اخبار

رادیوفردا: این دیپلمات سابق ایرانی متهم به برنامه‌ریزی برای بمب‌گذاری در پاریس است

رسانه‌های بلژیک از احتمال مداخله آمریکا در برنامه تبادل زندانیان میان ایران و بلژیک خبر داده و می‌گویند که ایالات متحده احتمالاً درخواست استرداد اسدالله اسدی به آمریکا را بدهد.

روزنامه‌های «هِت لَتسته نیوز» و «دِ مورخِن» بلژیک روز دوشنبه ۳ مرداد با انتشار گزارشی از احتمال درخواست آمریکا برای استرداد دیپلمات سابق ایران، اسدالله اسدی که در بلژیک با اتهام‌های تروریستی زندانی است، خبر دادند.

پارلمان بلژیک چهارشنبه گذشته (۲۹ تیرماه) معاهده تبادل زندانیان با ایران را به تصویب رساند؛ اقدامی که راه را برای آزادی و انتقال اسدالله اسدی به ایران باز می‌کند.

در همین اثنا، روز دوشنبه سوم مرداد، خبرگزاری‌های داخلی ایران نیز خبر دادند که لایحه «معاهده انتقال محکومان بین جمهوری اسلامی ایران و پادشاهی بلژیک» با امضای رئیس‌جمهور ایران «جهت سیر مراحل قانونی، به مجلس شورای اسلامی ارسال شده است.»

اما به نوشته رسانه‌های بلژیک، درخواست احتمالی جدید از سوی آمریکا می‌تواند مانع از بازگشت اسدالله اسدی به ایران شود.

ایالات متحده قاطعانه علیه معاهده تبادل مجرمان بین ایران و بلژیک موضع‌گیری کرده و به نوشته روزنامه تایمز بروکسل، آمریکا معتقد است از آنجا که اسدالله اسدی «قبلاً آمریکایی‌ها را نیز هدف قرار داده» برای درخواست استرداد او به آمریکا محمل قانونی وجود دارد.

این دیپلمات ایرانی متهم است که ماده‌ای انفجاری به وزن نیم کیلوگرم را در اختیار یک زوج ایرانی ساکن بلژیک قرار داده بود تا همایش سازمان مجاهدین خلق در حومه پاریس در سال ۲۰۱۸ را هدف حمله قرار دهند. در آن همایش شهروندان آمریکایی نیز حضور داشتند.
به نوشته رسانه‌ها، بلژیک امید دارد در ازای آزادی اسدالله اسدی، بتواند اولیویر فانده‌کاستِیله، شهروند بلژیکی ۴۱ ساله و احتمالاً احمدرضا جلالی، پزشک و محقق ایرانی–سوئدی را که به اتهام جاسوسی در ایران محکوم به اعدام شده است، از زندان‌های ایران آزاد کند.

برخی نمایندگان پارلمان بلژیک بر این عقیده هستند که بازگرداندن اسدی به ایران می‌تواند جمهوری اسلامی را به گروگان‌گیری و باج‌خواهی‌های بیشتر در آینده تشویق کند. از طرفی گروه‌های اپوزیسیون ایرانی مقیم بلژیک نیز مخالفت خود با برنامه مبادله زندانیان میان ایران و بلژیک را اعلام کرده‌اند.

در چند هفته اخیر، تصویب لایحه تبادل زندانیان میان جمهوری اسلامی ایران و بلژیک واکنش‌ها و اعتراضات متعددی را در سطح بین‌المللی نیز به دنبال داشته است.

در همین زمینه، سازمان عفو بین‌الملل تأکید کرده است که لایحه دولت بلژیک در این مورد باید دربرگیرنده تضمین‌های قضایی لازم باشد تا برای مصونیت ناقضان حقوق بشر از مجازات یا افرادی که طبق قوانین بین‌المللی مجرم شناخته می‌شوند، هدف بهره‌برداری قرار نگیرد.

روز جمعه دادگاهی در بروکسل انتقال آقای اسدی به ایران و هر کشور ثالث دیگری را «موقتاً ممنوع» اعلام کرد و گفت که نقض این حکم ۵۰۰ هزار یورو جریمه خواهد داشت.
با استفاده از گزارش‌های بروکسل تایمز، رادیو فردا؛ د.خ / پ.پ

برچسب‌ها: آمریکا, اسدالله اسدی, امنیتی, بلژیک, تروریزم, توافق استرداد مجرمین, جنایات رژیم, حقوق بشر, سیاسی

طرح جمع‌آوری زنان «معتاد متجاهر» – آرشیو
صدای آمریکا:هم‌زمان با هشدارها و نگرانی شورای شهر پایتخت از گسترش پاتوق‌های افراد معتاد در تهران، مدیر موسسه «نور سپید هدایت» که یک مرکز شبانه‌روزی کاهش آسیب‌های زنان است، از حمله ماموران شهرداری تهران به این مرکز و فرار مددجویان از آن جا خبر داد.

سپیده علیزاده دوشنبه سوم مرداد در توییتی خطاب به علیرضا زاکانی شهردار تهران، اعلام کرد زنان «معتاد بی‌خانمانی» که به گرم‌خانه‌های شهرداری اعتماد کرده بودند، در پی این حمله «در خیابان‌ها و پاتوق‌های شهر خوابیدند تا طعمه شما نشوند.»

او به شهردار تهران گفت: «حمله نکنید و برای کمپ ماده ۱۶ بی‌خاصیتتان کیس جور نکنید.»

#آقای_شهردار
امشب تخت های خوابگاه خالی بود و زنان #معتاد #بیخانمانی که طی سالها به #گرمخانه های #شهرداری_تهران اعتماد کرده بودند، در خیابان‌ و پاتوق های شهر خوابیدند تا طعمه شما نشوند و به یک باره درها را نبندید، حمله نکنید و برای #کمپ_ماده۱۶ بی خاصیت تان کیس جور نکنید@arzakani4 https://t.co/unoB1poF9b

— Sepideh Alizadeh سپیده علیزاده (@Sepidehalizade) July 25, 2022

این مددکار اجتماعی روز یک‌شنبه نیز خطاب به شهردار تهران نوشته بود، ۹۰ زن بی‌خانمان و مبتلا به اعتیاد به این مرکز مراجعه می‌کردند و برای کاهش آسیب‌ها، خدمات رایگان شبانه‌روزی دریافت می‌کردند، اما «ریختید داخل مرکز که بگیرید ببریدشان درمان اجباری اعتیاد ماده ۱۶» و آنها «فرار کردند و رفتند به آسیب‌های شهر اضافه شدند و هرگز برنمی‌گردند.»

کمپ ماده ۱۶، مراکز ترک اعتیاد دولتی هستند که با هدف ترک اجباری معتادانی که متجاهر خوانده می‌شوند، بنا بر ماده ۱۶ اصلاح «مبارزه با مواد مخدر» و با بودجه‌ دولتی راه‌اندازی شده است.

در ایران به افرادی که آشکارا و در مکان‌های عمومی مواد مخدر مصرف می‌کنند، «معتاد متجاهر» گفته می‌شود و مقامات شهری گاه در قالب طرح‌های اجتماعی آنها را «جمع‌آوری» می‌کنند.

تلاش برای تعطیل کردن موسسه «نور سپید هدایت» در میدان شوش، از ماه‌ها پیش در دی ۱۴۰۰ با ادعای پرداخت نکردن قبض آب «۱۱۹ میلیون تومانی» این مرکز که پیش‌تر شهرداری منطقه ۱۲ هزینه آن را می‌پرداخت، آغاز شد.

از سال ۹۸ بنا بر تفاهم‌نامه‌ای با شهرداری منطقه ۱۲، ساختمانی در منطقه شوش در اختیار این موسسه قرار گرفته که با پایان مهلت تفاهم‌نامه در مرداد ۱۴۰۰، شهرداری خواهان پایان فعالیت این مرکز است.

متواری کردن زنان بی‌خانمان مبتلا به اعتیاد از این سرپناه توسط شهرداری و بازگشت آنها به خیابان‌ها، در حالی است که روز یک‌شنبه سخنگوی شورای شهر تهران با هشدار نسبت به شکل‌گیری «پاتوق‌های موزاییکی» معتادان متجاهر در «نقاط بی‌دفاع پایتخت» تعداد این افراد در تهران را «بیش از ۲۰ هزار نفر» برآورد کرده و همکاری نهادهای مختلف را برای جمع‌آوری آنها خواستار شده بود.
جمع‌آوری «تمامی معتادان متجاهر» قولی است که علیرضا زاکانی شهردار تهران ۲۰ مهر ۱۴۰۰ در جلسه‌ای با مجمع نمایندگان استان تهران در مجلس شورای اسلامی داده است.

همچنین امین توکلی‌زاده، معاون اجتماعی شهرداری تهران پیش از این گفته که قرار است سپاه پاسداران در حوزه اجتماعی شهرداری پایتخت نقش‌آفرینی کند و «سپاه، قرارگاه خاتم و گروه‌های جهادی» در محله‌های تهران مستقر شوند تا «کفالت اجتماعی» را به عهده بگیرند.

برچسب‌ها: اجتماعی, امنیتی, حقوق بشر, زن, زنان بی‌خانمان, سرکوب, سیاسی, شهرداری تهران

صدای مردم: در اولین سال دولت ابراهیم رئیسی و شاید بعد از حدود یک دهه، برخی ارکان حاکمیت دوباره ساز سخت‌گیری بر مردم و روانه کردن ماشین‌های گشت ارشاد به خیابان‌ها را کوک کردند. ایده‌ای که با مخالفت همگانی روبروشده و اعتراض‌های مردمی را برانگیخته است.

اعتراضات مردمی به حجاب اجباری را نمی‌توان با دروغ پراکنی و عوام فریبی فروکاهید!

شرق – حجاب و گشت ارشاد، مهم‌ترین موضوع یک هفته گذشته در فضای مجازی و شبکه‌های اجتماعی بوده است…ویدئوهای منتشرشده راجع به حجاب اجباری و گشت ارشاد در هفته گذشته، باعث شد فقط در توییتر بیش از ۷۱ هزار توییت توسط ۳۰ هزار کاربر در این زمینه منتشر شود. داده‌ها نشان می‌دهد روند انتشار این توییت‌ها تا پایان روز پنجشنبه ۳۰ تیر کاملا صعودی بوده که همین امر بیانگر حساسیت کاربران توییتر به این موضوع است؛ حساسیتی که نه‌تنها متوقف نشده، بلکه تداوم داشته است…این امر در واکنش کاربران محجبه در اعتراض به گشت ارشاد و حجاب اجباری محسوس است؛ شکسته‌شدن سکوت محجبه‌ها در اعتراض به گشت ارشاد و حجاب اجباری شاید یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های اعتراضات آنلاین در روزهای اخیر است و نشان می‌دهد بخش‌های مختلف جامعه ایران حالا نسبت به این امر معترض‌اند و اعتراضات به این موضوع را نمی‌توان به گروهی خاص فروکاهید و آن را دغدغه‌ای بی‌اهمیت معرفی کرد که خارج از مرزهای ایران تبلیغ می‌شود. این اعداد و ارقام بیانگر تغییری شگرف در جامعه ایران در دو دهه گذشته است. اگر روزگاری حتی صد هزار نفر هم حاضر به امضای اعتراضی نسبت به گشت ارشاد و حجاب اجباری نبودند، حالا صدها هزار نفر از مردم در کمپینی خودجوش و در طول یک روز، مخالفت خودشان را با حجاب اجباری اعلام می‌کنند. نظرسنجی‌ها نیز نشان می‌دهد که رویکرد مردم نسبت به اجبار حجاب تغییر کرده است…

از سوی دیگر روزنامه توسعه ایرانی نیز نوشت : در اولین سال دولت ابراهیم رئیسی و شاید بعد از حدود یک دهه، برخی ارکان حاکمیت دوباره ساز سخت‌گیری بر مردم و روانه کردن ماشین‌های گشت ارشاد به خیابان‌ها را کوک کردند. ایده‌ای که منجر به تنش‌های بسیار شده و دو قطبی شدیدی را میان مردم ایجاد کرده است…بسیاری از ائمه جمعه و روسای سازمان‌های عقیدتی و سیاسی در نیروهای نظامی و انتظامی به مناسبت روز عفاف و حجاب، سنگر اول را پوشش زنان در جامعه اسلامی معرفی کردند.مشرق نیوز، رسانه منتسب به برخی نهادهای امنیتی از قول کاربری در تبیین چرایی سنگر اول بودن حجاب نوشت: «سخنی کوتاه با دوستان دلسوز که گاهی بر اثر جو رسانه‌ای از حجاب اجباری انتقاد می‌کنند. هدف دشمن صرفا حجاب نیست و به آن به عنوان سنگر اول نگاه می‌کند که در صورت فتح آن، من و شما اینجا باید با براندازان در مورد ممنوعیت یا آزادی همجنس‌بازی در ایران بحث کنیم!»گروهی دراعتراض به نحوه برخورد گشت ارشاد و نیروی انتظامی، در فضای مجازی پویشی با عنوان «من محجبه‌ام و با گشت ارشاد مخالفم»راه‌اندازی کرده‌اند؛ از طرفی گروهی دیگر از شهروندان اعم از زن و مرد هم در مواجهه با این رویکرد، کارزار «با حجاب اجباری مخالفیم» راه انداختند و سعی دارند نشان دهند این فشار ایجادشده درباره حجاب زنان نتیجه‌ای ندارد…

برچسب‌ها: اجتماعی, اعتراضات, امنیتی, حجاب, حجاب اجباری, حقوق بشر, زن, سرکوب, سیاسی, گشت ارشاد

بی‌بی‌سی: در تاریخ روابط ایران و اسرائیل، روز اول مرداد ماه سال ۱۳۳۹ از سوی برخی یک نقطه عطف تاریخی توصیف شده؛ روزی که در برخی رسانه‌ها و منابع فارسی و انگلیسی به عنوان روز به رسمیت شناخته‌شدن اسرائیل از سوی ایران ثبت شده است. اما این یک اشتباه قدیمی است؛ اشتباهی که به واسطه اتفاقات سال ۱۳۳۹ کلید خورد و بیشتر نتیجه انگیزه‌های سیاسی چهره‌هایی مانند جمال عبدالناصر بود.
ایران هرگز کشور اسرائیل را به شکل رسمی (de jure) به رسمیت نشناخت. به رسمیت شناختن اسرائیل به شکل غیررسمی یا دو فاکتو (de facto) نیز به همان سال‌های نخستین تشکیل اسرائیل باز می‌گردد. یعنی حدود ۱۰ سال قبل از سال ۱۳۳۹.
اما این بدان معنا نیست که اول مرداد سال ۳۹ در تاریخ روابط دو کشور بی‌اهمیت است. برعکس، آنچه در این روز و روزها و هفته‌های بعد از آن در خاورمیانه رخ داد، نه فقط برای درک بهتر این روابط اهمیت دارد، بلکه یکی از لحظات مهم تاریخ عادی‌سازی روابط اسرائیل با کشورهای اطرافش محسوب می‌شود.
در حال حاضر با اینکه بیش از هفت دهه از تولد کشور اسرائیل گذشته، هنوز ۲۸ کشور جهان اسرائیل را به رسمیت نمی‌شناسند. در میان کشورهایی که اکثریت جمعیتی مسلمان دارند،‌ ایران تنها کشوری است که زمانی اسرائیل را به رسمیت می‌شناخت و با آن روابط نزدیکی داشت، اما بعد از سه دهه به رسمیت شناختن این کشور را پس گرفت.

موضع ایران، پیش از تاسیس کشور اسرائیل

Universal History Archive

توضیح تصویر،یهودیان سال‌ها پیش از تاسیس اسرائیل در فلسطین، مستعمره‌های یهودی مستقلی ایجاد کردند که توسط نهادهای اداری آژانس یهود اداره می‌شدند

جنبش صهیونیسم، دهه‌ها قبل از تاسیس کشور اسرائیل در سرزمین‌های فلسطینی فعالیتش را آغاز کرد. و از نخستین سال‌های خبرساز شدن مقاومت فلسطینی‌ها – به ویژه بعد از جنگ جهانی اول – جامعه ایران، تحت تاثیر مخالفت سرسختانه روحانیون که با عنوان «علما» نفوذ قابل ملاحظه‌ای داشتند، روی خوشی به رشد این جنبش نشان نداد.
با این حال حتی قبل از تشکیل کشور اسرائیل، روابط ایران با نهادهایی که بعدا به اسرائیل تبدیل شدند، آغاز شد. «سازمان جهانی صهیونیسم» در بین دو جنگ جهانی با تاسیس «آژانس یهود» در تلاش بود تا زمینه مهاجرت یهودیان به فلسطین را فراهم کند و ایران به دلیل جمعیت یهودیانش برای این آژانس اهمیت داشت.
آژانس یهود در نهایت در سال ۱۹۴۲ و زمانی که ایران در اشغال بریتانیا و شوروی بود موفق شد تا هیاتی را با هدف «کمک به آموزش دینی یهودیان» به ایران ارسال کند؛ آژانسی که در آن سال‌ها توسط دیوید بن‌گوریون – یک لهستانی یهودی که بعد از تشکیل اسرائیل نیز رهبری این کشور را به دست گرفت – اداره می‌شد.
اما به رغم روابطی که بین ایران و این تشکیلات آغاز شد، همچنان مواضع رسمی دولت ایران در عرصه بین‌المللی، مواضعی انتقادی در ارتباط با تشکیل کشور یهودی در مناطق فلسطینی بود. به حدی که وقتی ایران در سال ۱۹۴۷ به عنوان یکی از اعضای «کمیته ویژه فلسطین» در سازمان ملل انتخاب شد، یکی از سه کشوری بود که با تقسیم فلسطین بین یهودیان و فلسطینی‌ها مخالفت کرد.
ایران در جلسه رای‌گیری در مجمع عمومی سازمان ملل نیز علیه طرح تقسیم فلسطین رای داد. اما در نهایت تعداد آرای موافق بیشتر از آرای مخالف بود و این طرح رای آورد. نهادهای یهودی نیز با توجه به برنامه خروج بریتانیا از فلسطین تصمیم گرفتند که با استناد به همین طرح به محض خروج سربازان بریتانیایی اعلان استقلال کنند.
این اتفاق در سال ۱۹۴۸ رخ داد و کشور اسرائیل بعد از تاسیس، از سازمان ملل درخواست عضویت کرد. ایران این‌بار نیز در کنار کشورهای عربی ایستاد و به عضویت اسرائیل در سازمان ملل متحد رای مخالف داد. جامعه ایران هم در نخستین جنگ اعراب و اسرائیل در همان سال‌ها جانب اعراب را گرفت و حتی آیت‌الله ابوالقاسم کاشانی تلاش کرد با جذب دواطلب و اعزام آن‌ها به جنگ، از فلسطینی‌ها حمایت کند.

نخستین تماس‌ها و اهمیت ایران برای اسرائیل

توضیح تصویر،در جریان جنگ ۱۹۴۸، ایرانیان ساکن فلسطین نیز مانند اعراب این منطقه گریختند

از همان نخستین سال‌ تشکیل کشور اسرائیل، ارتباطات دیپلماتیکی بین دو کشور برقرار شد. در پی جنگ ۱۹۴۸، بسیاری از ایرانیان ساکن فلسطین همانند فلسطینی‌ها، خانه و کاشانه‌شان را رها کردند و از این منطقه گریختند. آنها در ایران از دولت درخواست کردند که برای بازپس‌گیری املاک و دارایی‌هاشان از دولت تازه‌ تاسیس اسرائیل، وارد عمل شود.
این موضوع موجب شد تا یک‌سال بعد از تاسیس اسرائیل، یک دیپلمات ایرانی به نام عباس صیقل به اسرائیل اعزام شود تا با مقام‌های این کشور درباره املاک اتباع ایرانی مذاکره کند. آقای صیقل با عنوان «نماینده ویژه ایران» به اسرائیل رفت و همین موضوع موجب شد تا اسرائیل نیز درخواست کند که در مقابل، نماینده‌ای ویژه به تهران بفرستد. اما دولت ایران این درخواست را رد کرد.
در این زمان، اسرائیل کشوری بود که با تمامی همسایگانش در جنگ بود و هیچ یک از کشورهای منطقه حاضر نبودند با آن ارتباط داشته باشند. راه‌حل دیوید بن گوریون که نخست‌وزیری این کشور را به عهده گرفته بود، تلاش برای ایجاد ارتباط با همسایگان همسایگان اسرائیل بود؛ سیاستی که به دکترین «حاشیه» معروف شد.
در این دکترین، اسرائیل همچون مرکزی فرض شده بود که نخستین حلقه همسایگانش همگی دشمنانش بودند و این کشور برای حفظ امنیت می‌بایست با حلقه دوم – همسایه همسایگانش – که در «حاشیه» این دایره فرضی قرار می‌گرفتند روابط نزدیکی برقرار کند.
بر اساس این دکترین بود که ایران در کنار ترکیه و اتیوپی در صدر اولویت‌های وزارت خارجه اسرائیل برای برقراری رابطه قرار گرفتند. نخستین مذاکرات جدی در سال ۱۹۴۹ بین آبا ابن از اسرائیل و نصرالله انتظام از ایران انجام شد. هر دوی این دیپلمات‌ها در آن زمان سفرای کشورهایشان در سازمان ملل متحد بودند.
در همین مذاکرات، نصرالله انتظام به همتای اسرائیلی‌اش گفت که به رسمیت شناختن اسرائیل برای تهران تا چه حد دشوار است. اما نتیجه مهم این دیدار نه حرف‌های او، بلکه تشریح نظرات اسرائیل درباره ایران بود؛ اینکه این کشور تا چه اندازه مایل است با تهران روابط دوستانه‌ای داشته باشد و در بازی قدرت خاورمیانه می‌تواند به یکی از مهم‌ترین متحدان ایران در برابر اعراب تبدیل شود.

چه شد که ایران، اسرائیل را به رسمیت شناخت؟

توضیح تصویر،محمدرضا شاه در سال ۱۳۲۸ برای نخستین بار به آمریکا سفر کرد. در این عکس او در کنار هری ترومن، رئیس‌جمهوری آمریکا در اتاق بیضی معروف کاخ سفید دیده می‌شود

در سال‌های بعد از جنگ جهانی دوم، ایران، با اقتصاد و سیاست به شدت آسیب دیده از زخم اشغال (سقوط رضا شاه، پادشاهی فرزند کم‌تجربه او و اصرار شوروی بر ادامه اشغال)، به سختی در تلاش بود تا در سطح بین‌المللی به عنوان کشوری مستقل با پیشینه‌ای استثنایی کمر راست کند.
در همین دوران ایالات متحده آمریکا برای نخستین بار در تاریخ در حال تبدیل شدن به یکی از قطب‌های اصلی سیاست بین‌المللی بود و بسیاری از نخبگان سیاسی ایران، این کشور را بازیگری می‌دیدند که در برابر استعمارکنندگان قدیمی (به ویژه بریتانیا) و تهدید شوروی می‌تواند برگ برنده ایران باشد.
آمریکا نیز آرام آرام در حال پذیرش موقعیت جدیدش در سطح جهانی، از کمک‌های سخاوتمندانه و تلاش برای افزایش نفوذ، کوتاهی نمی‌کرد. با چنین پیش‌زمینه‌ای بود که محمدرضا شاه در سال ۱۹۴۹ (آبان ۱۳۲۸) برای نخستین بار به آمریکا سفر کرد. و در همین سفر نیز بود که در جریان گفت‌وگوها، مساله روابط ایران و اسرائیل از سوی آمریکایی‌ها مطرح شد.
هری ترومن، رئیس‌جمهوری آمریکا که خود به واسطه یکی از نزدیک‌ترین دوستان زندگی‌اش با مصائب دولت تازه تاسیس یهودی آشنا بود و حتی در موفقیت‌های دیپلماتیک یهودیان در سازمان ملل نقش بازی کرده بود، در این سفر با شاه ایران ملاقات کرد. آن هم درست در سالی که ترومن در سخنرانی معروفی از برنامه‌اش برای کمک‌ مالی به کشورهای «توسعه نیافته» صحبت کرده بود؛ همان برنامه‌ای که به «اصل چهار ترومن» شهره شد.
کمی قبل از این سفر، ترکیه به عنوان اولین کشور مسلمان، اسرائیل را به رسمیت شناخته بود و عملا راه ایران را نیز هموارتر کرده بود. وقتی شاه از واشنگتن به ایران بازگشت، مساله به رسمیت شناخته شدن اسرائیل به موضوعی جدی‌تر تبدیل شد و اسرائیل حتی تعهد کرد که در توسعه اقتصادی نیز به ایران کمک برساند. برخی منابع حتی از طرحی سخن گفته‌اند که بر مبنای آن، پول قابل‌توجهی به اشخاص مختلف پرداخت شد تا این اتفاق زودتر رخ بدهد.
نیمه دوم سال ۱۳۲۸ یکی از پرتلاطم‌ترین دوران سیاسی ایران، از زمان به قدرت رسیدن محمدرضا شاه بود. انتخابات مجلس شورای ملی با اعتراض گسترده گروهی از سیاستمداران به رهبری محمد مصدق روبه‌رو شده بود و ناآرامی‌های تهران از جمله ترور عبدالحسین هژیر به دست فدائیان اسلام موجب شد تا در نهایت شاه انتخابات را باطل کند.
در بهمن‌ماه انتخاباتی دیگر برگزار شد که به راه یافتن تعدادی از اعضای جبهه ملی به مجلس و تشکیل فراکسیون قدرتمند «اقلیت» در مجلس شانزدهم منجر شد؛ اقلیتی که با هدف حل مساله درآمد بسیار اندک ایران از فروش نفت وارد مجلس شده بود. شاه در اسفند ماه، محمد ساعد را برای نخست‌وزیری معرفی کرد؛ کسی که چهره مناسبی به نظر می‌رسید تا مساله نفت را آن‌طور که بریتانیا علاقه داشت، حل و فصل کند.
هم مجلس شورای ملی و هم مجلس سنا با نخست‌وزیری ساعد در اسفندماه مخالفت کردند. پیش‌بینی‌ می‌شد که در فروردین ماه، شاه شخص دیگری را برای نخست‌وزیری معرفی کند.
چنان‌که دانشنامه ایرانیکا نوشته است، در پانزدهم اسفندماه سال ۱۳۲۸، دولت ایران تصویب کرد که اسرائیل را به شکل دوفاکتو یا غیررسمی به رسمیت بشناسد، اما این موضوع را به شکل علنی اعلام نکرد. این تاریخ، یک هفته پس از شکست محمد ساعد در جلسه رای اعتمادش در مجلس است. او چند هفته بعد در فروردین ماه سال ۱۳۲۹ جایش را به علی منصور داد.

در اول مرداد سال ۱۳۳۹ چه رخ داد؟

توضیح تصویر،شاهنشاه در سال ۱۳۳۹ در یک کنفرانس خبری به سوالات روزنامه‌نگاران برجسته پاسخ داد

بر اساس اسناد آرشیو اسرائیل، فردای روزی که به رسمیت شناخته شدن اسرائیل در سال ۱۳۲۸ (۱۹۵۰) توسط دولت ایران و بدون مداخله مجلس تصویب شد، نصرالله انتظام در نیویورک این موضوع را به همتای اسرائیلی‌اش اطلاع داد و از اینجا، روابط ایران و اسرائیل به شکلی جدی آغاز شد. از جمله ایران در بیت‌المقدس یک دفتر نمایندگی دائمی باز کرد و نماینده‌ای را به اسرائیل فرستاد.
اما وقتی این خبر در داخل کشور منتشر شد، واکنش روحانیون چیزی جز نارضایتی نبود. در آن روزها فضای سیاسی کشور به شدت تحت تاثیر تلاش‌ها برای رهایی ایران از قرارداد ناعادلانه نفتی با بریتانیا قرار گرفته بود و گروهی از نخبگان سیاسی ملی‌گرا به رهبری محمد مصدق برای رسیدن به این هدف با مهم‌ترین آخوند سیاسی آن زمان یعنی آیت‌الله کاشانی دست دوستی داده بودند.
به همین دلیل نیز وقتی همان مجلس شانزدهم، محمد مصدق را در ابتدای سال ۱۳۳۰ به نخست‌وزیری برگزید، او از سوی متحدان مذهبی‌اش به ویژه آیت‌الله کاشانی تحت فشار قرار گرفت تا تصمیم دولت ساعد را لغو کند. مصدق، هرچند در تیرماه سال ۱۳۳۰ (ژوئیه ۱۹۵۱) دفتر نمایندگی دولت ایران را در بیت‌المقدس تعطیل کرد، اما در موضع‌گیری رسمی، علت این کار را مشکلات مالی خواند. به همین دلیل به رغم کاسته شدن از سطح روابط، به رسمیت شناختن اسرائیل سرجایش باقی ماند.
اما وقتی بعد از کودتای ۲۸ مرداد، شاه آرام آرام تلاش کرد تا قدرت سیاسی کشور را به کلی قبضه کند، به رغم افزایش روابط ایران و اسرائیل، در این راه محتاطانه پیش رفت. هر چند که انقلاب مصر در سال ۱۳۳۱ (۱۹۵۲) و اوج‌گیری ملی‌گرایی عربی در کشورهای عربی – به ویژه در عراق بعد از کودتای ۱۹۵۸ (۱۳۳۷) – انگیزه‌های شاه ایران را برای عمق بخشیدن به روابط با اسرائیل افزایش داده بود.
این روابط به حدی نزدیک بود که سال‌های بعد از کودتای ۲۸ مرداد، موساد در کنار سی‌آی‌ای برای تاسیس سازمان ساواک به شاه ایران کمک کرد و در سال ۱۳۳۷ نیز، وقتی عراق به تهدیدی جدی تبدیل شد، موساد در همکاری با ساواک و سازمان امنیتی ترکیه، طرح اشتراک اطلاعات را با اسم رمز «نیزه سه‌شاخ» (Trident) اجرا کرد.
با این حال و به رغم همکاری‌های فزاینده دو کشور در ابعاد مختلف، جنبه‌های علنی این روابط تا حد امکان از چشم افکار عمومی دور نگاه‌ داشته‌ شد و نمایندگی ایران که به دستور محمد مصدق بسته شده بود، بازگشایی نشد. تا اینکه در سال ۱۳۳۹، محمدرضا شاه در کنفرانسی خبری با روزنامه‌نگاران سرشناس کشور با سوالی درباره به رسمیت شناخته شدن اسرائیل توسط ایران روبه‌رو شد.
در این کنفرانس خبری، عبدالرحمان فرامرزی که روزنامه‌نگاری برجسته بود و به حمایت از حقوق فلسطینی‌ها نیز شهرت داشت، از شاه پرسید که آیا ایران، اسرائیل را به رسمیت شناخته است یا نه. محمدرضا شاه در پاسخ گفت: «شناسایی اسرائیل از طرف ایران سابقاً به طور دوفاکتو صورت گرفته ‌بود و امر تازه‌ای نیست. منتهی روی جریانات روز و شاید هم از لحاظ صرفه‌جویی، چند سال پیش نماینده ما از اسرائیل احضار شده ‌بود و هنوز هم وی به آنجا برنگشته‌ است.»
به بیان دیگر، در این روز محمدرضا شاه برای نخستین بار شخصا و به شکل علنی اعلام کرد که ایران، اسرائیل را به رسمیت می‌شناسد. و همانطور که در پاسخش هم به این موضوع اشاره کرد، این اتفاق «امر تازه‌ای» هم نبوده و در واقع سابقه‌ای بیش از یک دهه داشته.

اهمیت آنچه در اول مرداد ۳۹ رخ داد چه بود؟

توضیح تصویر،ناصر آنچه را که در سال ۱۳۳۹ رخ داد به فرصتی برای تبلیغات سیاسی و حمله به شاه ایران تبدیل کرد

اظهارات شاه درباره به رسمیت شناخته‌شدن اسرائیل، به شکل برنامه‌ریزی شده رخ نداد، بلکه او در پاسخ به سوال یک روزنامه‌نگار به این مساله اشاره کرد. در ظاهر اما اتفاق خارق‌العاده‌ای رخ نداده بود. در نهایت مساله به رسمیت شناختن اسرائیل یک دهه پیشتر اعلام شده بود و در واقع هرگز ایران این موضوع را پس نگرفته بود.
اما بازتاب بین‌المللی این خبر در سال ۳۹ با توجه به تحولات سیاسی مرتبط با اسرائیل در منطقه موجب شد تا خیلی سریع، یک بحران بین‌المللی جدی گریبان‌گیر ایران شود. اگرچه خبرگزاری رویترز در گزارشی که در روز اول مرداد منتشر کرد، تاکید کرد که شاه گفته این اتفاق سال‌ها پیش رخ داده، اما روزنامه‌های معتبری مانند نیویورک تایمز، این خبر را با تیتر به «رسمیت شناخته‌شدن اسرائیل توسط ایران» منتشر کردند.
مساله این بود که خاورمیانه در این سال (۱۹۶۰) هیچ شباهتی به خاورمیانه ۱۰ سال قبل‌تر نداشت. در این مدت ملی‌گرایان در مهم‌ترین کشورهای عربی آن زمان از جمله مصر، سوریه و عراق قدرت را در دست گرفته بودند و دنیای عرب در تب داغ «ناصرگرایی» می‌سوخت.
جمال عبدالناصر نیز این فرصت را نادیده نگرفت. او به سرعت به اظهارات شاه واکنش نشان داد و در اعتراض به اینکه «ایران، اسرائیل را به رسمیت شناخته» سفیر مصر را از تهران فراخواند. ایران هم چاره‌ای نداشت جز اینکه دست به اقدام متقابل بزند.
ناصر سپس سعی کرد از طریق اتحادیه عرب، بر احساسات ضدایرانی کشورهای مختلف عربی بدمد و حمایت‌های بیشتری جلب کند. او دو سالی بود که موفق شده بود با تشکیل «جمهوری متحد عربی»، سوریه و مصر را به یک کشور واحد تبدیل کند. ناصر در این زمان خود را مهم‌ترین مدعی رهبری همه اعراب معرفی می‌کرد که به دنبال تشکیل یک ابرکشور عربی با حضور همه عرب‌های خاورمیانه و شمال آفریقاست.
بعد از اینکه چند کشور عربی دیگر از جمله لیبی نیز به ایران اعتراض کردند، در روز ششم مرداد (تنها پنج روز بعد از انتشار حرف‌های شاه) اتحادیه عرب اعلام کرد که از این پس، ایران نیز مشمول همان تحریم‌هایی خواهد بود که پیش از این علیه اسرائیل وضع شده بودند. در نشست این اتحادیه، نماینده اردن گفت که مطمئن است شاه ایران از این تصمیم عقب‌نشینی می‌کند و به رسمیت شناختن اسرائیل را پس می‌گیرد.
در میان مقام‌های اسرائیلی نیز این نگرانی شکل گرفت که با توجه به جنگ سرد، شوروی در اوج‌‌گرفتن پرسرعت این نقش بازی کرده و مسکو امیدوار است که از تضعیف شاه ایران نفع ببرد. اسرائیلی‌ها اگرچه برای مدت‌ها درباره این موضوع به شکل علنی اظهارنظر نکردند، اما به خوبی فهمیدند که تا چه اندازه به قدرت رسیدن جمال عبدالناصر و گسترش ایدئولوژی «ملی‌گرایی عربی» شرایط منطقه را تغییر داده است.
شاه ایران در نهایت در برابر فشارها کوتاه نیامد و تا پایان سلطنتش، روابط خوبش را با اسرائیل حفظ کرد. اما بحران بزرگ سال ۱۹۶۰ (۱۳۳۹) موجب شد تا نه فقط اسرائیلی‌ها در پیشبرد هدف عادی‌سازی روابطشان با کشورهای مسلمان، با احتیاط بیشتری رفتار کنند، بلکه رهبران کشورهای عربی – به ویژه پادشاهانی که ملی‌گرایی عربی و ناصرگرایی را تهدیدی برای خود می‌دیدند – در برابر مساله عادی‌سازی روابط با اسرائیل، محافظه‌کارتر باشند.
بعد از بلوای دیپلماتیک این سال، اسرائیل به مدت بیش از سه دهه نتوانست روابطش را با هیچ یک از کشورهای خاورمیانه عادی کند. و در نهایت ایران نیز، بعد از انقلاب اسلامی در سال ۱۳۵۷ روابطش را با این کشور قطع کرد.

برچسب‌ها: آمریکا, امنیتی, تاریخی, خاورمیانه, روابط ایران اسرائیل, سیاسی, شاه و اسرائیل

رادیوفردا: ایرنا بازجویی موساد از «نیروی جهادی سپاه» در داخل ایران را تایید کرد
پس از صداوسیما، خبرگزاری رسمی جمهوری اسلامی نیز بازجویی سازمان جاسوسی اسرائیل، موساد، از یدالله خدمتی در خاک ایران را تایید کرد، اما او را «یکی از نیروهای جهادی وابسته به سپاه» پاسداران نامید.

پیشتر شبکه تلویزیونی فارسی‌زبان ایران‌ اینترنشنال با انتشار تصاویری از اعترافات یدالله خدمتی گفته بود که یک «مقام ارشد سپاه پاسداران»، در ایران مورد بازجویی ماموران موساد قرار گرفته است.

بر اساس گزارش این شبکه، او «در این بازجویی چند ساعته اطلاعاتی درباره انتقال سلاح به سوریه، عراق، لبنان و یمن داده است.»

یدالله خدمتی در ویدئوی منتشر شده اعلام می‌کند که از نیروهای آماد و پشتیبانی سپاه پاسداران است که فرماندهی آن را علی‌اصغر نوروزی برعهده دارد.

اما ایرنا، خبرگزاری رسمی جمهوری اسلامی، روز جمعه، ۳۱ تیر، با وجود تایید ارتباط این بازجویی با موساد، نوشت افرادی که یدالله خدمتی را ربوده بودند «اراذل و اوباش» بودند.

مقام‌های جمهوری اسلامی در ماه‌های اخیر، عوامل و مامورانی را که عملیات و حملات منتسب به اسرائیل در ایران را انجام می‌دهند «اراذل و اوباش» خوانده‌اند و اغلب پس از هر یک از این عملیات و حملات، مدعی بازداشت این ماموران شده‌اند.

ایرنا به یک گزارش صداوسیما استناد کرده که آن را آمنه‌سادات ذبیح‌پور تهیه کرده که به دلیل گرفتن اعترافات اجباری از زندانیان سیاسی و امنیتی، به «بازجو-خبرنگار» شهرت دارد.

در گزارش خانم ذبیح‌پور ادعا شده که همه اعضای تیم ربایش یدالله خدمتی بازداشت شدند و همچنین «افسر اطلاعاتی» اسرائیل که در این عملیات دخیل بود نیز «در عملیات سایبری دیگری در تور اطلاعاتی ایران قرار» گرفت.

این اولین بار نیست که گزارش‌هایی از بازجویی اعضای سپاه پاسداران یا عوامل مرتبط با این نهاد نظامی به دست ماموران یک سازمان جاسوسی خارجی در خاک ایران منتشر می‌شود.

پیشتر نیز ایران‌اینترنشنال با انتشار ویدئویی از اعترافات منصور رسولی، از بازجویی این عامل مرتبط با نیروی قدس سپاه پاسداران خبر داده بود.

آقای رسولی در این ویدئو، به ماموریت خود برای انجام سه ترور در ترکیه، آلمان و فرانسه اقرار می‌کند.

اما وب‌سایت نور نیوز وابسته به دبیرخانه شورای عالی امنیت ملی ایران گزارش مربوط به این بازجویی را «فضاسازی رسانه‌ای» خواند.

حکومت ایران پیش از این نیز در ابتدا برخی گزارش‌های مربوط به عملیات اسرائيل در خاک ایران از جمله سرقت آرشیو هسته‌ای ایران یا وجود مواد رادیواکتیو در انباری در تورقوزآباد را «مضحک» خوانده، اما بعدا مجبور شده بود که صحت آنها را تایید کند.

هفته گذشته ایال خولاطا، مشاور امنیت ملی اسرائیل، به عنوان نخستین مقام این کشور عملیات اسرائیل در خاک ایران در یک سال گذشته را تایید کرد.

چندین مقام ارشد اسرائیلی قبلاً بدون معرفی خود عملیات موساد در ایران در سال ۲۰۲۲ را تأیید کرده و برخی منابع آمریکایی نیز این عملیات را به اسرائیل نسبت‌ داده بودند، اما آقای خولاطا نخستین مقام رسمی بود که بدون پرده‌پوشی انجام عملیات توسط اسرائیل در خاک ایران را تایید کرده است.

برچسب‌ها: اسرائیل, امنیتی, سپاه, سیاسی, موساد, نیروی جهادی سپاه

رادیوفردا: اسدالله اسدی، دیپلمات ایرانی که با اتهام‌های تروریستی در بلژیک زندانی است
دادگاهی در بروکسل انتقال اسدالله اسدی، دیپلمات جمهوری اسلامی به ایران و هر کشور ثالث دیگری را «موقتا ممنوع» اعلام کرد.

شماری از نمایندگان پارلمان بلژیک شامگاه جمعه ۳۱ تیرماه در خبری فوری با انتشار تصویری از رای صادر شده در این دادگاه از «ممنوعیت موقت» انتقال این دیپلمات ایرانی به خارج از بلژیک – حتی کشورهای هم‌جوار آن – خبر دادند.

دریا صفایی، نماینده ایرانی‌تبار پارلمان بلژیک، عصر جمعه در توئیتی این خبر را اعلام کرد.

Breaking: The Brussels court ruled today to ban the transfer of the Iranian terrorist #Assadi pic.twitter.com/lUFAe39tdQ

— Darya Safai MP (@SafaiDarya) July 22, 2022

این رای پس از آن صادر می‌شود که پارلمان بلژیک چهارشنبه گذشته (۲۹ تیرماه) معاهده تبادل زندانیان با ایران را به تصویب رساند؛ اقدامی که راه را برای آزادی اسدالله اسدی که در بلژیک با اتهام‌های تروریستی زندانی است، باز می‌کند.

این دیپلمات متهم است که ماده‌ای انفجاری به وزن نیم کیلوگرم را در اختیار یک زوج ایرانی ساکن بلژیک قرار داده بود تا همایش سازمان مجاهدین خلق در حومه پاریس را هدف حمله قرار دهند.

دولت فرانسه وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی را به طراحی و اجرای این توطئه متهم کرده و اسدالله اسدی نیز پس از محاکمه، به ۲۰ سال زندان محکوم شده است.

خانم صفایی پیش از تصویب این لایحه در گفت‌وگو با رادیوفردا، طرح دولت بلژیک را «پاداش‌دهی به جمهوری اسلامی» توصیف کرده بود.

او پیش‌بینی کرد که تصویب این طرح بر شمار «شهروندان بی‌گناهی که قربانی گروگان‌گیری جمهوری اسلامی می‌شوند» بیفزاید.

پیشتر مقام‌های دولت بلژیک با اشاره به بازداشت شهروندان بلژیکی در ایران، بر تلاش‌ها برای آزادی این شهروندان تاکید کرده بودند.

میشائیل فرایلیش، دیگر نماینده پارلمان بلژیک، نیز با انتشار تصاویری از حکم دادگاه در توئیتر نوشت: «دادگاه بلژیک نمی‌پذیرد که دولت تفکیک قوا را از بین ببرد.»

در چند هفته اخیر، تصویب لایحه تبادل زندانیان میان جمهوری اسلامی ایران و بلژیک واکنش‌ها و اعتراضات متعددی را در سطح بین‌المللی به دنبال داشته است.

در همین زمینه، سازمان عفو بین‌الملل تاکید کرده بود که لایحه دولت بلژیک در این مورد، باید دربرگیرنده تضمین‌های قضایی لازم باشد تا برای مصونیت ناقضان حقوق بشر از مجازات و یا افرادی که طبق قوانین بین‌المللی مجرم شناخته می‌شوند، هدف بهره‌برداری قرار نگیرد.
نخست وزیر بلژیک انتقادها به این توافق را رد کرده و گفته است که دولت بلژیک هر چه در توان دارد برای آزادی شهروندش که بی‌گناه در زندان است، انجام خواهد داد.

اولیویر فانده‌کاستِیله شهروند بلژیکی ۴۱ ساله است که خبر زندانی بودن او در ایران هم‌زمان با بررسی این توافق منتشر شد و خانواده‌اش در پیامی ویدئویی وضعیت جسمی و روانی او را «وخیم» اعلام کردند.

حکومت جمهوری اسلامی در سال‌های گذشته چندین شهروند خارجی یا دوتابعیتی را به اتهام‌های گوناگون از جمله «جاسوسی، همکاری با نهادهای امنیتی خارجی و یا اقدام علیه نظام» بازداشت و تعدادی از آن‌ها را با زندانیان وابسته به جمهوری اسلامی در خارج مبادله کرده است.

حکومت ایران به سبب همین گونه اقدامات در سال‌های اخیر بارها به پیاده کردن سیاستی موسوم به «دیپلماسی گروگان‌گیری» متهم است.

برچسب‌ها: اسدالله اسدی, امنیتی, بلژیک, تروریزم, جنایات رژیم, حقوق بشر, سپاه, سیاسی

بی‌بی‌سی: علی خامنه‌ای، رهبر ایران، از توجیه رهبر روسیه برای حمله به اوکراین حمایت کرد
این صحبت‌های ولادیمیر پوتین است در مورد سوریه پس از گفتگو با رهبران ترکیه و ایران. به زبان او در تهران توجه کنید.

« بحران سوریه تنها با ابزارهای سیاسی و دیپلماتیک قابل حل است… با رعایت دقیق اصول اساسی احترام به حاکمیت، استقلال، وحدت و تمامیت ارضی.»

این همان ولادیمیر پوتین است که پنج ماه پیش به اوکراین حمله کرد. پس هیچ صحبتی در مورد لزوم احترام به حاکمیت، استقلال، وحدت و تمامیت ارضی کشور نیست.

تفاوت در چیست؟ سوریه یک رهبر طرفدار روسیه یعنی بشار اسد دارد که کرملین مصمم به حفظ او در قدرت بود. نه از طریق «ابزارهای سیاسی و دیپلماتیک»، بلکه با اعزام ارتش روسیه برای کمک به او برای بازپس‌گیری سرزمین‌های از دست رفته.

اما اوکراین یک رهبری طرفدار غرب دارد که به دنبال عضویت در اتحادیه اروپا است و می‌خواهد اطمینان حاصل کند که اوکراین هرگز به مدار روسیه باز نخواهد گشت.

ارتش روسیه به بهانه نادرست مبارزه با “نازی‌ها”، مقابله با گسترش ناتو و “آزادسازی” روس ها و روس زبان‌ها وارد شرق اوکراین وارد شد. از زمان این تهاجم، هزاران غیرنظامی در اوکراین کشته شده‌اند.

تهاجم روسیه باعث محکومیت بین‌المللی و سونامی تحریم‌ها علیه مسکو شد. در غرب، روسیه به سرعت در حال نزدیک شدن به وضعیت عنصر نامطلوب و منفور است.

برای کرملین، اجلاس تهران فرصتی بود تا نشان دهد که با وجود تلاش‌های (غرب) برای منزوی کردن روسیه، این کشور متحدان قدرتمند و نفوذ ژئوپلیتیک خود را حفظ کرده است. جاهای زیادی در جهان وجود ندارد که پرزیدنت پوتین بتواند برای گرفتن حمایت آشکار از “عملیات نظامی ویژه” خود در اوکراین برود. اما تهران یکی از آنهاست.

بر اساس گزارش‌ها علی خامنه‌ای، رهبر ایران به ولادیمیر پوتین گفته است: «در مورد اوکراین، اگر شما ابتکار عمل را به دست نمی‌گرفتید، طرف مقابل ابتکار عمل را به دست می‌گرفت و باعث جنگ می‌شد. اگر راه باز باشد ناتو هیچ مرزی برای خود نمی‌شناسد و اگر در اوکراین متوقف نمی‌شد، مدتی بعد با استفاده از کریمه به عنوان بهانه، همان جنگ را آغاز می‌کرد.»

بنابراین، آیا روسیه در تهران حرف خود را ثابت کرد که می تواند با کمک دوستان (باقیمانده) خود از پس آن بربیاید؟ واشنگتن تحت تأثیر قرار نگرفته است.
علی خامنه‌ای، رهبر ایران، از توجیه رهبر روسیه برای حمله به اوکراین حمایت کرد
جان کربی، سخنگوی ارشد شورای امنیت ملی کاخ سفید، گفت: “[این سفر] میزان انزوای فزاینده پوتین و روسیه را نشان می‌دهد. اکنون آنها باید برای کمک به ایران مراجعه کنند.”

علاوه بر این، در حاشیه اجلاس سران، ولادیمیر پوتین و رجب طیب اردوغان، رئیس جمهوری ترکیه دقیقاً به عنوان رفقای صمیمی برخورد نکردند. رهبر کرملین در حالی که منتظر حضور همتای ترک خود بود، به طرز ناخوشایندی جلوی دوربین‌های تلویزیون ایستاد.

اما مسکو پیام خود را ادامه خواهد داد: -وقتی صحبت از متحدان به میان می‌آید، تعداد زیادی ماهی دیگر در دریا وجود دارد، اگر نه در غرب، پس در شرق. روسیه اصرار دارد که منزوی نخواهد ماند.

-این که شما می‌توانید روسیه را تحریم کنید، اما نمی‌توانید آن را به حاشیه برانید. شما نمی‌توانید مسائل کلیدی بین‌المللی از بحران غذایی گرفته تا توافق هسته‌ای ایران را بدون کمک روسیه حل کنید.

“عملیات ویژه” مسکو طبق برنامه پیش نرفت. اما به نظر می‌رسد ولادیمیر پوتین هنوز مطمئن است که هم در اوکراین و هم در رویارویی با غرب به نوعی پیروزی دست خواهد یافت.

برچسب‌ها: امنیتی, روسیه, سیاسی, ولادیمیر پوتین

رادیوفردا: ونسان ون کیکنبورن، وزیر دادگستری بلژیک، در آستانه رای‌گیری پارلمان این کشور درباره توافق استرداد مجرمان با ایران گفت: «ایران یک دولت شرور است، اما ما انتخاب نمی‌کنیم که با چه کسی باید صحبت کنیم.»

آقای ون کیکنبورن این سخنان را عصر سه‌شنبه، ۲۸ تیر، پس از ساعت‌ها بحث و گفت‌وگوی نمایندگان پارلمان بلژیک در دفاع از این توافق مطرح کرد.

پیشتر مقام‌های دولت بلژیک با اشاره به بازداشت شهروندان بلژیکی در ایران، بر تلاش‌ها برای آزادی این شهروندان تاکید کرده بودند.

جمهوری اسلامی در دهه‌های گذشته با بازداشت اتباع خارجی و شهروندان دوتابعیتی که از آن به عنوان «سیاست گروگانگیری» نام برده می‌شود، در تلاش برای تحقق خواسته‌های خود از دولت‌های خارجی بوده است.

قرار است روز چهارشنبه، ۲۹ تیر، و پیش از آغاز تعطیلات تابستانی پارلمان بلژیک، نمایندگان این پارلمان درباره این توافق رای‌گیری کنند.

با توجه به تصویب این توافق در کمیته روابط خارجی پارلمان بلژیک که دو هفته پیش اتفاق افتاد، انتظار می‌رود با وجود مخالفت‌های داخلی و بین‌المللی، این توافق در صحن علنی پارلمان نیز به تصویب برسد.

احتمال می‌رود با تصویب این توافق، اسدالله اسدی دیپلمات جمهوری اسلامی که به جرم برنامه‌ریزی برای انجام عملیات تروریستی در بلژیک زندانی است، آزاد و به ایران بازگردانده شود.

ساعاتی پیش از برگزاری رای‌گیری در پارلمان بلژیک، ناصر کنعانی سخنگوی وزارت خارجه ایران روز چهارشنبه بار دیگر از بلژیک خواست که آقای اسدی را آزاد کند.

او در یک نشست خبری درباره توافق امضاشده میان تهران و بروکسل نیز گفت: «گمان می‌کنم ایران و بلژیک تعداد قابل توجهی از این نوع موافقت‌نامه‌ها با کشورهای مختلف را قبلا امضا کرده‌اند.»

برچسب‌ها: اسدالله اسدی, امنیتی, بلژیک, تروریزم, توافق استرداد مجرمین, روابط بین‌المللی, سیاسی

انتخاب: روح الله دهقانی فیروزآبادی رییس سازمان جهاد دانشگاهی گفت: دانشمندان در شرکت های دانش بنیان و فناور در حال تولید فناوری هستند اما در همین جا درجا می زنند. فناوری های تولیدی باید برای استفاده، تبدیل به نوآوری شود و به دلیل همین مشکل، اتفاقی مانند آنچه که درحال رخ دادن است، خواهد افتاد؛ به طوری که حالا نه مهاجرت نخبگان بلکه با معضل مهاجرت شرکت های دانش بنیان روبرو شده ایم. او تصریح کرد: درحال حاضر کشوری مانند امارات ۱۰۰ هزار ویزای طلایی به فناوران می دهد و ترکیه و کشورهای دورتر جوانان ما را جذب می کنند.

ایرنا: رییس سازمان جهاد دانشگاهی با انتقاد از روند رو به رشد مهاجرت نخبگان، اعلام کرد این رویه اکنون در سایه حمایت‌هایی که از شرکت‌های دانش‌بنیان در کشورهای دیگر به ویژه کشورهای همسایه و عربی می‌شود و در غفلت مسوولان، به مهاجرت دسته‌جمعی نخبگان در قالب شرکت‌های دانش‌بنیان رسیده است.
روح الله دهقانی فیروزآبادی رییس جدید سازمان جهاد دانشگاهی که معتقد است مسیر زنجیره تولید ارزش و ثروت در جامعه شامل مسیر و سیکل تولید اندیشه، تولید دانش، تولید فناوری، تولید نوآوری، تجاری سازی و تولید و بازار در ایران بخوبی کار نمی کند و دو حلقه آن شامل تولید اندیشه و همچنین تولید نوآوری از فناوری است معیوب و حتی غیرفعال است.

وی معتقد است کشورمان نیازمند شکل گیری یک نظام تولید ارزش و ثروت و قرار گرفتن هر یک از اجزای این زنجیره سرجای خود است و می گوید: در حال حاضر در کشورمان همه اجزای یک زنجیره تولید ارزش شامل اندیشکده، کرسی آزاداندیشی، دانشگاه ها و مراکز علمی، مراکز فناوری، پژوهشکده های فناوری و شرکت های دانش بنیان، مراکز نوآوری و تولیدکنندگان و بازار وجود دارند اما اینها به شکل منظم پشت سر یکدیگر قرار نگرفته اند.

در حال حاضر معاونت علمی و فناوری ریاست جمهوری به صورت محوری و همچنین وزارت علوم، تحقیقات و فناوری و سازمان جهاد دانشگاهی به عنوان دو نهاد فعال و مهم در این حوزه، تولید علم و تبدیل روان آن به فناوری و ثروت در جامعه را مدیریت می کنند.

وقتی یکدفعه گفته می‌شود شرکت‌های دانش بنیان باید افزایش یابند!

رییس جهاد دانشگاهی در این میزگرد با تاکید براینکه، در کشورمان باید در ابتدا چرخه تولید ارزش و ثروت به شکل صحیح تعریف، ایجاد و بر اساس آن حرکت کنیم، افزود: این در حالی که متاسفانه برخی بدون توجه به مسیر زنجیره تولید ارزش و ثروت در جامعه می گویند که تعداد شرکت های دانش بنیان باید افزایش یابد.

دهقانی فیروزآبادی با یادآوری سیکل و زنجیره اندیشه، دانش، فناوری، نوآوری، تجاری سازی و تولید و بازار اذعان داشت: متاسفانه در حال حاضر در این زنجیره در کشورمان اتصال اندیشه به علم و همچنین اتصال فناوری به نوآوری فعال نیست و کار نمی کند. لذا با افزایش شرکت های دانش بنیان تنها افزایش فناوری هایی را خواهیم داشت که به نوآوری یا محصول آماده مصرف تبدیل نشده اند و به فروش نمی رسند.

وی افزود:البته در زنجیره تولید ارزش بخش علم به فناوری، بخش نوآوری به تجاری سازی و تولید و بخش تولید به بازار و فروش به شکل مناسب فعال است اما در این زنجیره بخش فناوری به نوآوری فعال نیست.

وی معتقد است: هنوز نتوانسته ایم نظامی را وسط بگذاریم که فناوری هایی را که دانش بنیان ها و آزمایشگاه ها و پژوهشگاه های کاربردی تولید می کنند، به هم بچسبانیم و به یک محصول نوآورانه دارای نقشه و آماده تولید و دارای استانداردهای کیفی(QC) تبدیل کنیم.

افزایش جوانان تحصیلکرده و غیرفعال بودن اتصال فناوری به نوآوری فاجعه است

رییس سازمان جهاد دانشگاهی در ادامه با یادآوری آنکه در دوره ای در دهه های گذشته و هنگامی که آمار بچه دبیرستانی ها بالا بود، برای جلوگیری از ایجاد مشکلات اجتماعی بعدی و مهاجرت، بنگاه های تولید علم مثل دانشگاه ها را افزایش یافت و کلی دانشگاه در کشور راه اندازی کردیم افزود:خروجی این اقدام در حال حاضر بسیاری از فارغ التحصیلانی هستند که عده ای مشغول بکار شده اند و برای عده زیادی نیز شغلی نداشته ایم که بخشی از آنها شروع به مهاجرت به خارج از کشور کردند.

برچسب‌ها: اجتماعی, امنیتی, سیاسی, فرار سرمایه, فرار مغزها

#حجاب_بی_حجاب

برچسب‌ها: #حجاب_بی_حجاب, اجتماعی, اعتراضات, حجاب, حقوق بشر, زن, سیاسی, فیلم