اخبار

رادیوفردا: گزارش‌ها از تهران، از لغو برگزاری يک جشنواره فيلم ضد اسرائيلی حکايت می‌کنند.

نادر طالب‌زاده، دبير جشنواره بين‌المللی فيلم افق نو در گفت‌وگو با خبرگزاری فارس، اين جشنواره را «قوی‌ترين کنفرانس ضد صهيونيستی ايران» توصيف و از «تعطيلی» آن به شدت انتقاد کرده است.

آقای طالب‌زاده از اينکه به او توضيحی درباره دلايل مخالفت با برگزاری اين جشنواره داده نشده، ابراز تاسف کرده و در پاسخ به اين پرسش که عاقبت اين جشنواره چه خواهد شد، گفته است: «ما در حال تهيه گزارش و توضيحاتی برای محافل مهم حقوقی و تصميم‌ساز و مجلس هستيم تا ابعاد آن را ارائه کنيم.»

جمهوری اسلامی ايران از ابتدای تاسيس، اسرائيل را به عنوان يک کشور با يک ملت به رسميت نشناخته و در دوران رياست جمهوری محمود احمدی‌نژاد نیز ايران به محل مناسبی برای چهره‌های راستگرای ضد اسرائيلی تبديل شد که برای شرکت در برنامه‌های متعدد دولتی يا به ظاهر غير دولتی عليه اسرائيل به اين کشور سفر می‌کردند.

آمریکایی ضد آمریکا

نادر طالب‌زاده، فيلم‌سازی نزديک به جريان اصولگرا و از بنيان‌گذاران قرارگاه عمار است. قرارگاه عمار که توسط بنيان‌گذارانش «جبهه فرهنگی انقلاب اسلامی» ناميده می‌شود، تشکيلاتی با چهره‌های سياسی و امنيتی و نزديک به محمدتقی مصباح يزدی، استاد حوزه علميه قم و عضو مجلس خبرگان رهبری است که خود را در دايره وفاداران سيدعلی خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی تعريف می‌کند.

ديدگاه‌های تند آقای طالب‌زاده عليه آمريکا، اسرائيل و آنچه نظام سلطه و امپرياليسم جهانی به رهبری آمريکا و صهيونيسم بين‌الملل توصيف می‌کند، مشهور است هرچند روزنامه نيويورک تايمز چاپ آمريکا در فوريه ۲۰۱۳ گزارش داد که اين فيلم‌ساز ضد آمريکايی، خود تابعيت آمريکايی دارد.

در مصاحبه اين عضو قرارگاه عمار با خبرگزاری فارس مشخص نشده که کدام نهاد دولتی يا حکومتی و به چه علت با برگزاری جشنواره فيلم افق نو مخالفت کرده است اما احمد اسفندياری، معاون بين‌الملل سازمان بسيج مستضعفين به خبرگزاری فارس گفته «شايعه» برگزار نشدن اين جشنواره «به بهانه رفع تنش در روابط ايران و آمريکا دردآور است.»

آقای اسفندياری گفته است: «آيا در کشور ما جشنواره فيلم‌سازان مستقل که معتبرترين جشنواره نگاه نو و واقعی به مسائل دنيای امروز است نبايد برگزار شود؟ آيا دولت ما از برگزاری اين جشنواره جلوگيری می‌کند؟ آيا ما بايد از آرمان های مردم و شهدا کوتاه بياييم؟»

مهمتر از لغو جشنواره

در هفته‌های گذشته و برای اولين بار پس از روی کار آمدن جمهوری اسلامی، هم وزرای امور خارجه ايران و آمريکا ديداری دوجانبه با هم داشتند و هم روسای جمهور دو کشور با هم تلفنی گفت‌وگو کردند.

اما لحن مسالمت‌جويانه مسئولان جديد دولت ايران به نسبت دولت محمود احمدی‌نژاد، از بدبينی بنيامين نتانياهو، نخست وزير اسرائيل عليه برنامه اتمی جمهوری اسلامی نکاسته است. آقای نتانياهو می‌گويد اگر محمود احمدی‌نژاد «گرگی در لباس گرگ بود»، حسن روحانی «گرگی در لباس ميش» است.

از آن سو مسئولان دولت يازدهم جمهوری اسلامی هم اگرچه از نابودی اسرائيل سخن نمی‌گويند اما تغييری در موضع رسمی ايران مبنی بر به رسميت نشناختن اين کشور روی نداده و آنها همچنان اسرائيل را رژيمی «جعلی» می‌دانند.

مئير جاودانفر، استاد دانشگاه هرتزليا در اسرائيل با «مثبت» ارزيابی کردن لغو برگزاری جشنواره فيلم افق نو به راديو فردا می‌گويد: «شکی وجود ندارد که اقدامات آقای روحانی به اظهارات آقای نتانياهو که او را گرگی در لباس ميش خوانده بود، صدمه می‌زند اما برای دولت و مردم اسرائيل،‌ اقدامات و سياست‌های ايران در مذاکرات آينده با ۱+۵ بسيار مهم‌تر خواهد بود.»

آقای جاودانفر می‌گويد «اخبار مرتبط با اسرائيل در ايران، در رسانه‌های اسرائيلی بازتاب گسترده‌ای دارند و می‌توانند روی جامعه اسرائيل تاثير بگذارند.»

در ایام ۱۱ سپتامبر

دوره اول جشنواره بين‌المللی فيلمسازان مستقل افق نو با مسئوليت نادر طالب‌زاده از تاريخ ۱۲ تا ۱۷ شهريور سال ۹۱ در مجموعه سينمايی فلسطين و تالار وحدت با حضور نمايندگانی از برخی کشورهای جهان برگزار شد.

روابط عمومی اين جشنواره، در مرداد ماه امسال، مهم‌ترين موضوعات فيلم‌های آن در دوره دوم را این‌گونه عنوان کرد: «جنبش وال استريت، بيداری اسلامی، نقش لابی‌های صهيونيستی در بحران کنونی آمريکا و اروپا، قدرت و نفوذ لابی‌های صهيونيستی در غرب، بحران اقتصادی در اروپا و آمريکا، مقاومت عليه اشغال و مداخله غيرقانونی، جنبش‌های ضدجنگ، اسلام‌هراسی و ايران‌هراسی، جهان مدرن و عدالت پايدار، جهانی به دور از تروريسم و سلاح‌های هسته‌ای، جهانی بدون وهابيت، سوريه و فلسطين، مقاومت و ظلم‌ستيزی، هتک حرمت پيامبران، هاليووديسم، به تصوير کشاندن شيطان، خشونت و تروريسم در هاليوود، يازدهم سپتامبر و تضعيف ايمان و بنياد خانواده».

دوره دوم جشنواره بين‌المللی افق نو قرار بود ۱۲ تا ۱۶ شهريور در تهران برگزار شود که نشد.
دبير جشنواره افق نو، تعطيلی آن را «فاجعه» توصيف کرده و گفته است: « اينکه اين نشست و اين جشنواره در ايام ۱۱ سپتامبر قرار بود برگزار شود و وعده‌های برگزاری آن ارائه داده شده بود، تعطيل شود و ضد صهيونيستی‌ترين کنفرانس کشور تعطيل شود غير قابل فهم است.»

اما داود هرميداس باوند، کارشناس حقوق و روابط بين‌الملل در تهران، با استقبال از برگزاری اين جشنواره، تعطيلی آن را در شرايط کنونی به سود ايران می‌داند.

آقای باوند به راديو فردا می‌گويد: «وقتی اکثريت مردم ايران خواهان پايان دادن به مشکلات موجود هستند و دولت جديد ايران نيز قصد حل معضلات با حسن نيت و تنش‌زدايی با گفت‌وگوی سازنده را دارد، اثر خود را بر ديد ترديدآميز موجود در بخش‌هايی از جامعه نيز خواهد گذاشت.»

اما به نظر می‌آيد برگزارکنندگان جشنواره افق نو، نگاه ديگری به اين مسئله دارند.

نادر طالب‌زاده گفته است: «اينکه فعالان سياسی ضد صهيونيست و نخبگان می‌آيند تهران اشکالش چيست؛ ما نفهميديم.»

رادیوزمانه: بر اساس اطلاعات جشنواره فیلم هامبورگ، مقام‌های ایرانی به محمد رسول‌اف، فیلمساز ایرانی که چندی پیش به‌هنگام ورود به ایران گذرنامه‌اش توقیف شد، اجازه سفر به هامبورگ و شرکت در جشنواره فیلم این شهر را ندادند.

به‌گزارش خبرگزاری آلمان، آخرین فیلم محمد رسول‌اف به نام “دست‌نوشته‌ها نمی‌سوزند” که صحنه‌های آن مخفیانه در ایران فیلمبرداری شده، قرار است روز سه‌شنبه در چارچوب جشنواره فیلم هامبورگ در آلمان به‌نمایش درآید.

دفتر جشنواره فیلم هامبورگ گفته است که پس از توقیف گذرنامه این کارگردان مطرح ایرانی، وی هنوز موفق به دریافت مجدد آن نشده است.

فیلم “دست‌نوشته‌ها نمی‌سوزند” محمد رسول‌اف نامزد دریافت جایزه “فیلم سیاسی” در جشنواره هامبورگ است

آلبرت ویدرشپیل، مدیر جشنواره فیلم هامبورگ گفت: “ما امیدوار بودیم که محمد رسول‌اف پس از تغییرات اخیر در ایران و روی کار آمدن دولت جدید بتواند در زمان تعیین‌شده به هامبورگ سفر کند، به‌ویژه از آن رو که همسر و دخترش نیز در این‌جا هستند.”

بنا به این گزارش، فیلم “دست‌نوشته‌ها نمی‌سوزند” که در جشنواره کن برنده جایزه بخش نوعی نگاه شد، به زندگی زیر کنترل، ارعاب و شکنجه در ایران می‌پردازد و نامزد دریافت جایزه “فیلم سیاسی” در جشنواره هامبورگ است.

محمد رسول‌اف در پی رویدادهای پس از انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۳۸۸، در اسفندماه همین سال در منزل جعفر پناهی، فیلمساز دیگر ایرانی، به همراه او، بازداشت و پس از محاکمه در آذرماه سال ۱۳۸۹ به شش سال حبس تعزیری محکوم شد که حکم زندان او بعدها به یک سال تقلیل پیدا کرد.

ممنوعیت خروج وی از ایران نیز به دلیل نمایش فیلم “به امید دیدار” در شصت‌وچهارمین دوره جشنواره فیلم کن لغو شد.

رادیوفردا: اصغر فرهادی، کارگردان ايرانی برنده اسکار، که فيلم «گذشته» وی هم اکنون در سينماهای ايران و جهان روی پرده است، هنگام ورود به ايران گذرنامه‌اش ضبط شد و بايد برای «پاره‌ای توضيحات» در محلی که ماموران تعيين کرده‌اند حاضر شود.

به گزارش خبرگزاری ايلنا، آقای فرهادی نيمه شب سه شنبه، ۱۸ تير ماه، از طريق پرواز ايران اير وارد فرودگاه امام خمينی در جنوب تهران شد ولی در بدو ورود دچار مشکل شد.

آن گونه که اين خبرگزاری گزارش داده است، گذرنامه اين کارگردان ايرانی توسط ماموران فرودگاه توقيف شد اما بعد به وی تحويل داده شد. ايلنا می‌افزايد که «از قرار معلوم امروز يا روزهای آينده، فرهادی بايد برای پاره‌ای از توضيحات به محلی که ماموران فرودگاه اعلام کرده اند، مراجعه کند».

سايت «بانی فيلم» که اخبار سينمايی ايران را دنبال می‌کند در گزارشی ضمن تاييد اين خبر نوشته است که «پاسپورت فرهادی هنگام ورود به فرودگاه به دليل بروز برخی سوءتفاهمات توسط ماموران گرفته شد که پس از اعتراض اين کارگردان مبنی بر رسانه‌ای کردن اين قضيه، پاسپورت وی بازگردانده شد. با اين حال گويا از او خواسته شده است که برای ادای پاره‌ای از توضيحات مراجعه کند».

ضبط گذرنامه در فرودگاه معمولا از سوی وزارت اطلاعات يا نهاد رياست جمهوری انجام می‌شود و افراد برای دادن توضيحات يا بازجويی بايد به دفتر وزارت اطلاعات در خيابان جردن مراجعه کنند. هنوز دليلی برای احضار اصغر فرهادی اعلام نشده است.

وی که قرار است چند ماه در ايران اقامت داشته باشد هنگام ورود به فرودگاه از سوی خانواده و تعدادی از دوستانش مورد استقبال قرار گرفت.

آقای فرهادی نخستين کارگردان ايرانی است که برای فيلم «جدايی نادر از سيمين» اسکار بهترين فيلم خارجی را در سال ۲۰۱۲ کسب کرد. کسب جوايز گلدن گلوب و بسياری ديگر از جوايز جشنواره‌های معتبر سینمایی جهان را در کارنامه وی قرار دارد.

فيلم «جدايی نادر از سيمين» در اکران جهانی خود بيش از ۲۰ ميليون دلار فروش داشته است که هفت ميليون دلار آن تنها در آمريکا بوده است.

آقای فرهادی در نظرسنجی سال ۲۰۱۲ مجله تايم، به عنوان یکی از ۱۰۰ شخصيت برتر سال انتخاب شد.

هم اکنون فيلم «گذشته» که نويسندگی فيلمنامه و کارگردانی آن را اصغر فرهادی برعهده دارد در سینماهای فرانسه، برخی از کشورهای اروپايی و ايران اکران است.

آقای فرهادی در گفت‌وگو با شماره تیر ۹۲ ماهنامه «مهرنامه» گفته است که اين فيلم در چند هفته اول نمايش خود به مرحله سوددهی رسيد. برنیس بژو، بازیگر زن نخست اين فيلم، جايزه نخل طلای کن را در سال ۲۰۱۳ دريافت کرد.

ماجرای فيلم داستان زندگی مردی ايرانی است که در پی اختلاف با همسر فرانسوی‌اش، او و دو فرزندش را رها کرده و به ميهنش باز می‌گردد. با درخواست طلاق زن، فردی جديد وارد زندگی همسرش شده و او ناچار به فرانسه باز می‌گردد.

نمايش فيلم «گذشته» در ايران با مشکلاتی روبرو بود، از جمله وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی حاضر نشد تا برای بيلبوردهای تبليغاتی آن مجوز صادر کند.

هیچ کس نمی‌تونست در یک بیت نه ببخشید در یک مصرع این چنین زیبا و عریان واقیعات رو جلو چشم شما به نمایش بگذارد!

مهر: محسن مخملباف که این روزها به واسطه ساخت فیلم “باغبان” چشم به توجه محافل سینمایی غرب دارد، مصداق بارز تب تندی است که چند صباحی است شدید به سردی گرائیده است.

مجله مهر- “باغبان” نام تازه‌ترین ساخته محسن مخملباف است. فیلمی که برخی رسانه‌ها عنوان “رپورتاژ آگهی” به آن داده‌اند. تبلیغ بهائیت مأموریت اصلی فیلمساز در این پروژه بوده‌ و این مأموریت نه تحلیل و یا حدس و گمان رسانه‌ای، که محصول واضح و کاملاً رسمی برآمده از ساختار و محتوای فیلم است.

“باغبان” مخملباف درباره چیست؟

داستان “باغبان” درباره فیلم‌سازی ایرانی که با همراهی پسرش به اسرائیل سفر می‌کند تا درباره دینی که حدود ۱۷۰ سال پیش در ایران به وجود آمده تحقیق کنند. پیروان این دین از سراسر جهان به شهر حیفا می‌آیند تا در باغی که مرکز این دین است خدمت کنند و از طریق کار در طبیعت، خود را صلح‌طلب بار بیاورند که این ویژگی اشاره‌ای مستقیم به تعالیم بهائیت دارد.

پدر از طریق همراهی و گفتگو با باغبان این باغ که یک بهائی متشرع است، درمی‌یابد که دین او به افکار صلح‌طلبانه و ضدخشونت چهره‌هایی چون گاندی و ماندلا شباهت بسیاری دارد و همین‌جا برای پدر این سوال مطرح می‌شود که اگر این نگاه دینی صلح‌طلبانه در ایران وجود داشت، آیا حکومت به دنبال ساخت بمب اتمی می‌رفت؟(!!) البته فیلم به این نتیجه‌گیری سیاسی بسنده نکرده و در مقابل پدر، پسر را قرار می‌دهد که عمیقا معتقد است همه ادیان جز تخریب جهان کاری نکرده‌اند!

همین خلاصه داستان هم بدون توجه به نشانه‌گذاری‌های بصری فیلم می‌تواند نشان‌دهنده جهت‌گیری کلی آن در راستای مأموریتی که در بالا به آن اشاره شد باشد. جالب اینکه مخملباف با همراهی پسرش، دو نقش اصلی این فیلم شبه‌مستند را ایفا کرده‌اند تا از این طریق ارادت و اعتقاد خود به مأموریتی که عهده‌دار انجام آن شده‌اند را به اثبات رسانند. پاداش این مأموریت هم طبیعتاً در قالب برخی جشنواره‌های به‌ظاهر سینمایی به آقای فیلمساز اهدا خواهد شد؛ مانند جشنواره فیلم بیروت که جایزه طلایی خود را به مخملباف اهدا کرد و جشنواره بوسان که این فیلم را به‌عنوان فیلم برتر برگزید.

نکته جالب توجه اینکه ساختار آماتوری فیلم اساسا اجازه هیچ بحثی درباره کیفیت سینمایی باقی نگذاشته و برخی جشنواره‌های معتبرتر مانند جشنواره فیلم روتردام زیر بار اهدا جایزه به این فیلم نروند.

باغی که با تفریط آباد شد

اما محسن مخملباف که این روزها ساکن یکی از شهرک‌های حومه شهر پاریس است، عقبه‌ای دارد که خود نیز احتمالاً امروز نمی‌تواند با آن کنار بیاید. عقبه‌ای که در قیاس با کارنامه امروزش او را به بهترین مثال برای اثبات هم‌جواری افراط و تفریط تبدیل کرده‌است.

مخملبافی که امروز زیرسایه بهائیت آرمیده، خانه و باغی آباد از آن خود دارد و شیفتگی خود نسبت به یک باغبان بهایی را به داستان محوری یک فیلم سینمایی تبدیل کرده‌است، سه‌دهه پیش‌تر احساسی متفاوت نسبت به بهائیان داشت تا جایی که حتی توان تحمل باغبانی که پیشتر برای بهائیان کار می‌کرده را هم نداشت!

بیایید کمی به عقب بازگردیم؛ زمان اوج‌گیری مبارزات انقلابی. روزهایی که جمعی از جوانان زیر بیرق سازمان نوپای تبلیغات اسلامی برای احیاء مفهوم متعالی “هنر متعهد” گردهم آمده و چتری به نام “حوزه هنری” را گستراندند.

“حظیره‌القدس” نام مصطلح ساختمانی بود که عبادتگاه مخصوص بهائیان در سال‌های دور محسوب می‌شد و چند سال پیش از انقلاب اسلامی، به‌دستور ارتش پهلوی تخریب شده‌ بود. این ساختمان به‌واسطه انقلاب کارکردی تازه پیدا می‌کند. ساختمان بازسازی می‌شود و “حوزه هنری” بر خاکستر آن بنا می‌شود. در چنین شرایطی هم‌وغم نیروهای تازه‌نفس انقلابی ترسیم راهی جدید و بهره‌گیری از پتانسیل‌های موجود برای رسیدن به نقطه مطلوب بود.

باغی که با افراط خشکید

در این میان اما یک نفر هنوز به فکر تخریب و حذف صددرصدی هرآنچه نمی‌پسندید بود! باغبان پیر باغی که سنگ بنای حوزه هنری در آن نهاده شده بود هم به همین دلیل در مظان اتهام قرار گرفت. داستان سرنوشت این باغبان پیر را به روایت امیرحسن فردی یکی از پیشگامان راه‌اندازی حوزه هنری بخوانید و خود قضاوت کنید؛

“حوزه باغ بزرگی داشت و نیاز به باغبان داشت. این باغبان‌ها از قبل در حوزه بودند و کاری هم به کار کسی نداشتند. با خانواده هم بودند و در یک گوشه حوزه 2 تا اتاق داشتند و با زن و بچه زندگی می‌کردند. یک روز مخملباف گیر داد که ما باید اینها را بیرون کنیم؛ اینها جاسوس هستند و ستون پنجم ضدانقلابند. من به محسن گفتم: روی چه حسابی همچین حرفی می‌زنی؟ و بر فرض که چنین باشد، آیا این وظیفه ماست؟ مگر مملکت قانون ندارد؟ من این حرف‌ها را كه زدم محسن عقب‌نشینی کرد.”

“2 روز بعد (مخملباف) گفت: باید شورا تشکیل شود که اینها را بریزیم بیرون یا نه. بعد هم رفت آنقدر در مخ این بچه‌ها خواند که شورا قبول کرد اینها را از حوزه به طرز بدی بیرون انداختند. بعد هم باغ حوزه شروع کرد به خشک شدن! نه باغبانی آوردند نه کسی به گل‌ها آب می‌داد. من واقعیتش روزی یکی- دو ساعت کارم شده بود آبیاری درختان و گل‌های حوزه. محسن استاد این بود که عواطف آدم‌ها را زیر پایش له کند. من یک روز به شوخی به مخملباف گفتم: محسن! اگر روزی کسی را پیدا نکنی، با چه کسی دعوا می‌کنی؟ سمیرا آن موقع تازه راه افتاده بود، گفت: با این سمیرا دعوا می‌کنم، اینقدر دعوا می‌کنم تا خودم را تخلیه کنم. بله، همچین آدمی بود.” (بخشی از گفت‌وگوی امیرحسین فردی با روزنامه وطن امروز)

درجا زدن در مرحله شک!

این البته تنها نمونه‌ای از روایت‌های دیروز و امروز فیلمسازی است که روزگاری می‌خواست با سینما همه را هدایت کند و امروز نه از “هنر سینما” چیزی در چنته دارد و نه باوری به “هدایت” برایش باقی مانده‌است. راوی “توبه نصوح” این روزها شیفته “باغبان” بهایی شده و چه تصویری از این روشن‌تر برای قضاوت درباره مردی که به تعبیر یکی از اهالی فرهنگ؛ خودش، خود را به زانو درآورد.

پیش‌بینی سید ‌شهیدان اهل قلم گویا روزبه‌روز بیشتر به واقعیت نزدیک می‌شود؛ “آقای مخملباف هنوز در مرحله شك است و خلاف آنچه وانمود می‌شود هیچ چیز برای گفتن ندارد. فیلم ساختن برای او نوعی اظهار وجود است و هیچ غایت دیگری را در نظر ندارد. خانه تكانی هم نكرده‌است و فقط در شك خویش عمیق‌تر و عمیق‌تر شده‌است، اما بازهم حاضر به اعتراف به این حقیقت، لااقل در نزد خویش نیست. او باید روی به صداقت بیاورد تا نجات یابد” (سید مرتضی آوینی- جلد دوم آینه جادو)