آوران
شهنشاه را نيز فرمان بريم       گر از ما بخواهد گروگان بريم
چنين است گفتار کردار نيست       جز از گردش کژ پرگار نيست
برين نيز جنگی بود هر زمان       که کشته شود صد هژبر دمان
بزرگان که با من بجنگ اندراند       به گفتار ايشان همی ننگرند
چو می روی طبری و چون ارمنی       بجنگ اند با کيش اهريمنی
چو کلبوی سوری و اين مهتران       که گوپال دارند و گرز گران
همی سرفرازند که ايشان که اند       به ايران و مازندران بر چه اند
اگر مرز و راهست اگر نيک و بد       بگرز و شمشير بايد ستد
بکوشيم و مردی بکار آوريم       بر ايشان جهان تنگ و تار آوريم
نداند کسی راز گردان سپهر       که جز گونه گشتست بر ما بمهر
چو نامه بخوانی خرد را مران       بپرداز و بر ساز با مهتران
همه گرد کن خواسته هر چه هست       پرستنده و جامهای نشست
همی تا آذرآبادگان       به جای بزرگان و آزادگان
هميدون گله هر چه داری ز اسپ       ببر سوی گنجور آذرگشسب
ز زابلستان هم ز ايران سپاه       هر آنکس که آيند زنهار خواه
بدار و بپوش و بيارای مهر       نگه کن بدين گرد گردان سپهر
کز و شادمانيم وز با نهيب       زمانی فراز و زمانی نشيب
سخن هر چه گفتم به مادر بگوی       نبيند همانا مرا نيز روی
دردوش ده از ما و بسيار پند       بده تا نباشد بگيتی نژند
ور از من بد آگاهی آرد کسی       مباش اندر اين کار غمگين بسی
چنان دان که اندر سرای سپج       کسی که نهد گنج با دست و رنج
هميشه به يزدان پرستی گرای       بپرداز دل زين سپنجی سرای
که آمد به تنگ اندرون روزگار       نه بيند مرا زين سپس شهريار
تو با هرکه از دوده ما بود       اگر پير اگر مرد برنا بود
همه پيش يزدان نيايش کنيد       شب تيره او را ستايش کنيد
بکوشيد و بخشنده باشيد       نيز ز خوردن به فردا ممانيد چيز
که من با سپاهی به سختی درم       به رنج و غم و شور بختی درم
رهايی نيابم سرانجام از اين       خوشا باد نوشين ايران زمين
چو گيتی بود تنگ بر شهريار       تو گنج و تن و جان گرامی مدار
کزين تخمه نامدار ارجمند       نماند جز شهريار بلند
بکوشش مکن هيچ سستی بکار       به گيتی جز او نيست پروردگار
ز ساسانيان يادگار او است و بس       کزين پس نبيند از اين تخمه کس
دريغ اين سر تاج و اين مهر و داد       که خواهد شدن تخم شاهی به باد
تو پيروز باش و جهاندار باش       ز بهر تن شه بتيمار باش
گر او را بد آيد تو شو پيش اوی       به شمشير بسپار پرخاشجوی
چو با تخت منبر برابر شود       همه نام بوبکر و عمر شود
تبه گردد اين رنجهای دراز       شود ناسزا شاه گردن فراز
نه تخت و نه ديهيم بينی نه شهر       ز اختر همه تازيان راست بهر
چو روز اندر آيد بروز دراز       نشيب درازاست پيش فراز
بپوشند از ايشان گروهی سپاه       ز ديبا نهند از بر سر کلاه
نه تخت و نه تاج و نه زرينه کفش       نه گوهر و نه افسر و نه بر سر درفش
برنجد يکی ديگری بر خورد       بداد و ببخشش کسی ننگرد
شب آيد يکی چشم رخشان کند       نهفته کسی را خروشان کند
ستاننده روز و شب ديگريست       کمر بر ميان و کله بر سرست
ز پيمان بگردند و از راستی       گرامی شود کژی و کاستی
پياده شود مردم جنگجوی       سواری که لاف آرد و گفتگوی
کشاورز جنگی شود بی هنر       نژاد و گهر کمتر آيد ببر
ربايد همی اين از آن و آن از اين       ز نفرين ندانند باز آفرين
نهان بهتر از آشکار شود       دل شاه شان سنگ خارا شود
بد انديش گردد پسر بر پدر       پدر همچنين بر پسر چاره گر
شود بنده بی هنر شهريار       نژاد و بزرگی نيايد بکار
بگيتی کسی را نماند وفا       روان و زبانها شود پر جفا
ز ايران و از ترک و ز تازيان       نژادی پديد آيد اندر ميان
نه دهقان، نه ترک و نه تازی بود       سخنها به کردار بازی بود
همه گنجها زير دامن نهند       بميرند و کوشش به دشمن دهند
بود دانشومند و زاهد بنام       بکوشد از اين تا که آيد بدام
چنان فاش گردد غم و رنج و شور       که شادی به هنگام بهرام گور
نه جشن و نه رامش و نه کوشش نه کام       همه چاره و تنبل و ساز دام
پدر با پسر کين سيم آورد       خورش کشک و پوشش کليم آورد
زيان کسان از پی سود خويش       بجويند و دين اندر آرند پيش
نباشد بهار از زمستان پديد       نيارند هنگام رامش نبيد
چو بسيار از اين داستان بگذرد       کسی سوی آزادگان ننگرد
بريزند خون از پی خواسته       شود روزگار مهان کاسته
دل من پر از خون شد و روی زرد       دهان خشک و لبها شده لاژورد
که تا من شدم پهلوان از ميان       چنين تيره شد بخت ساسانيان
چنين بی وفا گشت گردان سپهر       دژم گشت و از ما ببريد مهر
مرا تير و پيکان آهن گذار       همی بر برهنه نيايد بکار
همان تيغ کز گردن پيل و شير       نگشتی بزخم اندر آورد سير
نبرد همی پوست بر تازيان       ز دانش زيان آمدم بر زيان
مرا کاشکی اين خرد نيستی       گر انديشه نيک و بد نيستی
بزرگان که در قادسی با منند       درشتند و بر تازيان دشمنند
گمانند کين بيش بيرون شود       ز دشمن زمين رود جيحون شود
ز راز سپهر کس آگاه نيست       ندانند کين رنج کوتاه نيست
چو برتخمه بگذرد روزگار       چو سود آيد از رنج و از کارزار
تو را ای برادر تن آباد باد       دل شاه ايران بتو شاد باد
که اين قادسی گورگاه من است       کفن جوشن و خون کلاه من است
چنين است راز سپهر بلند       تو دل را بدرد برادر مبند
دوديده ز شاه جهان بر مدار       فدا کن تن خويش در کارزار
که زود آيد اين روز اهريمنی       چو گردون گردان کند دشمنی
چو نامه به مهر اندر آورد گفت       که پيونده را آفرين باد جفت
که اين نامه نزد برادر برد       بگويد جزين هر چه اندر خورد

***
منبع

ایران وایر: اعدام مخالفان و منتقدان سیاسی نظام جمهوری اسلامی از همان سال نخست روی کار آمدن این حکومت آغاز شد

پنجاه نفر از خانواده‌های اعدام‌شدگان دهه شصت که در ایران زندگی می‌کنند، در ادامه پیگیری آن‌چه در این دهه بر عزیزان‌شان گذشت، در نامه‌ای خطاب به عاصمه جهانگیر، گزارش‌گر ویژه حقوق بشر ایران در سازمان ملل، از او خواستند تا در همکاری با گروه کاری ناپدیدشدگان قهری در شفاف‌سازی سرنوشت نامعلوم گروهی از کشته‌شدگان بکوشد. باز هم مرداد ماه رسیده است و داغی آن تابستان ۶۷ خود را به رخ می‌کشد.

اعدام مخالفان و منتقدان سیاسی نظام جمهوری اسلامی از همان سال نخست روی کار آمدن این حکومت آغاز شد. آن‌ها در دادگاه‌های چند دقیقه‌ای بدون حق دفاع از خود، محاکمه و کشته شدند. تا آن‌که در تابستان ۶۷، چند روز پس از پذیرش قطع‌‌نامه سازمان ملل مبنی بر پایان جنگ ایران و عراق، بیش از ۴۵۰۰ نفر از آن‌ها با وجودی‌که محکومیت برخی‌شان به اتمام رسیده بود، اعدام شدند و بدن‌های‌شان بدون اطلاع خانواده‌ها در گورهای دسته‌جمعی خاوران آرام گرفت. قبرستانی که هنوز هم از جانب جمهوری اسلامی مورد هجوم قرار می‌گیرد یا بر آن محدودیت‌هایی وضع می‌شود.

حالا بعد از سه دهه، همچنان خانواده‌های کشته‌شدگان از محل دفن عزیزان‌شان بی‌اطلاع هستند و مدام با تهدیدها و فشارهای امنیتی مواجه می‌شوند. فرا رسیدن تابستان در کنار پررنگ شدن وقایع دهه شصت در روزمره‌های جمهوری اسلامی، باعث شده که پنجاه نفر از آن‌ها با نام‌های واقعی‌شان دادخواستی تحویل گزارش‌گر ویژه سازمان ملل بدهند.

در بخشی از این نامه، به دادخواست‌های پیشین خانواده‌های کشته‌شدگان اشاره شده است. دادخواستی که برای اولین بار در دی ماه ۱۳۶۷ خطاب به حسن حبیبی، وزیر وقت دادگستری نوشته شده بود و خواسته‌هایی که همچنان هم بی‌پاسخ مانده؛ مثل تعداد و اسامی اعدام‌شدگان، وصیت‌نامه‌های قربانیان، محل دفن و تاریخ اعدام کلیه کشته‌شدگان و تاریخ محاکمه، مدت زمان آن و دلیل محاکمه‌های دوباره.

این خانواده‌ها به دلیل مغایرت رفتار جمهوری اسلامی با اعلامیه جهانی حقوق بشر و اصول قانون اساسی ایران، علیه مسوولان آن واقعه، اعلام جرم کرده‌اند و خواستار آن شده‌اند که عاملان آن کشتار بازداشت و در دادگاهی علنی، محاکمه شوند. امضاکنندگان همچنین خواستار موافقت جمهوری اسلامی با بازدید هیات بین‌المللی برای بررسی وضعیت زندان‌های ایران و مذاکره آن‌ها با زندانیان سیاسی و خانواده‌‌های دیگر قربانیان شده‌اند.

البته پیگیری‌های خانواده‌های اعدام‌شدگان بعد از آن دهه هم ادامه داشت. آن‌ها مشابه این دادخواست را در آذر ماه ۱۳۷۷ برای محمد خاتمی، رییس‌جمهور وقت ارسال کرده بودند. همچنین نامه‌‌ای سرگشاده خطاب به حسن روحانی نوشته شد تا «چرایی و چگونگی بازداشت‌ها و اعدام‌ها، جرایی و چگونگی محاکمات غیرعادلانه و غیرعلنی و این‌که چرا خانواده‌ها از حق دانستن محل دفن عزیز کشته شده‌ خود و نشانه‌گذاری و مراسم آزادانه و حق شکایت محروم‌اند؟» روشن شود. پیگیری‌هایی که البته هیچ پاسخی از جانب مسوولان به همراه نداشت.

منیره برادران، محققی که در دهه شصت زندانی بود و بارها مورد شکنجه قرار گرفت در گفت‌وگو با ایران‌وایر ضمن یادآوری سال‌ها پیگیری خانواده‌های اعدام‌شدگان به فشارهایی اشاره کرد که آن‌ها هنوز هم متحمل می‌شوند. به گفته او در این مدت فشارها و تهدیدها بیشتر هم شده است: «در سال‌های اخیر مساله دهه شصت بیشتر مطرح شد. حتی از جانب بخش‌هایی از حکومت که از قدرت فاصله گرفتند و از این موضوع انتقاد کردند. دهه شصت ابعاد گسترده‌تری در ذهن مردم پیدا کرد و از همین‌‌روی، فشارها هم بیشتر شد.»

در بهمن ماه ۱۳۸۷ قبرستان خاوران با بولدوزر در هم کوبیده شد تا دیگر نشانه‌هایی که خانواده‌ها بر قبر عزیزان‌شان لحاظ کرده بودند، ناپدید شود. گورستانی که البته هیچ‌وقت مشخص نشد چه کسی کجای آن دفن شده است. گورستانی که منتقدان حکومت را گروهی در دل خود جای داده است. ورود خانواده‌ها به این گورستان تا چندین سال ممنوع شده بود.

طبق گفته‌های برادران، بازجویی‌، دستگیری، عکس‌برداری و شناسایی خانواده‌های کشته‌شدگان همراه تهدیدهای تلفنی از قبل شروع شده بود و طی این سال‌ها بدون ذره‌ای تغییر ادامه پیدا کرده است: «اگرچه امروز جامعه درباره دهه شصت و کشتار ۶۷ حرف می‌زند اما متاسفانه خانواده‌ها و آن‌چه بر ایشان گذشت، فراموش می‌شود. در حالی‌که فراموش نشدن آن فاجعه به همت همین خانواده‌ها بستگی داشت اما خانواده‌ها را منزوی کردند در حالی‌که تا وقتی آن‌ها هستند، همچنان این زخم باز است.»

در بخش دیگری از نامه به عاصمه جهانگیری، خانواده‌های کشته‌شدگان از روزگار خود نوشته‌اند: «ما که از برگزاری مراسم آزادانه یادبود در خانه‌هامان محروم هستیم، این گورستانِ متروک و بی نشان را میعادگاه خود قرار داده‌ایم و در آن جا جمع می‌شویم تا یادشان را زنده نگاه داریم، ولی با یورش مدوام ماموران و خشونت آن‌ها، ما را از این حق ساده نیز محروم کرده‌اند، ولی با ایستادگی ما برای حضور در خاوران، دائم با اذیت و آزار و تهدید و احضار و بازداشت توسط ماموران انتظامی و امنیتی روبرو بوده و هستیم. آن‌ها بارها از برگزاری مراسم یادبود کشته شدگان در گورستان خاوران و منازل شخصی ما جلوگیری کردند یا به گورستان خاوران و خانه‌های ما هجوم آوردند و در این رابطه بسیاری از خانواده‌های کشته شدگان را تهدید، بازداشت و یا از کار اخراج کرده‌اند و این وضعیت هنوز هم ادامه دارد.»

آن‌ها همچنین از «بن‌بست ناامیدکننده» حرف زده‌اند که عامل آن از یک‌سو سیستم قضایی و امنیتی‌ـسیاسی جمهوری اسلامی است و سوی دیگر آن سیستم حقوق بین‌الملل قرار دارد که راهی مناسب برای طرح دادخواست‌های آن‌ها ندارد.

دهه شصت تا مدت‌ها یکی از خطوط قرمز جمهوری اسلامی به حساب می‌آمد. کسی را یارای سخن گفتن از آن نبود. تنها خانواده‌های کشته‌شدگان بودند که یاد آن‌ها را زنده نگه داشته و همواره از دادخواهی سخن می‌گفتند. اما در سال‌های اخیر این سکوت شکسته شده است. چه در سینما، چه سخنان رهبر جمهوری اسلامی و مسوولان و چه حتی کاندیداتوری ابراهیم رییسی در انتخابات ریاست‌جمهوری ۱۳۹۶. مساله‌ای که با انتشار فایل صوتی آیت‌الله منتظری و گفت‌وگویش با اعضای هیات مرگ، برای بسیاری افشا یا دوباره مطرح شد.

برادران در تحلیل چرایی شکسته شدن این سکوت معتقد است جمهوری اسلامی از خفقانی که بر این مساله ایجاد کرد، پاسخی نگرفت: «آن‌ها می‌خواستند فاجعه دهه شصت فراموش شود. با گذشت زمان اما این مساله بیشتر مطرح شد. حتی جوانانی که در آن دهه کودک بودند یا اصلا به دنیا نیامده بودند در جنبش سبز از دهه شصت پرسیدند. حالا همین مسوولان از آن کشتار بی‌شرمانه دفاع می‌کنند.»

به عنوان نمونه آیت‌الله خامنه‌ای تیرماه سال جاری ضمن ستایش از فیلم «ماجرای نیمروز» که روایتی‌ست تحریف شده از بازداشت سران سازمان مجاهدین خلق، به عوامل آن گفته بود: «انشاالله یک کاری هم برای آقای لاجوردی بکنید. ایشان از آن شخصیت‌هایی است که شایسته است بر ایشان کار انجام شود.» اسدالله لاجوردی رییس سابق زندان اوین و یکی از متهمان در پرونده اعدام‌های سیاسی دهه شصت است.

برادران معتقد است در سال‌های اخیر موضع‌گیری مسوولان نظام جمهوری اسلامی درباره وقایع دهه شصت، به طرح دوباره آن کمک می‌کند حتی اگر «فلاحیان به دفاع تمام‌قد بایستد یا فیلم ماجرای نیمروز به نمایش درآید. نتیجه آن را در انتخابات دیدیم که بخش بزرگی از مردم در رای‌گیری شرکت کردند تا ابراهیم رییسی که در آن اعدام‌ها نقش پررنگی داشت، رییس‌جمهور نشود.» اما به باور او یکی دیگر از اهداف طرح چندباره کشتار دهه شصت به دلیل «ارعاب» و آگاهانه صورت می‌گیرد: «وقتی صحبت‌های فلاحیان را می‌شونید که با بی‌شرمی می‌گوید همه آن‌ها باید کشته می‌شدند یا وقتی خامنه‌ای از بزرگی لاجوردی تقدیر می‌کند، یعنی سایه و روح او همچنان وجود دارد. نامزدی رییسی در کنار همه این‌ها نشان می‌دهد که دهه شصت هنوز تمام نشده و می‌خواهند بگویند باز هم می‌تواند تکرار شود. این موضع‌گیری‌ها در حالی اتفاق میفتد که مردم ناراضی دیگر به این حکومت اعتماد ندارند.»

خانواده‌های اعدام‌‌شدگان در پایان نامه‌شان به عاصمه جهانگیر خواسته‌اند تا «حق ما برای دادخواهی به رسمیت شناخته شود تا بتوانیم برای روشن شدن موارد فوق، شکایت‌های قانونی خود را پیگیری و یا شکایت‌های جدید خود را بدون نگرانی از پیگرد و اذیت و آزار نهادهای امنیتی جمهوری اسلامی ایران، به سازمان‌های مربوطه‌ی در داخل کشور تحویل دهیم و موارد را تا رسیدن به نتیجه‌ی قابل انتظار در وضعیت موجود، پیگیری نماییم.»

عصرایران: چنانچه آقای روحانی با اطرافیان خود رودربایستی داشته باشد، اصلاح‌طلبان نباید با ایشان رودربایستی داشته باشند. صریح و منطقی و البته محترمانه هر نکته‌ای را که لازم است با ایشان بیان ‌کنند.
عبدالله نوری در دیدار با اعضای شورای مرکزی و شورای عمومی انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه تهران و علوم‌پزشکی، در سخنانی با تشریح برخی محدودیت‌های حسن روحانی در تشکیل کابینه جدید، نسبت به برخی اخبار و شایعات درباره چینش کابینه‌ای مغایر با مطالبات مردم، اظهار نگرانی کرد.

به گزارش عصرایران، شرق نوشت: عبدالله نوری در ابتدای این نشست و پس از بیان مهم‌ترین دغدغه‌های اعضای شورای مرکزی و شورای عمومی انجمن اسلامی دانشگاه تهران و دانشگاه علوم پزشکی تهران در سخنان خود در پاسخ به مطالباتی که دانشجویان از دولت روحانی طرح می‌کردند، گفت: «بهتر است مطالبات خود و مردم را متناسب با امکانات موجود طرح کنیم تا موجب یأس و سرخوردگی نشود». عبدالله نوری با بیان اینکه «هنوز دو ماه از انتخابات نگذشته و به زمان تنفیذ و تحلیف نرسیده‌ایم، شاهد فشارهای همه‌جانبه درباره برجام و قراردادهای خارجی هستیم»…
او گفت: «باید بپذیریم که جریان مقابل که در انتخابات موفقیتي به دست نیاورد، از امکانات و قدرت بالایی برخوردار است».

عبدالله نوری در ادامه و در پاسخ به مطالبات مطرح‌شده برای پررنگ‌شدن نقش زنان و اقوام و مذاهب در کابینه خطاب به دانشجویان گفت: «شما می‌دانید که در هيئت‌رئیسه مجلس سال گذشته یک نفر از اهل تسنن حضور داشت که امسال او هم حذف شد و به زنان هم برای هیئت‌رئیسه رأی ندادند؛ اما من معتقدم وقتی اهل سنت یکپارچه به آقای روحانی رأی داده‌اند، ایشان نباید به خاطر حرف جریانی که احتمالا به ایشان رأی هم نداده است، اهل سنت را نادیده بگیرد. این موضوع درباره زنان هم صدق می‌کند که اکثر آنها با حضور چشمگیر خود در عرصه انتخابات، با امید و آینده‌نگری به آقای روحانی رأی داده‌اند، نباید این نیروی مؤثر و هوشیار نادیده گرفته شود. البته جریان اصلاحات بايد مشکلات بر سر راه آقای روحانی را هم بداند که می‌داند».

عبدالله نوری در ادامه تصریح کرد: «با وجود همه محدودیت‌ها، ما نمی‌توانیم تحقق صددرصدی مطالبات ایام انتخابات را از دولت آقای روحانی انتظار داشته باشیم اما امیدواریم که دولت در راستای تحقق وعده‌هایش همه توان خود را به کار برد». او در ادامه تأکید کرد: «اخباری که از قابلیت و توانمندی بخشی از ترکیب کابینه پیشنهادی به گوش می‌رسد، چنانچه صحت داشته باشد نگران‌کننده است.

البته برای اصلاح‌طلبان مطالبات و عملکرد مهم است نه گفتار‌درمانی و نه حضور در کابینه و هیچ درخواستی هم جز اجرای برنامه‌های وعده‌داده‌شده توسط آقای روحانی در ایام انتخابات ندارند. موافقت یا مخالفت اصلاح‌طلبان نسبت به حضور برخی از افراد در کابینه هم از موضع تحقق‌یافتن وعده‌های ‏رئیس‌جمهور است. آنان نسبت به فاصله‌گرفتن دولت از خواست و نظر اکثریت مردم حساس هستند و پیگیری وعده‌های داده‌شده را وظیفه خود می‌دانند. جمله خود ایشان را تکرار می‌کنم که شما نمی‌توانید رأی خود را از ٢٤‌ میلیون نفر بگیرید و حرف آن ١٦‌میلیون نفر را عمل کنید؛ البته حقوق آنها باید محفوظ باشد. فاصله‌گرفتن از وعده‌های انتخاباتی قطعا پیام امیدبخشی نسبت به ۲۴‌میلیون رأی‌دهنده نخواهد داشت».

عبدالله نوری در ادامه سخنان خود با اشاره به برخی مطالبی که درباره سهم‌خواهی اصلاح‌طلبان مطرح می‌شود، تصریح کرد: «همه نگرانی اصلاح‌طلبان این است که اگر وعده‌ها و شعارهای انتخاباتی آقای روحانی فراموش و به بایگانی سپرده شود، اعتماد مردم آسیب می‌بیند و کشور ضرر می‌کند. برای تحقق این وعده‌ها باید کسانی که به آنها ایمان دارند، در کابینه حضور داشته ‏باشند، چراکه در غیر این صورت، پیش از همه برای خود آقای روحانی مشکل ایجاد می‌شود».

عبدالله نوری در ادامه افزود: «البته آقای روحانی امروز وارد عرصه سیاست نشده و بر این مسائل به‌خوبی واقف است و ما هم امیدواریم که برای عبور از این فشارها، به‌گونه‌ای تعامل کند که باعث نگرانی مردم نشود». وی در ادامه تأکید کرد: «گاهی هم ممکن است مشکل و فشار خاصی برای ماندن یا رفتن برخی از افراد وجود نداشته باشد و مسائل دیگری در میان باشد. مثلا با برخی از دوستان و نزدیکان، رودربایستی باشد و بنابراين با طرح مسائلی مانند موافقت یا مخالفت رهبری با تک‌تک اعضاي دولت، فشار‌ها را از روی خود برداریم که این کار صحیح نیست. باید به مشاوران، دوستان و نزدیکان، در حد جایگاه واقعی آنها در جامعه و در میان افکار عمومی و براساس توانایی، بهره‌وری و کارنامه آنها، بها داده شود».

عبدالله نوری در ادامه گفت: «چنانچه آقای روحانی با اطرافیان خود رودربایستی داشته باشد، اصلاح‌طلبان نباید با ایشان رودربایستی داشته باشند. باید صریح و منطقی و البته محترمانه سخن بگویند و هر نکته‌ای را که لازم باشد، در راستای مصالح کشور و خود ایشان بیان ‌کنند». او همچنین در قالب توصیه‌ای خطاب به آقای روحانی گفت: «ایشان هر زمان احساس کرد برای جلب رضایت جریانی که عمدتا در تقابل با او است، باید ملاحظاتی را در نظر بگیرد، بلافاصله به این بیندیشد که جامعه و بدنه اجتماعی که پشتیبانان واقعی او در شرایط حساس، به‌ویژه در انتخابات بوده‌اند هم، درحال نگاه‌کردن به او و عملکردش هستند».

عبدالله نوری در پاسخ به دغدغه برخی از دانشجویان برای حفظ هویت نقادانه اصلاحات، تصریح کرد: ‏‏«هویت اصلاح‌طلبی مستقل است و به اشخاص گره نخورده است. اصلاح‌طلبان چون ‏تشخیص داده‌اند حضور آقای روحانی به نفع کشور و منافع ملی است از ایشان حمایت کرده‌اند، اما معنایش این ‏نیست که با همه اقدامات آقای روحانی موافق هستند و نقدی ندارند. اصلاح‏طلبان در دفاع از آرمان‌هایشان و خواست اکثریت که هزینه‌های بسیار زیادی برایش ‏پرداخته و می‌پردازند، باید پایدار باشند.

اصلاح‌طلبان همیشه باید از توقعات و انتظارات اصلاح‏طلبانه در مسیر بهبودخواهی دفاع کنند. قدرت اصلاحات، به بدنه آن که همانا ‏عموم جامعه است، تعلق دارد و نباید این بدنه گسترده اجتماعی فکر کند اصلاح‌طلبان از آن به‌عنوان ابزاری برای ‏رسیدن عده‌ای به قدرت بهره می‌برند. بنابراین، نقد عملکرد رئیس‌جمهور و دولت باید صادقانه، شفاف، صریح و البته خیرخواهانه و بدون حب‌وبغض انجام شود. اهداف و برنامه‌های اصلاح‌طلبان ممکن است فراتر از عملکرد دولت باشد، ‏اما طرح توقعات حداقلی برای این است که بی‌جهت سطح انتظارات جامعه بالا نرود، چراکه دامن‌زدن ‏به توقعات به ناامیدی منجر می‌شود».

عبدالله نوری در تشریح گفتمان اصلاح‌طلبی گفت: «گفتمان اصلاح‌طلبی»، «تنش‌زدایی با جهان»، «عقلانی‌کردن تصمیم‌گیری‌های اقتصادی با استفاده از کارشناسان خبره و مجرب»، «‏بازسازی و سالم‌سازی نظام اداری کشور»، «مقابله با فساد، رانت و سوءاستفاده از امکانات عمومی»، «حرکت کشور به ‏سمت پیشرفت و توسعه متوازن، در مسیری آرام و صلح‌جویانه»، «تأکید بر انجام علمی و کارشناسانه امور»، «تأکید بر مبارزه با فساد اقتصادی و شفافیت مالی»، «تأکید بر تنش‌زدایی و پرهیز از ‏افراط‌گرایی در سیاست خارجی و داخلی» و «تأکید بر آزادی‌های اجتماعی و حفظ کرامت انسانی» ‏است و از هر فرد و جریانی که سرانجامِ سخن و عملش بهبود شرایط کشور و افزایش رفاه ‏مردم باشد، استقبال می‌کند».

‏عبدالله نوری در ادامه افزود: «به اعتقاد من، اگر دولت با این دیدگاه جلو برود که ان‌شاءالله چنین خواهد بود، جریان اصلاحات ‏نه‌تنها با دولت جدید زاویه پیدا نمی‌کند که تا پایان همراه و پشتیبان آن خواهد بود. ‏اما اگر از گفتمان اصلاحات فاصله گرفت، جریان اصلاحات نباید به سمت دولتی‌شدن برود. ‏اصلاحات باید در خط خود پایدار بماند و چارچوب فکری خود را حفظ کند. البته همچنان که اشاره ‏شد، مطالبات باید براساس توان دولت و واقعیات بیان شود و خواسته‌ها آرمانی نباشد»‏.

عبدالله نوری درباره اصل حضور در انتخابات و اثرات آن گفت: «ممکن است گفته شود عملکرد دولت‌ها و موفقیت یا موفق‌نشدن آنها، بر شرکت و شرکت‌نکردن مردم در انتخابات، اثرگذار خواهد بود و چه‌ بسا برخی عملکردها، آنان را از صندوق رأی و انتخابات ناامید کند. در پاسخ، باید گفت اصلاح و بهبود شرایط کشور امری تدریجی و گام به گام است که عمدتا از طریق انتخابات حاصل می‌شود، بنابراین پیوندزدن شرکت در انتخابات با افراد و عملکردهای آنان، صحیح نیست. صندوق رأی، بهترین و کم‌هزینه‌ترین راه برای اصلاح امور است. فراموش نکنیم که از افراد هم در هر مقام و منصبی انتظار معجزه نباید داشت و در ساختن و آبادانی کشور همه باید همدل، همگام و همراه باشند.

برخی و از جمله من، در مقطعی باور داشتیم که قبل از اصلاح ساختاری در کشور، با ‏شرکت در انتخابات، نتیجه‌ای حاصل نمی‌شود. با مرور زمان، به این نتیجه رسیدیم با شرکت‌نکردن در انتخابات ‏هم نتیجه‌ای حاصل نخواهد شد و چه‌بسا با شرکت‌نکردن جمع گسترده‌ای از مردم، افرادی با کمترین صلاحیت و رأی حداقلی در مصادر امور قرار گیرند و ما هم با شرکت‌نکردن در انتخابات، در آسیب‌هایی که به منافع کشور وارد می‌شود، مقصر باشیم. حداقل فایده شرکت‌کردن در انتخابات این است که به جای ‏آن هشت‌سالی که آسیب فراوان به کشور رسید و متولیان آن هم هنوز طلبکارانه حرف می‌‏زنند، دولت آقای روحانی روی کار آمد که نه‌تنها آن مشکلات را برای کشور ایجاد نکرد که ‏گشایش‌های گوناگونی هم به دست آمد.

به‌عنوان نمونه، در دولت پیشین، همه ‏شاهد بودند چگونه با شعارهای توخالی، اجماع جهانی علیه ایران درست شد. با انتخاب دولت روحانی، همه شاهد بودیم که باوجود تلاش‌های ‏مذبوحانه اسرائیل و تندروهای آمریکایی- عربی، اجماع جهانی علیه ایران از میان رفت. البته، آنان برای جبران این ناکامی، تمام کوشش خود را برای خنثی‌کردن برجام به کار گرفته‌اند، زیرا برجام را مانع مهمی برای تحقق خواست‌های خود می‌دانند. منتقدان برجام نیز به جای برجسته‌کردن کارشکنی‌های آمریکا به این فکر کنند که اگر برجام نبود، با روی‌کارآمدن دولت کنونی در آمریکا چه وضعی پیدا می‌کردیم و چقدر برخورد با ایران برای آنان آسان‌تر بود.

آمدنیوز: رهبر محترم جمهوری اسلامی ایران
جناب آقای علی خامنه‌ای
بعد از سلام و عرض احترام

من در این نامه می‌خواهم با شما با زبان اعداد سخن بگویم. رئیس سازمان زندان‌ها چند روز پیش آماری از وضعیت زندان‌های کشور ارائه کردند که قابل تامل است و من به قسمتی از آن اشاره می‌کنم.

ایشان گفتند در اولین سال بعد از پیروزی انقلاب یعنی سال ۱۳۵۸ تعداد زندانیان کشور ۸۵۵۷ نفر و جمعیت کشور در آن سال ۳۷ میلیون نفر بوده است. وی در ادامه تعداد زندانیان در سال ۱۳۹۵ را، ۲۲۳ هزار نفر اعلام کرد. به عبارتی جمعیت کشور طی یک دوره ۳۸ ساله، ۲/۱ برابر ولی جمعیت زندانیان کشور ۲۶ برابر شده است.

جناب آقای خامنه‌ای، آدم‌های زیادی در کشور ما در طول این ۳۸ سال مسئولیت‌های ریز و درشت داشته‌اند ولی اختیارات و مسئولیت‌های شما با هیچ‌کس حتی قابل مقایسه نیست. حضرتعالی با شروع انقلاب، عضو شورای انقلاب و امام جمعه پایتخت و سپس به مدت هشت سال رئیس جمهور و در بیست و هشت سال اخیر رهبر بلامنازع کشور بوده اید. در مدتی که رهبر بوده‌اید سیاست‌های کلی نظام را تبیین فرمودید. همه نیروهای نظامی و انتظامی، ارگان‌های اطلاعاتی و امنیتی، قوه قضاییه و صداوسیما تحت فرمان شما بوده‌اند. از طریق شورای نگهبان به برگزاری انتخابات، صلاحیت نامزدها و به قوانین مجلس نظارت استصوابی داشته‌اید.

ائمه جمعه و جماعات، نمایندگان ولی فقیه، حوزه‌های علمیه، حراست‌ها و پایگاه‌های بسیج در همه شهرها و ادارات و دانشگاه‌ها برای اجرای فرامین شما و جلب رضایت شما کوشیده اند.

آستان‌های زیادی مانند آستان قدس رضوی با میلیاردها دلار سرمایه و موقوفه و همچنین بنیادها و ستادهای زیادی مانند ستاد اجرایی فرمان امام تحت سرپرستی شما بوده و شرکت‌های اقتصادی وابسته به آنها حتی از پرداخت مالیات به خزانه دولت مستثنا بوده و هیچ مقامی اجازه نظارت بر آنها را نداشته است.

انتقاد از شما خط قرمز مطبوعات و مسئولین و مردم بوده است و مجازات سنگین در پی داشته است.

در همه استخدام‌ها التزام عملی به ولایت مطلقه حضرتعالی شرط اصلی پذیرش بوده است.

هر زمان که اختیارات گسترده قانونی برای شما کفایت نمی‌کرده، از طریق حکم حکومتی از اختیارات فراقانونی برخوردار بوده اید.

با این توصیف و با این حجم از اختیارات، اکنون به خاطر افزایش غم‌انگیز آمار زندانیان کشور، چه نمره‌ای به شما بدهیم که هم جانب انصاف را رعایت کرده باشیم و هم خاطر مبارک حضرتعالی را مکدر نکرده باشیم؟

آیا مایلید در یکی از این نامه‌های بعدی درباره آمار اعدام‌ها، آمار اعتیاد، طلاق، خودکشی، افسردگی، بیماری‌های روانی، کودکان کار و نیز آمار پرونده‌های دادگستری با شما سخن بگویم و ارقام شما را منصفانه با ارقام دوران پهلوی مقایسه کنم؟

جناب آقای خامنه ای؛ ما از شما به عنوان یک رهبر مادام‌العمر که صدها برابر یک پادشاه مشروطه صاحب اختیارات گسترده بوده اید چگونه چنین کارنامه‌ای را بپذیریم در حالی که شما به پایان دوران رهبری نزدیک می‌شوید؟

آیا شایسته است که بگویید من برای بهبود امور کشور توصیه‌های لازم را کرده بودم ولی مسئولین توصیه‌های مرا جامه عمل نپوشیدند؟

جناب رهبر! وظیفه اصلی شما مدیریت صحیح و ارائه برنامه درست بوده است نه توصیه کردن به مسئولینی که در مقایسه با شما از حداقل اختیارات برخوردار بوده اند.

آری، من بخاطر نوشتن این حرف‌ها اکنون در زندانم و به درستی نمی‌دانم به خاطر نوشتن این نامه تنبیه بعدی برای من و فرزندانم چه می‌تواند باشد؟

و به راستی چقدر سخت است و چقدر خطرناک است انتقاد کردن و اعتراض کردن به کسی که اطرافیان او و ارادتمندان او همواره با زبان احترام و تکریم و بلکه با زبان تعظیم و تقدیس با او سخن گفته اند!!

جناب رهبر رشیدترین جوانان کشور و عزیزترین همرزمان من به خون پاک خودشان غلطیدند تا مردم کشورشان بعد از آنها با سربلندی و افتخار زندگی کنند.

آیا این آمار اسفناک لیاقت مردم ایران و سزاوار مردم ایران بود؟!

بی‌بی‌سی: حسین باستانی
در توضیح اخیر سایت آیت الله خامنه ای، اشاره ای به وزیر کشور-که سال‌هاست برداشت عمومی این بوده که با نظر رهبر تعیین می شود- نشده است

دفتر آیت الله خامنه ای به تازگی، با رد این برداشت که “تک‌تک اعضای کابینه” با نظر رهبر انتخاب می‌شوند تاکید کرده: “رویه ثابت در همه دولت‌ها، هماهنگی با رهبری در انتخاب وزیران دفاع، امور خارجه و اطلاعات بوده است، و این هم، حسب تکالیفی است که در قانون اساسی برای رهبری در امور سیاست خارجی و دفاعی- امنیتی تعیین شده است.”

توضیح منتشر شده در سایت رهبری می افزاید که همچنین، “در خصوص برخی وزارتخانه‌ها مثل علوم، آموزش‌وپرورش و ارشاد اسلامی، رهبر انقلاب اسلامی حساسیت‌هایی دارند”.

پیش از این، قرائت های مختلفی در مورد میزان دخالت آقای خامنه ای در انتخاب وزرا وجود داشته است. رایج ترین برداشت در فضای سیاسی ایران، این بوده که ۵ وزیر اطلاعات، کشور، امورخارجه، دفاع و ارشاد با هماهنگی رهبر تعیین می شوند.

این برداشت، در مرداد ۱۳۸۸ از سوی حمیدرضا حاجی بابایی، عضو وقت هیات رئیسه مجلس، نزدیک به جبهه پایداری، مورد تصریح قرار گرفت و از سوی دفتر رهبری یا نزدیکان رهبر نیز تصحیح نشد. به گفته این عضو سابق هیات رئیسه مجلس: “انتخاب وزیران اطلاعات، کشور، امورخارجه، دفاع و فرهنگ و ارشاد اسلامی باید با هماهنگی مستقیم رهبر معظم انقلاب باشد”.

بیشتر بخوانید:

• مشورت روحانی با ‘ارکان نظام’ برای انتخاب وزرا
• وبسایت رهبر ایران دخالت او در انتخاب همه اعضای کابینه را تکذیب کرد

توضیح اخیر دفتر آیت الله خامنه ای، البته پیش از هرچیز نشان می دهد علاوه بر وزرایی که از قبل گفته شده بود انتخابشان با هماهنگی رهبر صورت می گیرد، دو وزیر علوم و آموزش و پرورش نیز، با رعایت “حساسیت‌های” آیت الله خامنه ای انتخاب می شوند.

اما شاید مهمترین بخش توضیح اخیر، نه “گفته ها”، که “ناگفته های” آن باشد: مشخصا، از این جهت که در متن توضیح، اشاره ای به وزیر کشور-که سال‌هاست تصور عمومی این بوده که با نظر رهبر تعیین می شود- نشده است.

نکته قابل توجه اینکه حتی این بیانیه نیز تاکید دارد وزرای “دفاعی- امنیتی” با هماهنگی رهبر تعیین می‌شوند و این در حالی است که وزیر کشور، معمولا جانشین فرمانده کل قوا در نیروی انتظامی است و ریاست “شورای امنیت کشور” را نیز بر عهده دارد (که البته نباید آن را با “شورای عالی امنیت ملی” اشتباه گرفت).

اگر عدم اشاره دفتر آیت الله خامنه ای به وزیر کشور، ناشی از نوعی اشتباه نباشد، این سوال پیش می آید که چگونه ممکن است فرمانده کل قوا، در تعیین وزیری که قرار است بر نیروی انتظامی کشور نظارت داشته باشد، هیچ گونه نظری ندهد؟

شاید پاسخ این پرسش، در این واقعیت نهفته باشد که آیت الله خامنه ای، ملزم نیست که اختیار جانشینی فرماندهی کل قوا در نیروی انتظامی را به وزیر کشور تفویض کند، و در صورتی که صلاح بداند این کار را انجام می دهد.

بیانیه دفتر رهبری تاکید دارد وزرای ‘دفاعی- امنیتی’ با هماهنگی رهبر تعیین می‌شوند و این در حالی است که وزیر کشور، معمولا جانشین فرمانده کل قوا در نیروی انتظامی است و ریاست ‘شورای امنیت کشور’ را نیز بر عهده دارد. اگر عدم اشاره دفتر آیت الله خامنه ای به وزیر کشور، ناشی از نوعی اشتباه نباشد، این سوال پیش می آید که چگونه ممکن است فرمانده کل قوا، در تعیین وزیری که قرار است بر نیروی انتظامی کشور نظارت داشته باشد، هیچ گونه نظری ندهد؟

به عنوان نمونه آقای خامنه ای، در زمان دولت اول محمد خاتمی سمت جانشینی خود در نیروی انتظامی را به عبدالله نوری وزیر کشور وقت تفویض نکرد. ظاهرا چون وزیر تاکید داشت که نمی تواند با محمدرضا نقدی رئیس وقت حفاطت اطلاعات و هدایت لطفیان فرمانده وقت نیروی انتظامی کار کند و رهبر حاضر نبود دخالت وزیر در انتصاب های ناجا را بپذیرد.

آیت الله خامنه ای از سوی دیگر، عبدالواحد موسوی لاری زیر کشور دوم محمد خاتمی را به سمت جانشین خود در نیروی انتظامی منصوب کرد، با ذکر این تبصره که “تفصیل اختیارات و حدود آن در نامه ستاد کل فرماندهی ابلاغ خواهد شد”. نامه ای که علنی انتشار نیافت اما بعدها مشخص شد در آن، اشاره ای به اختیار وزیر کشور برای عزل و نصب فرماندهان نیروی انتظامی وجود نداشته است.

در سال های بعد، مشخص شد که آیت الله خامنه ای اختیار عزل و نصب فرماندهان نیروی انتظامی در رده های گوناگون را، به وزرای کشور دیگر نیز نداده است.

از سوی دیگر، عدم تفویض سمت جانشینی فرماندهی کل قوا، ولو بدون حق عزل و نصب فرماندهان، منحصر به دوره عبدالله نوری نبود و حداقل در مورد یک وزیر دیگر، یعنی علی کردان وزیر کشور دولت نهم نیز، تکرار شد.

البته آقای کردان، قبل از برکنار شدن از سوی مجلس بر مبنای اتهامات گوناگون، تنها حدود سه ماه در سمت وزارت قرار داشت و گفته می شد که عدم تفویض اختیار فرماندهی ناجا به او، با این اتهامات بی ارتباط نبوده است.

بیشتر بخوانید:

• معنای اعتراف پلیس ایران: مهاجمان به سفارتخانه‌ها را ‘نمی‌شود زد’
• اعلام جنگ به دولت روحانی در خیابان

با توجه به مستنداتی از این نوع، ظاهرا مشخص است که میزان احاطه وزرای کشور بر نیروی انتظامی یکسان نیست و نگاه رهبر نسبت به وزیر وقت، در چندوچون آن تاثیر می گذارد.

وزیری که در صورت داشتن اختیار جانشین فرماندهی کل قوا نیز، از اختیار عزل و نصب فرماندهان ناجا برخوردار نیست، و حتی در صورت خودداری فرماندهان از عمل به سیاست های دولت – مانند آنچه پس از ۱۸ تیر ۱۳۷۸ صورت گرفت- چاره ای جز شکایت بردن به رهبر از طریق رئیس جمهور ندارد.

بر همین مبنا، احتمالا در تفسیر بیانیه اخیر دفتر آیت الله خامنه ای راجع به نقش رهبر در انتخاب وزرا، باید احتیاط بیشتری کرد.

شاید آن طور که در بیانیه ذکر شده، واقعا انتخاب وزیر کشور، مانند تعیین وزرای اطلاعات، دفاع و امور خارجه نباشد که نیاز به تایید اولیه رهبری دارند.

اما بعید است هیچ رئیس جمهوری تردید داشته باشد که در صورت عدم موافقت رهبر با وزیر کشور، وی در زمینه امنیتی -و به طور مشخص در ارتباط با ناجا – عملا بی‌تاثیر خواهد بود.

آمدنیوز: رضا ملک معاون پیشین تحقیق و بررسی وزارت اطلاعات و زندانی سیاسی محبوس در زندان اوین، در یک فایل صوتی که آن‌را برای انتشار در اختیار «آمدنیوز» قرار داده، از فعالیت‌های وزارت اطلاعات و نیروهای امنیتی در پوشش کارمندان سفارت‌خانه‌های ایران در کشورهای مختلف برای تأثیرگذاری بر افکار عمومی جهان، مطابق خواست سران جمهوری اسلامی پرده‌برداشت.

آقای ملک در این فایل صوتی با بیان تجربیات خود در زمان فعالیت در وزارت اطلاعات می‌گوید: «در سفارتخانه‌های ایران در کشورهای غربی، حداقل دو عنصر امنیتی؛ از دو نهاد اطلاعاتی سپاه و وزارت اطلاعات مشغول به‌کار هستند. البته برد مقالات منتشر شده در روزنامه‌های هدف به دلارهای خرج شده بستگی داشت.»

معاون پیشین تحقیق و بررسی وزارت اطلاعات در دوره علی فلاحیان می‌افزاید: «مسلما نشریه‌های مشهوری چون لوموند [برای انتشار مطالب] هزینه‌های بالایی چون ده‌ها و صدها هزار دلار را طلب می‌کرد که هم اینک با این رقم هزینه‌کرد برای معرفی یک تروریست، می‌توان مخارج زندگی ده‌ها و بلکه صدها خانوار (که فرزندان‌شان برای تأمین مخارج زندگی مشغول به تن‌فروشی هستند) را ماه‌ها از فلاکت نجات داد.»

به نظر می‌رسد اشاره آقای ملک، به مقاله منتشر شده در نشریه لوموند چاپ فرانسه است که سردار قاسم سلیمانی را «چه گوارای ایرانی» نامیده بود.

لوموند در بخشی از این مقاله که آن را به معرفی قاسم سلیمانی و زندگی نظامی او اختصاص داده، نوشته است: «ژنرال دو ستاره ایرانی با صبر و شکیبایی خاور دور و خاور نزدیک را به یکدیگر متصل و محور مقاومت را در منطقه مستحکم کرد. او از طریق عراق، سوریه و لبنان توانست ایران را به دریای مدیترانه متصل کند.»

آقای ملک در این فایل صوتی، عملکرد منفی و فرار قاسم سلیمانی از جنگ ایران و عراق را یکی از دلایل تبلیغات شدید جمهوری اسلامی برای او می‌داند و می‌گوید: «قاسم سلیمانی در اواخر جنگ زمانی‌که فرمان آقای [آیت‌الله] خمینی برای ماندن رزمندگان در جبهه‌ها صادر شد، چون ارتباط نزدیکی با آیت‌الله خامنه‌ای داشت، از دستور امام تمرد کرد و به همراه تعدادی دیگر از افراد از جبهه‌های جنگ گریخت؛ چون آقای خامنه‌ای سلاح جنگ را در برابر آقای [آیت‌الله] خمینی به زمین گذاشته بود که در نتیجه آقای هاشمی رفسنجانی به عنوان فرمانده جنگ تعیین شد که البته بعدها خصوصا بعد از کودتای ۸۸، فرماندهانی که با سفارش آقای [آیت‌الله] خمینی ایستادگی کردند و نگریختند، مورد غضب حضرات قرار گرفتند. ولی اینک سردار [سلیمانی] و آقای خامنه‌ای برای جبران آن بی‌آبرویی‌ها، سوریه را هدف گرفته‌اند. سوریه‌ای که یک‌بار آقای [آیت‌الله] خمینی، بابت قشون‌کشی‌ آقای خامنه‌ای و رفیقش محسن رضایی بر او غرید.»

آقای ملک، در ادامه‌ی این فایل صوتی، ملت ایران را برای عقده‌گشایی، «گروگان گرفته شده» با نام «مدافع حرم» معرفی کرده و خطاب به نویسنده مقاله لوموند می‌افزاید: «لازم است بگویم کاری را مرتکب شدید اربابان سردار بین خود بگویند نویسنده این مقاله یک گلابی بیش نیست!»

گفتنی‌ست غلامرضا مکعیان مشهور به رضا ملک یا رضا ملکیان، معاون تحقیق و بررسی وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی ایران در دوران علی فلاحیان بوده است. او در پی ماجرای قتل‌های زنجیره‌ای، وبازداشت برخی عوامل به افشای برخی مستندات پرونده (ازجمله پخش فیلم بازجویی از همسر سعید امامی) پرداخت؛ اقدامی که اعتراض بسیاری از فعالان سیاسی و سران نظام را درپی داشت و منجر به برکناری کارشناسان پرونده به‌ویژه «جواد آزاده» شد. درپی این افشاگری‌ها وی ابتدا به ۱۱ سال زندان محکوم شد اما با پرونده‌سازی‌های جدید وزارت اطلاعات این زندانی سیاسی دوسال بیشتر از میزان محکومیتش در زندان به‌سر برد و سرانجام در سال ۱۳۹۳ آزاد شد.

او مجددا ۳۰ اردیبهشت‌ماه سال جاری به اتهام «توهین به رهبری» و «نشر اکاذیب به‌قصد تشویش اذهان عمومی» به دستور بازپرس نصیرپور بازداشت و به بندچهار زندان اوین منتقل شد.

لینک دسترسی به فایل صوتی افشاگری رضا ملک درپی می‌آید: