Apr 30 2023
نتشار «منشور آزادی، رفاه، برابری» با امضای شماری از فعالان کارگری، نویسندگان و فعالان مدنی
رادیوفردا: شماری از فعالان کارگری سرشناس همراه با شماری از نویسندگان و زندانیان سیاسی پیشین در آستانه روز جهانی کارگر با انتشار «منشور آزادی، رفاه، برابری»، با اعلام اینکه بسیاری از مصائب کشور ناشی از «حکومت جمهوری اسلامی» است، بر مخالفت با «تمام مظاهر حکومت دینی» تأکید کردند.
آنها همچنین با طرح بیست خواسته اساسی خود بر لزوم شکلگیری حکومتی بر مبنای «جدایی کامل دین از حکومت»، «آزادیهایی بیحصر و استثنای سیاسی»، «برابری حقوق زن و مرد»، «به رسمیت شناختن حق انتخابِ هویت و گرایش جنسی»، «لغو اعدام» و «لغو هرگونه ستم بر اساس تعلقهای ملی، قومی، نژادی، و مذهبی» تاکید کردند.
در مقدمهٔ این منشور با تأکید بر اینکه «بیتردید، بسیاری از مصائب و معضلات گریبانگیر جامعۀ کنونیِ ایران ناشی از حکومت جمهوری اسلامی است»، فهرست بلندی از نقض حقوق زنان، کودکان، پیروان آیینها و مذاهب، و سرکوب آزادیهای سیاسی همگانی ازجمله آزادی بیان، عقیده، مطبوعات و رسانهها، تشکل، اعتصاب، تحصن، تجمع، راهپیمایی، سانسور ذکر شده است.
امضاکنندگان این منشور در ادامه به اقدام مقامهای جمهوری اسلامی در «تخصیص بودجههای نجومی» از جیب مردم به «امور امنیتی، انتظامی، و نظامی و تشکیل نیروهای سازمانیافتۀ حقوق و مواجب بگیرِ لباس شخصی برای سرکوب اعتراضهای مردم، گشتهای امر به معروف و ارشاد» اشاره کردهاند.
نویسندگان «منشور آزادی، رفاه، برابری» با تأکید بر اینکه «ما با تمام این مظاهر حکومت دینی مخالف هستیم و بیگمان، رهایی جامعه از استبداد دینی گام بزرگی به پیش است»، افزودند: «با همین صراحت اعلام میکنیم که خواست ما فراتر از مخالفت با حکومت دینی است» و «توجیه، تثبیت، و پاسداری از سرمایهداری با حکومتهای گوناگونی صورت میگیرد که حکومت دینی تنها یکی از آنهاست.»
در مقدمهٔ این منشور با تأکید بر اینکه «جامعۀ ایران در شرایط خطیر و سرنوشتسازِ کنونی به منشوری نیاز دارد که همچون پرچمی جنبش کارگری را حول آزادی، رفاه، و برابری متحد کند»، آمده است که این منشور «در عین همسویی با جنبههای آزادیخواهانه و برابریطلبانۀ جنبش زن، زندگی، آزادی»، راه را برای مبارزۀ طبقۀ کارگر و «دستیابی جامعه به آزادی، رفاه، برابری» و با تکیه بر «نیروی دموکراسی شورایی» هموار میکند.
اولین خواست امضاکنندگان این منشور «جدایی کامل دین از حکومت» بهگونهای است که «دین امر خصوصی انسانها شمرده شود.»
ممنوعیت تفتیش عقیده، ممنوعیت تدریس تعلیمات دینی در مراکز آموزشی، حذف مضامین دینی از قوانین کشور و آموزش و پرورش، حذف هویت دینیِ افراد از مدارک شناسایی، ممنوعیت دخالت حکومت در تعیین مطالب آموزشی، ممنوعیت حمایت حکومت از هرگونه دین و مذهب» و «ممنوعیت مراسم مذهبی مغایر با کرامت، سلامت، و آسایش انسانها» نیز بخشی اولین خواسته این منشور است.
در این منشور همچنین بر «برخورداری تمام افراد جامعه از آزادیهایی بیحصر و استثنایی سیاسی از قبیل آزادی بیان، عقیده، مطبوعات و رسانهها، تشکل اعم از انجمن، کانون، اتحادیه، شورا، حزب، اعتصاب، تجمع، تحصن، تظاهرات، و راهپیمایی» تاکید شده است.
امضاکنندگان «منشور آزادی، رفاه، برابری» همچنین در بند سوم این منشور خواهان «آزادی بیقید و شرط تمام زندانیان سیاسی و عقیدتی، انحلال تمام نهادهای سرکوب و ممنوعیت هرگونه شکنجه اعم از روحی و جسمی و واداشتن متهمان به اعتراف علیه خود یا دیگری» و به رسمیت شناختن «حق دادخواهی» برای تمام کسانی شدهاند که «متحمل سلب حق حیات از اعضای خانواده و یا همنوعان» خود شدهاند.
«الغای مجازات اعدام»، همچنین «انحلال دادگاههای ویژه، علنیبودن دادگاهها با حضور هیات منصفه، انتخاب آزادانه وکیلِ دلخواه، و رایگان بودنِ امور دادرسی»، «تعلیق تمام احکام قضاییِ صادره و بازنگری آنها در دادگاههای صالح با حضور هیات منصفه»، «ممنوعیت انجام وظیفه نیروهای نظامی و انتظامی با لباس شخصی و بدون یونیفورم» و «انحلال هرگونه سازمان انتظامی و اطلاعاتی و امنیتیِ مخفی» بخش دیگری از خواستههای این منشور است.
امضاکنندگان «منشور آزادی، رفاه، برابری» در ادامه بر «الغای هرگونه تبعیض جنسیتی و برقراری برابری حقوقیِ زن و مرد» تاکید کردند و افزودند که خواهان «منع هرگونه دخالت دولت در تعیین نوع زندگی، پوشش و روابط بین افراد، روابط زن و مرد یا دختر و پسر و پوشاک زنان» هستند و باید «حق زن بر بدن خویش شامل حق تصمیمگیری در مورد رابطۀ جنسی، بارداری، سقط جنین یا عقیمسازی» بهرسمیت شناخته شود
از فرازهای مهم و کم سابقه «منشور آزادی، رفاه و برابری» تاکید آن بر «به رسمیت شناختن حق انتخابِ هویت و گرایش جنسی برای تمام انسانها و ازدواج و بهطور کلی هرگونه زندگی مشترک بر اساس این هویتها و گرایشها» است.
امضاکنندگان ان منشور همچنین «الغای هرگونه ستم بر اساس تعلقهای ملی، قومی، نژادی، و مذهبی و برابری حقوقی و شهروندی برای تمام ایرانیان صرف نظر از زبان، پوشش، فرهنگ، نژاد، و مذهب آنها» را یکی خواستههای خود اعلام کردند و افزودند که باید به بازسازی مناطقی که بهعلت تعلقهای فوق از رشد اقتصادی محروم ماندهاند، اولویت داد.
«الغای کار کودکان و نوجوانان زیر ۱۸ سال و تأمین معاش آنان بهصورت ماهانه»، «برخورداری همۀ مردم از مسکن مناسب با تمام امکانات رفاهی و ارتباطی و وسایل خانگی»، تامین «بهداشت و دارو و درمان رایگان برای عموم مرد»، آموزش و پرورش رایگان عمومی در تمام سطوح»، «حفاظت از طبیعت و جلوگیری از هرگونه آلودگی محیط زیست» نیز بخش دیگری از خواستههای مورد تاکید در «منشور آزادی، رفاه، برابری» است.
امضاکنندگان این منشور همچنین بر «تعیین حداقل دستمزد ماهانۀ کارگران براساس ثروتی که آنان برای جامعه تولید کردهاند» و «ایجاد امکانات مدرن لازم برای رفاه بیشتر و زندگی بهترِ روستائیان مانند جاده، آب، برق، گاز، تلفن، اینترنت و مراکز آموزشی، درمانی» تاکید کردهاند.
اسماعیل بخشی و علی نجاتی از فعالان کارگری نیشکر هفتتپه، آرش صادقی فعال حقوق بشر و زندانی سیاسی پیشین، رضا خندان (مهابادی) نویسنده، محسن حکیمی مترجم، اسکندر لطفی و سارا سیاهپور فعال حقوق معلمان و فرهنگیان، گلشید کریمیان، منیژه گازرانی، بهرام جهاندار و ملوک صفاییان از خانوادههای زندانیان اعدام شده در دهه ۶۰ ، ابراهیم گوهری از فعالان کارگری شرکت واحد اتوبوسرانی، سیدعلی صالحی شاعر از جمله دهها چهرهای هستند که «منشور آزادی، رفاه، برابری» را امضا کردهاند.
