اخبار

ارونیوز: متیو پرینس، مدیرعامل شرکت کلادفلر در مجمع جهانی اقتصاد در داووس سوئیس گفت با وجود اینکه یکی از مقامات ارشد کاخ سفید از شرکت آن‌ها درخواست کرده است تا به دور زدن سانسور اینترنت در ایران کمک کنند اما تحریم‌های آمریکا مانع از انجام این کار است.

طبق گزارش سی‌ان‌ان، پرینس که شرکتش نرم‌افزاری را می‌سازد که از کاربران در برابر حملات سایبری محافظت می‌کند و به دور زدن فیلترینگ در کشورهای استبدادی کمک می‌کند، گفت: «تماسی از یک مقام ارشد در کاخ سفید داشتم که ازمن پرسید که آیا می‌توانیم همان کاری را که در روسیه انجام می‌دهیم در ایران انجام دهیم؟»

وی گفت که پاسخش به این مقام منفی بوده است. چراکه تحریم‌ها مانع از ارسال تجهیزاتمان در ایران شده است.

مقامات حکومت ایران در اعتراضات ماه‌های اخیر اقدام به ایجاد اختلال‌های گسترده در اینترنت کرده‌اند.

از سوی دیگر مقامات ایالات متحده تلاش کردند تا با شرکت اسپیس ایکس ایلان ماسک در تعامل باشند تا همانگونه که ارتباطات ماهواره‌ای مهمی را برای نیروهای اوکراینی در طول جنگ فراهم کرد، این خدمات ماهواره‌ای را در ایران فعال کند.

شرکت کلادفلر در سانفرانسیسکو مستقر است. پرینس گفت که مقام کاخ سفید پیشنهاد کرده است که این شرکت می‌تواند «مجوز» فعالیت در ایران را دریافت کند اما پرینس پاسخ داد که برای این کار «خیلی دیر شده است.»

پرینس نامی از این مقام کاخ سفید نبرد.

دولت بایدن در ماه سپتامبر برای برخی از شرکت‌های فناوری را از تحریم‌ها علیه ایران مستثنی کرد تا امکان دور زدن فیلترینگ و دسترسی آزاد به اینترنت فراهم شود.

طبق گزارش سی‌ان‌ان به نقل از کارشناسان این اقدام دیرهنگام بوده است چراکه تحریم‌های ایالات متحده به‌طور ناخواسته باعث شد تا توسعه شبکه ارتباطات داخلی ایران تسریع پیدا کند.

علیرغم تحریم‌های سنگین ایالات متحده علیه مسکو با این حال وضعیت روسیه با ایران فرق دارد. به طوریکه آقای پرینس گفت که شرکت کلادفلر پیش از این در روسیه حضور داشت و مردم در آن کشور می‌توانند از فناوری کلادفلر برای دور زدن سانسور استفاده کنند. پرینس مدعی شد که حدود ۱۰ درصد از خانواده‌های روسی از فناوری ضد سانسور کلادفلر استفاده می‌کنند.

صدای آمریکا: شورای امنیت ملی کاخ سفید ساعاتی پس از تصمیم پارلمان اروپا به افزوده شدن نام سپاه پاسداران به فهرست اتحادیه اروپا برای سازمان‌های تروریستی، از این تصمیم حمایت کرد.

یک سخنگوی شورای امنیت ملی کاخ سفید روز پنجشنبه ۲۹ دی به بخش فارسی صدای آمریکا گفت: «ما از تصمیم پارلمان اروپا برای محکوم کردن سپاه پاسداران، از جمله به دلیل دخالتش در سرکوب وحشیانه اعتراضات مسالمت‌آمیز در ایران، و درخواست آن برای قرار گرفتن سپاه پاسداران در فهرست سازمان‌های تروریستی، حمایت می‌کنیم.»

او ادامه داد: «ما از تهدیدهای انتقام‌جویانه مقامات ایرانی علیه دولت‌ها به دلیل تعیین سپاه به عنوان یک سازمان تروریستی آگاه هستیم. ایالات متحده در عزم خود برای مقابله با رفتار بی‌ثبات‌کننده ایران به عنوان بزرگترین حامی حکومتی تروریسم در جهان، راسخ است.»

این مسئول رسانه‌ای شورای امنیت ملی ایالات متحده افزود: «ما از تصمیم اخیر اتحادیه اروپا در قرار دادن نام مقامات و نهادهای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی در فهرست تحریم به دلیل مشارکت آنها در ارائه پهپاد به روسیه، که برای تشدید حملات وحشتناک روسیه به زیرساخت‌های حیاتی اوکراین مورد استفاده قرار می‌گیرند، تقدیر می‌کنیم. ما همانطور که قبلاً گفته‌ایم، متحدان و شرکای‌مان را تشویق می‌کنیم تا به کارگیری هرگونه اختیارات تحریمی را – از جمله این که آیا سپاه پاسداران انقلاب اسلامی باید طبق قوانین آنها به عنوان یک سازمان تروریستی شناخته شود یا نه – مد نظر قرار دهند.»

او با تاکید بر این که ایالات متحده همچنان سپاه پاسداران را «یک سازمان تروریستی خارجی» و «یک تروریست به‌طور ویژه تعیین‌شده جهانی» می‌شناسد، گفت: «ما همچنین بسیاری از فرماندهان سپاه را به دلیل دست داشتن در تروریسم و نقض حقوق بشر به صورت جداگانه تحریم کرده‌ایم.»

پارلمان اتحادیه اروپا روز پنجشنبه به قطعنامه «واکنش اتحادیه اروپا به اعتراضات و اعدام‌ها در ایران» رای داد و از اتحادیه اروپا خواست علی خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی و ابراهیم رئیسی، رئیس جمهوری اسلامی، خانواده و نهادهای وابسته به آنها را که به گفته این قطعنامه در نقض حقوق بشر در ایران دست دارند مشمول تحریم‌ها کند.

رادیوفردا: مصطفی خلجی: هفته‌نامه طنز شارلی ابدو که این روزها به یکی از کانون‌های تنش دیپلماتیک میان جمهوری اسلامی و فرانسه تبدیل شده، اکنون معروف‌ترین و از اصلی‌ترین نمونه‌های آزادی بیان در فرانسه است.

شارلی ابدو که بیش از پنج دهه از آغاز انتشارش می‌گذرد، این جایگاه مهم در عرصه مطبوعات و به طور کلی صحنه سیاسی و اجتماعی کشور را آسان و بدون هزینه به دست نیاورده است.

این جایگاه در وهله اول، مدیون ایمان عمیق بنیانگذاران شارلی ابدو به آزادی بیان و شکستن هر گونه تابو و پیش‌فرض است که به نسل‌های بعدی مدیران و روزنامه‌نگاران نشریه نیز منقل شده است.

همچنین شجاعت و تلاش بی‌وقفه روزنامه‌نگاران و کاریکاتوریست‌های شارلی ابدو برای تحقق آرمان‌های نشریه بوده که موجب شده پرچم آزادی‌خواهی و مبارزه با سانسور از دست نشریه بر زمین نیفتد.

مسلماً اگر این ایمان عمیق، شجاعت و تلاش‌ها نبود، نه تنها حملات تروریستی و تهدیدهای جانی علیه روزنامه‌نگاران شارلی ابدو این نشریه را متوقف می‌کرد، بلکه خیلی زودتر، یعنی از همان سال اول انتشار نشریه، ممکن بود حجم بالای شکایت‌های سازمان‌ها و افراد مختلف علیه شارلی ابدو، آن را از پا بیاندازد.
دام گفتارهای دشمنان شارلی ابدو

با این حال، در خارج از مرزهای فرانسه، برخی حکومت‌ها تلاش می‌کنند با وارد کردن اتهام‌هایی، ماهیت و موجودیت شارلی ابدو را آن طور که مایلند، مشخص و معرفی کنند.

مهم‌ترین اتهام در مورد این نشریه، که به ویژه در سال‌های اخیر از سوی گروه‌ها و دولت‌های اسلامگرا از جمله جمهوری اسلامی مطرح شده، این است که پشت‌ انتشار یا سیاست‌های شارلی ابدو، دولت فرانسه یا به طور کلی سیاستگذاران غربی قرار دارند.

در واقع، اسلامگرایان کاریکاتورهای شارلی ابدو را بخشی از سیاست غرب در مورد خود می‌دانند، در صورتی که اساساً ماجرا به گونه دیگری است.

علی خامنه‌ای دو سال پیش در پیامی به مناسبت انتشار کاریکاتورهای محمد پیامبر اسلام در هفته‌نامه طنز شارلی ابدو مدعی شده بود این کاریکاتورها نشان‌دهنده «عناد و کینه‌ شرارت‌بار دستگاه‌های سیاسی و فرهنگی دنیای غرب با اسلام» است.

یا در نمونه‌ای دیگر، حمیدرضا آصفی سفیر پیشین جمهوری اسلامی در فرانسه مدعی شده بود که کاریکاتورهای شارلی ابدو «در موضع ضعف و دفاع قراردادن کشورهای اسلامی، غفلت آن‌ها از تشکیل دولت فلسطین و همچنین ایجاد نفاق، دودستگی و آشوب در میان کشورهای اسلامی» است.

این گونه اظهارات و اتهام‌ها که بر پایه غرض‌ورزی‌های سیاسی و ایدئولوژی اسلامی است، تنها در صورتی قابل باور خواهد شد که مخاطب هیچ گونه شناخت و درکی از شارلی ابدو نداشته باشد.

دانستن چگونگی شکل‌گیری شارلی ابدو کمک می‌کند جایگاه این نشریه در فرانسه بهتر شناخته شود و حتی رابطه و موضع‌اش با دولت فرانسه یا دیگر دولت‌ها، نهادهای مذهبی و بقیه نشریات بهتر سنجیده شود.

همچنین آگاهی هر چند کلی از سرگذشت شارلی ابدو، موجب می‌شود مخاطب در دام گفتارهای مغرضانه، سوءتفاهم‌ها و اتهام‌هایی که به ویژه از سوی دشمنان این نشریه مطرح می‌شود، نیفتد.
شارلی ابدو؛ وارث انقلاب فرانسه، برآمده از مه ۶۸

کاریکاتور نه تنها یکی از بهترین نشانه‌های آزادی بیان، بلکه از مؤثرترین ابزارها برای آشکار کردن تنش‌های اجتماعی و سیاسی و همچنین بیان مطالبات مردم است.

کاریکاتور در فرانسه با همین کارکرد سابقه‌ای کهن دارد، اما کاریکاتور مطبوعاتی در این کشور به طور جدی پس از انقلاب فرانسه شکل گرفت و به نوعی میراث دموکراسی‌خواهی محسوب می‌شود.

همچنین از انقلاب فرانسه تاکنون، این کشور نشریات طنز متعدد و با گرایش‌های‌های گوناگونی داشته، که می‌توان سیر تحولات سیاسی فرانسه را با مرور نشریات طنز آن به خوبی دنبال کرد.

مورخان، شارلی ابدو و سلفش، هاراکیری ابدو را زاده جنبش آزادی‌خواهانه مه ۱۹۶۸ می‌دانند. در واقع، هم نشریات به ویژه نشریات طنز بر این جنبش تأثیرگذار بودند و هم این جنبش بر ادامه کار مطبوعات از جمله مطبوعات طنز.

یکی از بانیان اصلی ماهنامه هاراکیری گفته است که «مه ۶۸ بدون هاراکیری اتفاق نمی‌افتاد». همچنین در جریان این جنبش، طنزپردازان شعار می‌دادند: «ممنوعیت ممنوع است».

بنابراین اگر انقلاب فرانسه، طنز را از پستو خارج کرد و موجب شکوفایی آن در مطبوعات شد، مه ۶۸ نیز به نسلی دیگر امکان داد تا طبقات حاکم را در همه عرصه‌ها زیر سؤال ببرند.

فرانسه، مه ۱۹۶۸

شارلی ابدو (ابدو Hebdo در زبان فرانسه به معنی هفتگی است) در ابتدا زیرمجموعه‌ای از نشریه ماهانه «شارلی» بود، اما پس از توقف انتشار این ماهنامه نیز به انتشار خود ادامه داد.

نشریه ماهانه شارلی که در فاصله سال‌های ۱۹۶۹ تا ۱۹۸۶ منتشر می‌شد یک نشریه طنز بود که عنوان فرعی «نشریه‌ای پر از طنز و کمیک استریپ» را برای خود انتخاب کرده بود.

در واقع، ماهنامه شارلی با الهام از ماهنامه طنز ایتالیایی «لینوس» کار خود را آغاز کرد که چهار سال قبل از آن (۱۹۶۵) راه‌اندازی شده بود و امبرتو اکو در دهه ۱۹۷۰ مدتی یکی از مدیران آن بود.

ماهنامه شارلی هم مثل ماهنامه لینوس، عنوان خود را از نام یکی از شخصیت‌های داستان کمیک استریپ «بادام زمینی‌ها» به اسم «چارلی (که در فرانسه شارلی خوانده می‌شود) بروان» گرفت.

اما چه شد که ماهنامه شارلی، یک نشریه هفتگی یعنی شارلی ابدو را به راه انداخت؟ به قول خود بانیان شارلی ابدو، این نشریه زاده یک مورد «سانسور» در مطبوعات فرانسه بود.

انتشارات اسکوار فرانسه که ناشر آثار کمیک استریپ و مجلات طنز مثل ماهنامه شارلی بود، هفته‌نامه دیگری را نیز با نام «هاراکیری ابدو» منتشر می‌کرد که در واقع ضمیمه و زیرمجموعه ماهنامه «هاراکیری» (۱۹۶۰ تا ۱۹۸۹) بود.

هاراکیری ابدو در صفحه اول خود برای اعلام خبر درگذشت شارل دوگل، تیتر زده بود: «مجلس رقص تراژیک در کلمبه (محل درگذشت شارل دوگل) – یک کشته». این تیتر خشم دولت فرانسه را برانگیخت، زیرا به یک خبر و ماجرای جنجالی دیگری اشاره داشت که کمی قبل از آن اتفاق افتاده بود.

چند روز قبل از آن، آتش‌سوزی در یک سالن رقص در فرانسه ۱۴۶ کشته برجای گذاشته بود، اما مطبوعات آن زمان فرانسه به جای نکوهش مقامات، به دلیل سهل‌انگاری فاحش و رعایت نشدن شرایط امنیتی، از این آتش‌سوزی صرفاً با عنوان «مجلس رقص تراژیک» نام می‌بردند.

در واقع تیتر هاراکیری ابدو برای خبر درگذشت شارل دوگل، یک نیش گزنده و محکومیت دولت فرانسه در ماجرای آن آتش‌سوزی بود که جان بسیاری از مردم را گرفته بود.

شوخی با شارل دوگل، رئیس‌جمهور پیشین فرانسه که به دلیل نقش برجسته‌اش طی جنگ جهانی دوم قهرمان ملی فرانسوی‌هاست، بهانه‌ خوبی برای دولت فرانسه بود تا هاراکیری ابدو را توقیف کند.

با این حال، قانونی که دولت فرانسه برای اعمال ممنوعیت علیه هاراکیری ابدو به آن استناد کرده بود یک قانون حمایت از کودکان بود، تا به نوعی عمل مشخص سانسور مطبوعات پنهان شود.

بر اساس این قانون، هاراکیری ابدو می‌توانست منتشر شود اما از آنجا که برای افراد زیر ۱۸ سال ممنوع شده بود، توزیع‌کنندگان اجازه نداشتند آن را منتشر کنند، و عملا نشریه توقیف شده بود.

اما پس از اقدام دولت فرانسه علیه هاراکیری ابدو و توقف انتشار این هفته‌نامه، انتشارات اسکوار این ممنوعیت را دور زد و تصمیم گرفت با انتشار یک هفته‌نامه دیگر به نام شارلی ابدو، نبود هاراکیری ابدو را جبران کند.

شماره اول هفته‌نامه شارلی ابدو

به این ترتیب، اولین شماره شماره شارلی ابدو در روز دوشنبه ۲۳ نوامبر۱۹۷۰ منتشر شد و با قیمت دو فرانک روی پیشخوان روزنامه‌فروشی‌ها قرار گرفت.

شارلی ابدو روی جلد همان شماره اول خود، تیتر زد: «سانسور در فرانسه وجود ندارد». همچنین کاریکاتور مردی نابینا در شب کشیده شد که با خود می‌گفت: «آزادی مطبوعات؟ شنیدنش از ناشنوا بودن بهتر است.»

در آن زمان، انتخاب اسم شارلی ابدو هم معنادار شده بود و به نوعی تمسخر دولت بود.

درست است که این هفته‌نامه نام خود را از نشریه مادر خود، یعنی ماهنامه شارلی گرفته بود، اما وجود کلمه «شارلی» در این هفته‌نامه نوعی اشاره به اسم کوچک «شارل دوگل» تلقی شد که موجب شده بود هاراکیری ابدو سانسور شود.

بنابراین شارلی ابدو از همان آغاز انتشارش، برای دولت فرانسه شمشیر را از رو بسته بود.
انبوه شکایات قضایی و نقطه عطف انتشار کاریکاتورهای محمد

شارلی ابدو ‌صرف‌نظر از بستر رسانه‌ای فرانسه در دهه ۱۹۷۰، روابط پیچیده‌ای را با نخبگان زمان خود ایجاد کرد؛ این پیچیدگی ناشی از موضع به شدت انتقادی شارلی ابدو نسبت به طبقات مسلط جامعه بود؛ چه رهبران سیاسی، چه رهبران مذهبی و چه کارفرمایان.

به دلیل دیدگاه چپگرایانه روزنامه‌نگاران و کاریکاتوریست‌های شارلی ابدو، وجود اصل لائیسیته در فرانسه و جرم نبودن آنچه «توهین به مقدسات» یا «کفرگویی» خوانده می‌شود (برخلاف کشورهای اسلامی)، راست افراطی و مذهبیون (مسیحی) بیشترین هدف این نشریه بوده‌اند.

مثلاً حتی در همین ویژه‌نامه اخیر شارلی ابدو درباره ایران و خامنه‌ای، شارلی ابدو واتیکان را از کاریکاتورهای خود بی‌نصیب نگذاشت و پاپ بندیکت شانزدهم که به تازگی درگذشت، در یکی از کاریکاتورهای خامنه‌ای هم حضور دارد.

شارلی ابدو حتی به مطبوعات فرانسه و طبقه هنری این کشور هم نگاهی انتقادی دارد؛ مثلاً بارها روزنامه لوموند، معتبرترین روزنامه چاپ پاریس را تمسخر کرده است.

اما با وجود چپگرا بودن شارلی ابدو، دولت‌های سوسیالیست فرانسه هم از مواضع این نشریه آسوده نبوده‌اند.

در انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۹۸۱ فرانسه که در نهایت فرانسوا میتران سوسیالیست به پیروزی رسید، شارلی ابدو از کلوش، طنزپرداز فرانسوی حمایت کرده بود و در حالی که این طنزپرداز از رادیو و تلویزیون محروم شده بود، تقریبا به رسانه او تبدیل شد.

همچنین شارلی ابدو میانه خوبی با شرکت‌های تجاری نداشته است. در سال ۱۹۹۴، مدیران این نشریه اعلام کردند که شارلی ابدو یک نشریه بدون آگهی است و فقط به درآمد حاصل از فروش خود تکیه می‌کند: «تبلیغات ما را به احمق‌ها می‌دهد، ما را احمق می‌کند.»

این منش شارلی ابدو موجب شد که از همان سال اول انتشارش، آماج شکایات قضایی از سوی گروه‌ها و سازمان‌های مختلف شود؛ از مقام‌های دولتی، وزارت کشور، پلیس و ارتش فرانسه گرفته تا سیاستمداران و احزاب راست افراطی، انجمن‌های مسیحی و مسلمانان فرانسه.

شارلی ابدو در سال ۱۹۹۷ به مدت چند ماه فقط شکایاتی را که طی پنج سال گذشته‌اش از این نشریه شده بود، منتشر کرد.

چند سال پیش، در گزارش روزنامه لوموند درباره میزان شکایات علیه شارلی ابدو آمده بود که به طور متوسط این نشریه هر شش ماه یک بار مورد محاکمه قرار گرفته است.

با این حال، به دلیل وجود قانون مطبوعات فرانسه که ضامن آزادی مطبوعات این کشور است، شارلی ابدو در اغلب دادگاه‌های خود تبرئه شده است.

اما بازنشر کاریکاتورهای محمد پیامبر اسلام در سال ۲۰۰۶، واکنش شدید و خشن انجمن‌های اسلامی و مسلمانان را به دنبال داشت که با وجود شکایت این انجمن‌ها، دیگر حل و فصل اعتراض‌ها و شکایت‌ها علیه شارلی ابدو در توان دادگاه‌ها نبود.

در نوامبر سال ۲۰۱۱، دفتر مرکزی شارلی ابدو هدف یک آتش‌سوزی قرار گرفت و در هفتم ژانویه ۲۰۱۵ نیز حمله تروریستی به دفتر این نشریه، جان تعدادی از روزنامه‌نگاران و کاریکاتوریست‌های آن را گرفت.

تعدادی از اعضای شارلی ابدو از جمله کاریکاتوریست‌هایی که هنگام حمله تروریستی به دفتر این نشریه کشته شدند. مارس ۲۰۰۶

شارلی ابدو که معتقد به «حق توهین به مقدسات» است، از مواضع خود هرگز کوتاه نیامد و در سال ۲۰۲۰ نیز در آستانه محاکمه‌ای که برای حمله به این نشریه برگزار شد، بار دیگر کاریکاتورهایی از پیامبر اسلام را به چاپ رساند.

اما در پی حملات اسلامگرایان تندرو علیه شارلی ابدو، هر چند که تعدادی از اعضای این نشریه از دست رفتند و بازماندگان نیز مجبور شدند تحت تدابیر امنیتی قرار بگیرند، اما موجی از همبستگی ملی و جهانی با شارلی ابدو را برانگیخت؛ از تظاهرات میلیون در پاریس در حمایت از شارلی ابدو تا افزایش تعداد مشترکان این نشریه و فروش آن.

این همبستگی ملی و جهانی گرچه به قیمت بسیار سنگینی برای نشریه تمام شده بود، اما جایگاه شارلی ابدو را در عرصه رسانه‌ای فرانسه بیشتر تثبت کرد. مسئله شارلی ابدو دیگر فقط مسئله خود این نشریه نبود، بلکه اصل اساسی آزادی بیان در میان بود.
شارلی ابدو، فراتر از کاریکاتور

شارلی ابدو نیز در این سال‌ها تلاش کرده، در شماره‌ها و ویژه‌نامه‌ها خود، به موضوعات فراتر از کاریکاتورهایش بپردازد و با انتشار گزارش‌ها و مصاحبه‌ها درباره مسائل مطرح شده در کاریکاتورها، به این مسائل نگاهی تحقیقی و تحلیلی هم داشته باشد.

تصویر خمینی روی جلد ماهنامه فرانسوی هاراکیری، در زمان حضور خمینی در نوفل لوشاتو

به عنوان نمونه، در همین شماره‌ای که کاریکاتورهای خامنه‌ای منتشر شد، مطالب و گزارش‌های متنوعی نیز درباره وضعیت نویسندگان، زنان، اینترنت و دستگاه تبلیغاتی در ایران به چاپ رسید.

آن چه شارلی ابدو درباره مسئله اصلی اعتراضات سراسری ایران مطرح کرده، از نظر این نشریه، یک موضوع قدیمی است که از ابتدای انقلاب در این کشور مسئله بوده است؛ این که حکومت اسلامی برای مهار جامعه، پیش از هر چیز به مهار رفتار جنسی مردم اقدام کرد.

این نگاه جنسی حکومت اسلامی ایران به مردم این کشور را شارلی ابدو و سلفش هاراکیری، در همان بحبوحه روزهای انقلاب که بسیاری حتی روشنفکران در فرانسه مسحور انقلاب ایران شده بودند، درک کرده بودند.

همین شم قوی و نگاه تیزبینانه بود که موجب شد ماهنامه هاراکیری در ژانویه سال ۱۹۷۹، یعنی زمانی که هنوز خمینی در نوفل لوشاتو بود، تصویر او را در حال نوازش سینه یک عروسک بادی روی جلد خود با این تیتر منتشر کند: «زندگی جنسی آیت‌الله».

رادیوفردا: تجمع‌کنندگان، پارلمان اروپا را به اتخاذ گام‌های قاطع دیگری در برابر خشونت‌های جمهوری اسلامی ایران علیه معترضین ماه‌های اخیر ایران، فرا خواندند

هزاران ایرانی ساکن فرانسه و سایر کشورهای اروپایی روز دوشنبه ۲۶ دی با سفر به استراسبورگ در شمال شرق فرانسه برای گردهمایی در برابر مقر پارلمان اروپا خواهان تروریستی نامیدن کلیت سپاه پاسداران انقلاب اسلامی شدند.

تجمع‌کنندگان که به گفته خبرنگار اعزامی رادیو فردا شمار آن‌ها بیش از ۱۲ هزار تن تخمین زده می‌شد، پارلمان اروپا را به اتخاذ گام‌های قاطع دیگری در برابر خشونت‌های جمهوری اسلامی ایران علیه معترضین ماه‌های اخیر ایران، فرا خواندند.

این دومین تجمع بزرگ ایرانیان در چهار ماه اخیر در اروپا پس از رویداد برلین برای ابراز همبستگی با معترضین داخل کشور و همچنین دعوت مقامات اروپا به روی آوردن به تصمیمات محکم‌تر علیه جمهوری اسلامی ایران است.

تظاهرکنندگان ابراز امیدواری کرده بودند که با این رویداد «برلین دیگری» را رقم بزنند. سه ماه پیش حدود یکصد هزار ایرانی از اروپا و جهان با فراخوان حامد اسماعیلیون، نویسنده و سخنگوی انجمن قربانیان هواپیمای ساقط شده اوکراینی، در برلین گرد آمدند.

به گزارش خبرگزاری آسوشپتدپرس، تجمع روز دوشنبه استراسبورگ پس از آن رقم زده شد که بیش از یکصد تن از نمایندگان پارلمان اروپا هفته گذشته نامه‌ای را امضا کرده و از اتحادیه اروپا خواستند که گام‌هایی جدید در برابر حاکمیت تهران بردارد.

این نمایندگان در نامه به جوزپ بورل، مسئول سیاست خارجی اتحادیه اروپا، از معرفی کامل سپاه به عنوان یک سازمان تروریستی حمایت کردند.

تجمع ایرانیان در آستانه نشست پارلمان که قرار است روز پنج‌شنبه این هفته، ۲۹ دی، در باره وضعیت ایران بحث کند و یک قطعنامه را به تصویب برساند، برگزار شده است.

پارلمان اروپا نهاد قانون‌گذاری اتحادیه اروپا شامل ۷۰۵ کرسی است که اعضای آن از ۲۷ کشور عضو اتحادیه هستند.

بسیاری از اعضای این پارلمان در جریان چهار ماه اعتراضات مردم ایران اقدامات متعددی برای ابراز همبستگی با ایرانیان انجام داده و از جمله شماری از زنان پارلمان، موهای خود را در جریان «گیسوبران» اعتراضی زنان ایران، قیچی کردند.

شماری از اعضای پارلمان اروپا همچنین کفالت سیاسی معترضین بازداشتی محکوم شده به اعدام در ایران را برعهده گرفته‌اند، که هر چند اقدامی نمادین است اما به منزله فشار سیاسی بر حکومت ایران تلقی می‌شود.

ایرانیان سفر کرده به استراسبورگ اخراج سفیران ایران از کشورهای اتحادیه اروپا و بازگرداندن سفیران این کشورها از تهران را مطرح کرده‌اند.

شماری از نمایندگان مجالس کشورهای اروپایی که خود تبار ایرانی دارند، از تجمع ایرانیان در استراسبورگ حمایت کرده و ایرانیان را به حضور بیشتر در این رویداد فرا خوانده بودند.

یک روز پیش از تجمع ایرانیان در استراسبورگ، شاهزاده رضا پهلوی، مسیح علی‌نژاد، علی کریمی، گلشیفته فراهانی و نازنین بنیادی در یک توئیت مشترک کشورهای جهان را به تروریستی نامیدن کلیت سپاه پاسداران فرا خوانده بودند.

در این توئیت مشترک آمده است: «بیش از چهار دهه است که سپاه پاسداران در داخل و خارج از ایران، ترور، سرکوب و کشتار می‌کند. آغوش ملت برای آن‌ها که جنایتی نکرده‌اند باز است؛ اگر به مردم بپیوندند».

پرچم‌های شیر و خورشید نشان، پرچم آبی‌رنگ ویژه دربار پهلوی و همچنین تصاویری از شاهزاده رضا پهلوی بر سر دست تجمع‌کنندگان در تظاهرات روز دوشنبه استراسبورگ دیده می‌شد.

درخواست‌های تروریستی نامیدن سپاه در دوره اخیر از سوی مخالفان جمهوری اسلامی ایران در خارج افزایش یافته است؛ هشتگی که به انگلیسی سپاه پاسداران را «تروریست» می‌نامد، بیش از یک میلیون بار در روزهای اخیر به کار رفته است.

هم‌زمان با گردهمایی استراسبورگ، شهرداری پاریس اعلام کرد که به مناسبت گذشت چهار ماه از مرگ مهسا امینی شامگاه دوشنبه و سه‌شنبه این هفته عباراتی را برای ادای احترام به انسان‌های شجاعی که برای آزادی به مبارزه با حکومت برخاسته‌اند، بر روی برج ایفل نورپردازی خواهد کرد.

شعار «زن، زندگی، آزادی» و هشتگ «اعدام را در ایران متوقف کنید»، از جمله عباراتی است که روی برج ایفل نورپردازی می‌شود.

آن ایدالگو، شهردار، و مقامات ارشد شهرداری پاریس که پیش‌تر مهسا امینی را «شهروند افتخاری» فرانسه اعلام کردند، در آیین برج ایفل به یاد او حضور دارند.

صدای آمریکا: وزیر امور خارجه بریتانیا روز دوشنبه در مجلس عوام کشورش گفت علیرضا اکبری سه سال پیش با اغوا و فریب به ایران بازگردانده شده بود.

جیمز کلورلی با اشاره به بازداشت علیرضا اکبری پس از بازگشتش به ایران و «فرایند قانونی بدنام و خودسرانه» جمهوری اسلامی گفت طی این مدت خانواده این شهروند بریتانیایی-ایرانی نیز بار این مصیبت را بر دوش می‌کشیدند.

او ضمن یادآوری سخنان آقای اکبری درباره شکنجه و اعترافات اجباری‌اش گفت بدون شک او قربانی «انتقام‌جویی‌های سیاسی یک رژیم شریر» قرار گرفت.

وزیر امور خارجه بریتانیا در ادامه سخنان خود گفت: «ما شاهد اقدامات انتقام‌جویانه رژیم تضعیف‌شده و منزوی در ایران هستیم.»

او خطاب به مقامات جمهوری اسلامی هشدار داد: «جهان نظاره‌گر شما است و پاسخگو خواهید شد.»

جیمز کلورلی با اشاره به «دهه‌ها» سرکوبگری جمهوری اسلامی افزود بریتانیا از مردم ایران و مطالبه آنها برای آزادی و احقاق حقوق‌شان پشتیبانی می‌کند.

به گفته وزیر امور خارجه بریتانیا، کشته شدن بیش از ۵۰۰ معترض و بازداشت بیش از ١٨ هزار نفر دیگر توسط جمهوری اسلامی در جریان اعتراضات جاری، نشان از شجاعت مردم ایران دارد.

اقدام جمهوری اسلامی در اعدام علیرضا اکبری واکنش سریع کشورهای غربی از جمله بریتانیا را به همراه داشت. دولت بریتانیا ضمن تحریم دادستان کل تهران، احضار کاردار جمهوری اسلامی در لندن، و احضار موقت سفیر خود در تهران، وعده داده اقدامات تنبیهی بیشتری را علیه جمهوری اسلامی انجام دهد.

دویچه‌‌وله: نشریه پولیتیکو می‌نویسد، اتحادیه اروپا در صدد تحریم‌های تازه‌ای علیه نزدیک به ۴۰ شخص و نهاد ایرانی است. این تحریم‌ها که در واکنش به سرکوب اعتراضات وضع می‌شود وزیر ورزش و چند مقام سپاه پاسداران را دربر می‌گیرد.

به نوشته نشریه آمریکایی پولیتیکو، واکنش به سرکوب معترضان ایران اتحادیه اروپا را مصمم به تهیه فهرستی جدید از تحریم‌‌ها علیه جمهوری اسلامی کرده است.

پولیتیکو می‌گوید، به پیش‌نویس این تحریم‌ها دست یافته و بر اساس این پیش‌نویس که در ۲۷ صفحه تنظیم شده است، نزدیک به ۴۰ شخص و نهاد جمهوری اسلامی مشمول تحریم‌ها می‌شوند.

۱۷ شخص در معرض تحریم قرار خواهند گرفت که شامل برخی فرمانداران مناطق مختلف، یک نماینده مجلس و یک مقام ارشد در معاونت برون‌مرزی سازمان صداوسیما خواهد شد.

همچنین برخی از مقا‌م‌های فعلی و سابق سپاه پاسداران که نقشی کلیدی در سرکوب ایفا کرده‌اند نیز در زمره این فهرست قرار دارند.

حمید سجادی هزاوه، وزیر ورزش و جوانان نیز به دلیل “وادار کردن ورزشکاران ایرانی به سکوت در عرصه بین‌المللی در مورد سرکوب‌ها” مشمول این فهرست شده است.

در این گزارش به ملاقات سجادی با الناز رکابی، قهرمان مقام چهارم رقابت‌های سنگ‌نوردی آسیا پس از ورود به ایران در ماه مهر اشاره شده است.

رکابی که در رقابت‌های سنگ‌نوردی آسیا با بی‌اعتنایی به قوانین جمهوری اسلامی بدون حجاب شرکت کرده بود بعد از بازگشت به ایران به هتل المپیک منتقل شد و روز بعد با وزیر ورزش دیدار کرد.

از میان نهادهایی که تحریم می‌شوند می‌توان به سازمان تنظیم مقررات و ارتباطات رادیویی اشاره کرد که طبق اسنادی که در دست پولیتیکوست، به دلیل نقش داشتن در فیلتر کردن محتوای اینترنت از طریق یک نرم‌افزار جاسوسی به نام سیام SIAM تحریم می‌شود.

همچنین از آکادمی راوین نام برده شده که بر اساس این گزارش، به هکرها آموزش داده چطور “به صورت مستقیم در ارتباطات آن‌هایی که علیه رژیم ایران اعتراض می‌کنند اختلال ایجاد کند.”

پیش از این خبرگزاری آسوشیتدپرس به نقل از آنتونیو تاجانی، وزیر خارجه ایتالیا از آماده شدن چهارمین بسته تحریمی اتحادیه اروپا علیه ایران خبر داده بود.

تاجانی در نشست مشترک کمیسیون‌های سیاست خارجی پارلمان ایتالیا گفته بود، با این که رئیس‌جمهور این کشور از ایران خواسته، به خشونت‌ها پایان دهد اما تغییری در رویکرد ایران مشاهده نشده است. او با اشاره به این که تحریم‌های جدید به دلیل ادامه سرکوب‌‌ها وضع می‌شوند گفت، این بسته جدید “پیام روشنی به ایران برای توقف اعدام معترضان” است.

اعتراضات ایران که از شهریورماه پس از درگذشت مشکوک مهسا امینی، دختر ۲۲ ساله اهل سقز در بازداشت گشت ارشاد در تهران آغاز شد به گفته خبرگزاری هرانا، تا کنون ۵۲۰ کشته برجا گذاشته است. ۷۰ تن از کشته‌شدگان کودک و نوجوان بودند.

سرکوب شدید این اعتراضات واکنش‌های بین‌المللی به دنبال داشته و آخرین تحولات حاکی از پیگیری درخواست گنجاندن نام سپاه پاسداران در فهرست تروریستی اتحادیه اروپاست.

رادیوفردا: هم‌زمان با هشدار شرکت ملی گاز در مورد احتمال «قطع کامل گاز در پنج استان»، وزارت کشور اعلام کرد که پایتخت در روز یک‌شنبه به‌طور کامل تعطیل است و استاندار تهران گفت که دلیل این تعطیلی بحرانی‌ترشدن تأمین گاز خانگی در یک‌شنبه و روزهای آینده است.

شرکت ملی گاز شامگاه شنبه ۲۴ دی در اطلاعیه‌ای هشدار داد که استان‌های خراسان رضوی، گلستان، خراسان شمالی و جنوبی و شرق استان مازندران با بیشترین افت فشار گاز مواجه شده‌اند و احتمال قطع کامل گاز در این مناطق وجود دارد.

جمعیت گسترده‌ای از مردم ساکن پنج استان خراسان رضوی، گلستان، خراسان شمالی و خراسان جنوبی و مازندران از چهارشنبه نوزدهم دی ماه و پیش از دیگر مناطق ایران با بحران گاز مواجه شده‌اند و مردم در بسیاری از استان‌های دیگر نیز از روزهای جمعه و شنبه با «افت فشار گاز خانگی» مواجه شده‌اند.

با وجود وضعیت بحرانی گاز در بسیاری از استان‌های ایران، عباس اعظمی، سخنگوی شرکت ملی گاز گفت: «آنچه که مردم تاکنون تجربه کرده‌اند افت شدید گاز یا مشکلات فنی بوده است و هنوز گاز به طور کامل قطع نشده است.»

همچنین علیرضا فخاری، استاندار تهران، نیز اعلام کرد که تمامی دستگاه‌های دولتی و بخش خصوصی تهران در روز یک‌شنبه تعطیل است، و به غیر از امتحانات پایه دوازدهم و امتحانات برخی دانشگاه‌ها، مدارس غیر حضوری و دانشگاه‌ها نیز تعطیل است.

استاندار تهران افزود که تعطیلی پایتخت در پی تأکید وزارت نفت بر «لزوم اتخاذ تصمیمات برای رفع نیازمندی‌های کسری گاز» انجام شده است.

علیرضا فخاری تأکید کرد که بنابر اعلام وزارت نفت، شرایط تأمین گاز خانگی در روز یک‌شنبه و روزهای آینده به‌مراتب بدتر از روز شنبه خواهد بود و به همین منظور تعطیلی کامل تهران در دستور کار قرار گرفت.

استاندار تهران گفت که همه «مراکز تجاری، فرهنگی و ورزشی» در تهران تعطیل است و در مورد بانک‌ها فقط یک‌سوم شعب به دلیل ضرورت پرداخت‌های پایان ماه فعالیت می‌کنند اما سایر بانک‌ها تعطیل خواهند بود.

با همه این تعطیلی‌های اجباری، مقامات دولتی همچنان تأکید می‌کنند که عبور از این بحران با «صرفه‌جویی مصرف‌کنندگان خانگی» ممکن خواهد بود.

وزیر نیرو روز یکشنبه بار دیگر گفت صرفه‌جویی راه‌حل عبور از حران است و وزیر کشور هم در جلسه ستاد مدیریت بحران تکرار کرد «راه اصلی عبور از بحران انرژی، صرفه‌جویی و تغییر شیوه مصرف است».

هم‌زمان وزیر نفت اعلام کرد که تعطیلی شهر تهران «کمک بزرگی به تأمین گاز کشور کرد و در این مدت نزدیک ۲ و نیم میلیون متر مکعب کاهش مصرف صورت گرفت»، با این حال او افزود از روز شنبه در برخی از نقاط جنوب استان خراسان رضوی گاز قطع شدو مردم مجبور به استفاده از بخاری‌های نفتی و بخاری‌های گازی با کپسول شدند.

روز یکشنبه رئیس پلیس‌راه کشور هم از بارش برف و باران در جاده‌های ۱۷ استان کشور خبر داد و از مردم خواست که از انجام سفرهای غیرضروری پرهیز کنند.

پیشتر روز شنبه نیز ادارات، مدارس و دانشگاه‌ها در بسیاری از استان‌های ایران از جمله تهران، خراسان رضوی، خراسان شمای، خراسان جنوبی، گلستان، مازندران، گیلان، البرز، اصفهان، کرمانشاه، آذربایجان شرقی، قزوین، سمنان، قم تعطیل اعلام شده بود که در اغلب این استان‌ها روز یک‌شنبه نیز تعطیلی‌ها ادامه دارد.

ساعاتی پیش از اعلام تعطیلی کامل روز یک‌شنبه پایتخت، مسلم رحمانی، مدیر امور گازرسانی شرکت ملی گاز ایران، نیز به خبرگزاری فارس گفت که مصرف گاز فقط در تهران «به روزانه ۱۲۵ میلیون متر مکعب در روز رسیده است که رقم بالایی است و گازرسانی به سایر استان‌های شمالی و شمال شرقی را با مشکل مواجه می‌کند».

محمدرضا جولایی، مدیر دیسپچینگ شرکت ملی گاز، نیز با تاکید بر بحرانی بودن اوضاع تامین گاز به خبرگزاری ایلنا گفت که مصرف گاز در بخش خانگی به مرز ۷۰۰ میلیون متر مکعب رسیده و این میزان باید به زیر ۵۷۰ میلیون متر مکعب در روز کاهش یابد تا کشور از بحران گاز خارج شود.

جواد اوجی، وزیر نفت ایران، نیز روز شنبه «قطع کامل واردات گاز از ترکمنستان از روز پنج‌شنبه» و «کاهش دما در ۲۰ استان ایران به منفی ۱۰ درجه» را دلیل بحران گاز در کشور عنوان کرد.

صادق ضیائیان، رئیس مرکز ملی پیش‌بینی و مدیریت بحران مخاطرات وضع هوا، اما شامگاه شنبه با اشاره به ورود دو سامانه بارشی جدید به کشور، به طور ضمنی اظهارات مقام‌های وزارت نفت درباره «سرمای بی‌سابه» در ایران را رد کرد.

ضیائیان گفت: «امسال زمستان سختی نداریم و با وجود کاهش شدید دما تنها می‌توان گفت که به دمای میانگین رسیده‌ایم و در گذشته هم روزهای زمستانی دمای حداقلی شهرهایی مانند تهران زیر صفر بود.»

از سوی دیگر، محسن جوهری، رئیس انجمن صنفی سی‌ان‌جی کشور، به خبرگزاری ایلنا گفت که در حال حاضر به دلیل افت فشار گاز بسیاری از جایگاه‌های عرضه سوخت سی‌ان‌جی در سطح کشور به‌ویژه در استان‌های شمال شرقی ایران تعطیل شده‌اند. جوهری افزود که روزانه به طور معمول ۲۴ میلیون متر مکعب مصرف گاز جایگاه‌هاست.

رئیس انجمن صنفی سی‌ان‌جی کشور تأکید کرد که طبق پیگیری از شرکت ملی گاز، مشکل تأمین سوخت سی‌ان‌جی جایگاه‌ها تا پایان هفته ادامه خواهد داشت.

همایون غنی‌زاده: محمد حسینی و محمدمهدی کرمی یک نفر نبودند!هر کدام چند میلیون نفر هستند!هر کدام از این بچه ها را که بالای دار می کشید چندمیلیون نفر را بالای دار کشیده اید!اما شما می توانید بالای دار تنها جسم یکنفر از این چندمیلیون را بی جان کنید و مابقی سر به داران با چشمان از حدقه بیرون زده شان با نفرت می نگرند شما را و منتظر دیدن عاقبت کارتان می مانند. باید بدانید کف خیابان ها و در هر خانه و در هر کوچه یک محمدحسینی و محمد مهدی کرمی وجود دارد که دیگرحتی به قیمت اعدام شدن توان تحمل این مصائب را ندارند. پس تمام کنید این نمایش های خفت بار «قلدری و اقتدار و قوی بودن» را!
تمام کنید نمایش های خفت بار «نترسیدن» را!نمایش های خفت بار «عربده کشی» و «نفس کش» گفتن و حریف طلبیدن را! تمام کنید.این است تمام تدبیر حاکمیت در مواجهه با مردم ایران؟! ما که می دانیم اینها همه نمایش است. یک نمایش پوشالی از «اقتدار»!. تمام کنید این نمایش مضحک مملو از خون و خفگی را برای مردمی که در طی این سالها هیچ مصیبتی نبوده است که بر سرش نیاورده باشید! از جنگ و اعدام و تحریم و تورم و فوج‌ فوج جوان شهید و اعدامی و جانباز و آسیب دیده روی دستش گذاشتن تا شعله های آتش سینما رکس که گویی همان آتش به جان زندگی شان افتاده و هنوز خاموش نشده تا
عقب افتادگی از تمام جهان و به یغما رفتن ثروت این سرزمین ابا و اجدادی اش در برابر چشمانش تا ناپدید شدن دکل های نفتی اش تا اختلاس های خاوری هایش تا نادیده گرفته شدنش در هر بار و دفعه ای که با شوق در صف انتخاب یک نجات دهنده پوشالی ایستاد تا نابودی جنگل و مراتع و آلودگی هولناک هوای شهرهایش تا ریختن ثروت کشورش در چاه ویل هسته ای اش تا موشک پراکنی به هواپیمای مسافربری اش تا موش آزمایشگاهی کردنش در ایام مرگ و میر کرونا که جهانی نجات پیدا کرده بود و ما هنوز در میان بازی های پت و متی واردات و تولید واکسن و اختراع دستگاه «مستعان ۱۱۰» تان داشتیم با عزیزانمان قبرستان ها را پر می کردیم تا همه آن مهساها و نداها و نیکاها و دوباره این زندان ها و اعدام ها تا همه این فقر و فلاکت و بدبختی! تمام کنید این کمدی تراژدی را که باعث شده جوانان و سرمایه های این کشور طوری فراری شوند که جمعیت یک کشور بزرگ دیگر را بشود بیرون از ایران تشکیل داد.طوری پراکنده مان کرده اید که در هر کوچه و برزن این کره خاکی سر بچرخانی به سادگی چند ایرانی ترک وطن کرده پیدا می کنی!آنها هم که نتوانسته اند بروند و…#همایون_غنی_زاده
(ادامه مطلب در اسلایدهای بالاست.ورق بزنید.)
#محمد_حسینی #محمد_مهدی_کرمی #مهسا_امینی #زن_زندگی_آزادی

حسن محدثی‌ی گیلوایی
۱۵ دی ۱۴۰۱

ارزیابی و داوری‌ی من در باره‌ی آن‌چه امروز در ایران می‌گذرد، اگرچه داوری‌ی یک فرد است، اما این ارزیابی و داوری صرفاً مربوط به خاست‌گاه اجتماعی‌ی من یا تعلقات شخصی‌ی من نیست. این ارزیابی و داوری مبتنی بر یک نظریه‌ی اجتماعی است. بنابراین، انتظار دارم مخاطبان عزیز که به مباحث من توجه دارند و انبوهی کامنت زیر مطلب قبلی تحت عنوان «بازگشت به سلطنت، هرگز» گذاشته اند، نخست به نظریه‌ی اجتماعی‌ام توجه کنند. من البته از مخاطبانی که کامنت گذاشته اند به خاطر عدم پاسخ‌گویی‌ی مستقیم و مورد به مورد عذرخواهی می‌کنم. تعداد زیاد کامنت‌ها مانع از این کار می‌شود. کامنت‌های سلطنت‌طلبان فحاش را هم تا اطلاع ثانوی تحمل می‌کنم.

اکنون همه از ایران سخن می‌گویند و می‌گویند مسأله‌ی ما ایران است. اما پرسش من این است: کدام ایران؟ چه نظریه‌ای در باره‌ی ایران دارید؟ نظریه‌ی شما در باره‌ی گذشته، حال، و فردای ایران چه می‌گوید؟

اینک در این قسمت نظر شما را به خلاصه‌ی نظریه‌ی اجتماعی‌ام جلب می‌کنم و در فرسته‌ی (پست)‌ بعدی دلایل‌ام را برای مخالفت با بازگشت سلطنت ذکر می‌کنم. این را هم اضافه کنم که برخی کودکانه می‌گویند رضا پهلوی چنین و چنان گفته است. پنداری می‌توان بر وعده‌های کنش‌گران سیاسی اعتماد کرد! وعده و گفتار کافی نیست. از دنیای کودکانه‌تان قدری فاصله بگیرید! سیاست با ساده‌لوحی‌ی کودکانه نسبتی ندارد. لطفاً از رضا پهلوی و طرف‌داران‌اش و نیز از دیگر گروه‌های سیاسی بپرسید نظریه‌ی اجتماعی‌شان در باره‌ی ایران چیست؟

ایران در طول تاریخ طولانی‌ی استبدادی‌ی خود سرزمین فاجعه و جست‌وجوی نجات بوده است و استبداد در این فاجعه‌آفرینی‌، نقشی اساسی داشته است. اما ایرانیان از مشروطه به این سو از عصر بنده‌گی خارج شده اند و وارد عصر کنش‌گری‌ی خود شده اند. نیاکان ما قبل از مشروطه همه‌گی رعیت بودند. بنابراین، از مشروطه به قبل ایران متشکل بود فقط از یک خدایگان و انبوهی رعیّت. حتا زنان و فرزندان سلطان نیز رعیّت بوده اند. اما البته رعیّت‌ها با هم فرق داشته اند و سلسله‌مراتبی بین رعیّت‌های ایرانی وجود داشته است. از مشروطه به این سو از ره‌گذر کنش‌گری‌ی توده‌ی مردم و به‌ویژه مردم شهری، ملت در ایران آغاز به تکوین کرده است و ایران از تاریخ پیشین خود که تاریخ رعیت / سلطان بوده است رفته‌رفته به تاریخ ملت / دولت وارد شده است. …

ادامه در کامنت (مقاله‌ی فوق رو هم بخوانید!)

کامنت دوم: اکنون برخی از بقایای فرهنگ سلطانی دفاع می‌کنند و از اسطوره‌ی کورش یاد می‌کنند و از عصر استبدادی‌ی پهلوی نیز یک اسطوره‌ی جدید ساخته اند. آنان به آمدم شخصی دل‌خوش کرده اند که تمام سرمایه‌‌اش را از سلطانیسم پهلوی دارد و اهمیت‌اش فقط در این است که شاه‌زاده است؛ یعنی امری موروثی. او هیچ امر اکتسابی‌ی مهمی که برایش سرمایه‌ی اجتماعی بیافریند، ندارد. اکنون پرسش من این است که چه فردایی می‌خواهیم برای ایران رقم بزنیم؟ آیا می‌خواهیم به عصر بنده‌گی برگردیم یا می‌خواهیم در تاریخ کنش‌گری‌مان گاهی به پیش بگذاریم. من از ایده‌ی مدرنیته‌ی ایرانی از ره‌گذر کنش‌گری‌ی ایرانیان دفاع می‌کنم. مدرنیته‌ی ایرانی نمی‌تواند بر سلطنت و فرهنگ سلطانیسم بنا شود. سلطنت از عناصر مهم سنت ایرانی بوده است و از مشروطه تا سال پنجاه و هفت در برابر توسعه‌ی سیاسی و مدرنیته‌ی سیاسی مقاومت کرده است.
در قسمت بعدی دلایل‌ام را برای نفی بازگشت سلطنت خواهم نوشت. لطفاً با حوصله اندیشه‌ام را دنبال کنید و صفحه‌ام را بخوانید! همان‌طور که من یکایک کامنت‌های شما حتا فحاشی‌های سلطنت‌طلبان را می‌خوانم

کامنت یک: این‌جا است که رابطه‌ی بالا به پایین حاکمان با مردم دست‌کم به‌لحاظ نظری و ذهنی دگرگون شده و به صورت معکوس درآمده است. به‌عبارت دیگر، این اندیشه و تمنا در عصر جدید ایران به‌وجود آمده که حاکمان خادم ملت باشند. از مشروطه به این سو عصر خدایگانی روی به زوال آورده است. مجالس اول و دوم به‌ویژه در این جهت حرکت کرده اند که پادشاه را مشروط کنند. در مجلس اول تصویب شد که حتا مقرری‌ی دربار را نیز مجلس تعیین نماید و امور مالیه زیر نظر مجلس باشد.
اما در عصر پهلوی تلاش شد تا سلطانیسم دو باره به ایران برگردد. هر دو پادشاه پهلوی تلاش کردند به‌نحو تصنعی ایران مدرن را به ایران باستان متصل سازند، در حالی که تاریخ بنده‌گی‌ی ایرانیان با تاریخ کنش‌گری‌شان نسبتی تقابلی دارد. در تاریخ بنده‌گی هویت‌مندی از نوع میراثی است و در آخرین کنش‌گری هویت‌مندی از نوع آفرینش‌گرانه و اکتسابی است. انسان ایرانی‌ی جدید می‌کوشد تا به مقام شهروندی برکشیده شود و از رعیت بوده‌گی خارج گردد. او افق جدیدی را پیش روی خود می‌بیند. 
اکنون برخی از بقایای فرهنگ سلطانی دفاع می‌کنند و از اسطوره‌ی کورش یاد می‌کنند و از عصر استبدادی‌ی پهلوی نیز یک اسطوره‌ی جدید ساخته اند. آنان به آمدم شخصی دل‌خوش کرده اند که تمام سرمایه‌‌اش را از سلطانیسم پهلوی دارد و اهمیت‌اش فقط در این است که شاه‌زاده است؛ یعنی امری موروثی. او هیچ امر اکتسابی‌ی مهمی که برایش سرمایه‌ی اجتماعی بیافریند، ندارد. اکنون پرسش من این است که چه فردایی می‌خواهیم برای ایران رقم بزنیم؟ آیا می‌خواهیم به عصر بنده‌گی برگردیم یا می‌خواهیم در تاریخ کنش‌گری‌مان گاهی به پیش بگذاریم. من از ایده‌ی مدرنیته‌ی ایرانی از ره‌گذر کنش‌گری‌ی ایرانیان دفاع می‌کنم. مدرنیته‌ی ایرانی نمی‌تواند بر سلطنت و فرهنگ سلطانیسم بنا شود. سلطنت از عناصر مهم سنت ایرانی بوده است و از مشروطه تا سال پنجاه و هفت در برابر توسعه‌ی سیاسی و مدرنیته‌ی سیاسی مقاومت کرده است

صدای آمریکا: نیروهای حکومتی جمهوری اسلامی که برای برخورد با معترضان اعزام شده‌اند (آرشیو)

نوید محبی، مدیر کنشگری در اتحادیه ملی برای دموکراسی در ایران (نوفدی)، و اندرو قلیلی، تحلیلگر ارشد در موسسه یهودی برای امنیت ملی آمریکا (جینسا)، به تازگی با انتشار مقاله‌ای در وبسایت نشریه «نشنال اینترست» به تشریح دلایل ضرورت اقدام قاطع و فوری ایالات متحده برای توقف اعدام‌های بیشتر پرداختند.

در این مقاله با اشاره به اقدام جمهوری اسلامی در اعدام محسن شکاری و مجیدرضا رهنورد، دو جوان ۲۳ ساله ایرانی، به دلیل حضورشان در اعتراضات جاری ایران، آمده است: «اگرچه شکاری و رهنورد اولین ایرانیانی هستند که در ارتباط با اعتراضات گسترده اخیر اعدام شدند، اما تا زمانی که جامعه بین‌المللی اقدامی فوری و ملموس علیه رژیم جمهوری اسلامی انجام ندهد، آخرین آنها نخواهند بود.»

نویسندگان این مقاله این احکام اعدام را، «درست مانند بسیاری از احکام قبلی، تلاشی از سوی رژیم ستمگر اسلامی برای ارعاب مردم ایران» دانسته‌اند تا به این ترتیب «به آنها نشان دهد که در صورت تداوم اعتراضات هزینه گزافی را خواهند پرداخت. در واقع رژیم با به دار آویختن مخالفان آن هم در یک پروسه ناسالم قضایی، به معترضان یادآوری کند که هنوز در زیر انگشت شست رژیمی زندگی می‌کنند که از خودسرانه اعدام کردنشان هیچ ابایی ندارد. رژیم همچنین با این اعدام‌های اولیه قصد دارد عکس‌العمل‌های جامعه بین‌المللی را بسنجد. به همین خاطر، تا زمانی که جهان بدون اقدام عملی قاطع تنها نظاره‌گر جنایات رژیم باشد، خامنه‌ای و اراذل او با اطمینان به نفس بیشتر تشویق خواهند شد تا خشونت بیشتری انجام دهند.»

محبی و قلیلی در ادامه می‌نویسند: «بر خلاف انتظار اولیه رژیم، خیزش ملی ایرانیان در خیابان‌های سراسر کشور ادامه یافته و اکنون به ماه سوم خود می‌رسد. زمانی بود که رژیم می‌توانست با توسل به قاعده بازی همیشگی‌اش که همانا دستگیری‌های دسته جمعی، سرکوب وحشیانه، شکنجه مردم برای اعتراف‌های اجباری و انجام برخی اعدام‌ها است، با ارعاب و اختناق مردم را به خانه‌ها بازگرداند، اما این بار اوضاع فرق می‌کند. به نظر می‌رسد که اعدام آقای شکاری و رهنورد، مانند بقیه تاکتیک‌های وحشیانه رژیم، نتیجه معکوس داشته است، زیرا مردم دوباره به خیابان‌ها سرازیر شدند.»

به نوشته نویسندگان این مقاله، «رژیم» به خوبی می‌داند که این «خیزش انقلابی» موجودیت جمهوری اسلامی را هدف قرار داده است و ناآرامی‌ها با «ارفاق‌هایی» همچون «الغای» پلیس گشت‌ ارشاد در هفته گذشته، فرونشانده نخواهد شد. «در واقع، این جنبش ثابت کرده است که در برابر تاکتیک‌های ارعاب وحشیانه رژیم، مانند دستگیری‌های بی‌سابقه، کور کردن معترضان با تفنگ ساچمه‌ای، و روش‌های قرون وسطایی شکنجه تا سر حد مرگ که بر برخی از دستگیرشدگان اعمال شده، ثابت قدم است. این روش‌های ضدانسانی و خشونت عریان نه تنها نتوانسته است ایرانیان را از ماندن در خانه و پایان دادن به اعتراضات بترساند، بلکه جنبش را وارد مرحله اعتصاب نیز کرده است. در حالی که این وظیفه ایرانیان است که در نبردشان با حکومت بجنگند و پیروز شوند، اما این بدان معنا نیست که جهان باید در گوشه‌ای ایستاده و تنها نظاره‌گر ایرانی‌های شجاعی باشد که برای آزادی جان خود و فرزندانشان را فدا می‌کنند. به گفته عفو بین‌الملل، مقامات ایرانی در دادگاه‌های ساختگی که برای سرکوب بیشتر این قیام مردمی طراحی شده‌اند، به دنبال اجرای مجازات اعدام برای حداقل ۲۱ نفر هستند. به همین خاطر ضروری است که ایالات متحده هرچه زودتر اقدام قاطعانه‌ای برای توقف اعدام‌های بیشتر انجام دهد.»

این مقاله یادآور می‌شود: «این اقدام قاطع باید فراتر از قطعنامه‌ها و بیانیه‌های محکومیتی باشد که رژیم در چهار دهه اخیر نسبت به آن بی حس شده است. این اقدام همچنین باید فراتر از تحریم‌های اولیه اعمال شده آمریکا در ابتدای اعتراضات همچون تحریم‌ها علیه پلیس گشت ارشاد و رهبران نظامی مختلف از شهریور امسال باشد. به طور خاص، اقدام علیه رژیم باید هزینه‌های اقتصادی و سیاسی ملموس بر رژیم و رهبران آن داشته باشد. ایالات متحده باید با تحریم دفتر رهبر علی خامنه ای بر اساس فرمان اجرایی و قانون ماگنیتسکی شروع کند. هماهنگی با کشورهای اروپایی و سایر متحدان گروه۷ (وزیران اقتصاد هفت کشور صنعتی) برای اجرای تحریم‌های چندجانبه علیه خامنه‌ای، مشابه اقدامات انجام شده علیه ولادیمیر پوتین، عملاً این پیام را به شخص رهبر جمهوری‌ اسلامی می‌فرستد که وحشیگری وی بی پاسخ نخواهد ماند. این تحریم‌ها باید درآمد رژیم، به ویژه فروش یک میلیون بشکه نفت در روز را هدف قرار دهد.»

نویسندگان این مقاله همچنین تاکید می‌کنند که ایالات متحده باید از شرکای اروپایی خود که روابط دیپلماتیک با ایران را ادامه می‌دهند، بخواهد که این روابط را قطع کرده و دیپلمات‌های ایرانی را با ادامه نقض حقوق بشر توسط جمهوری اسلامی اخراج کنند. اگرچه قطع خطوط دیپلماتیک ممکن است خلاف واقع به نظر برسد، اما بی تردید باعث می‌شود رژیم جمهوری اسلامی، که حضور دیپلماتیک خود در اروپا را به عنوان منبع مشروعیت جهانی و به عنوان دروازهای برای ارتباطات بین‌المللی، عمیقاً پرارزش می‌داند، اقدامات خود را مورد ارزیابی مجدد قرار دهد. کشورهای اروپایی پیشتر نیز زمانی که در دهه نود میلادی فعالان اپوزیسیون را در آلمان ترور کردند الگوی مشابه را پیاده‌سازی کردند.

محبی و قلیلی همچنین از ایالات متحده می‌خواهند که شیوه پیام‌رسانی خود به مردم ایران را بهبود بخشد. «این پیام‌رسانی باید فراتر از اظهارات مبهم و کلی باشد که تاکنون توسط چهره‌هایی مانند ند پرایس، سخنگوی وزارت امور خارجه صادر شده است و باید موارد خاصی از نقض حقوق بشر را مورد توجه و تشدید قرار دهد. همچنین تکرار پیام‌های حمایتی از طرف شخص رئیس‌جمهوری بایدن و مجراهای رسانه‌ایش نه تنها برای مردم ایران ارزشمند است بلکه مزیت توجه بیش از پیش جامعه بین‌المللی به وضعیت مبارزات مردم ایران را به همراه خواهد داشت.»

آنها سپس هشدار می‌دهند که در فقدان اقدامات قاطع «رژیم جمهوری اسلامی ممکن است به اقدامات وحشیانه‌تر در محاسبات بازی سرکوب خود متوسل شود، اقداماتی که رژیم قبلاً در دوران دشوار خود به کار گرفته است. به عنوان مثال، جمهوری اسلامی در سال ۱۳۶۷ به دستور آیت‌الله خمینی نزدیک به ۵ هزار زندانی را در مدت چند هفته اعدام کرد. این اعدام‌ها خارج از نظام حقوقی انجام می‌شد و هیچ محاکمه عادلانه‌ای برای اعدام شدگان برگزار نشد. رژیم بارها ثابت کرده است که قادر به انجام این نوع جنایات است – بنابر این اگر جهان اقدام قاطعانه‌ای انجام ندهد، جان ایرانیان بی‌شماری در معرض خطر فزاینده قرار خواهد گرفت.»

نویسندگان این مطلب سپس با تاکید بر وجود نشانه‌هایی از احتمال تکرار اتفاقی مشابه در روزهای آینده در مورد معترضان بازداشت‌شده، به عنوان نمونه به اظهارات اخیر احمد خاتمی اشاره می‌کنند و می‌نویسند که او خواستار برخورد با – به زعم او – «اغتشاش‌گران» به گونه‌ای شد که اطمینان حاصل شود «که دیگر هوس اغتشاش مجدد رخ ندهد.» دو روز بعد، ۲۲۷ نماینده مجلس رژیم از قوه قضائیه خواستند تا «آشوبگران» دستگیر شده را به اعدام محکوم کند.

محبی و قلیلی در پایان تاکید می‌کنند که ایالات متحده و سایر اعضای جامعه بین‌المللی این قدرت را دارند که از تکرار این اتفاق جلوگیری کنند، و هشدار می‌دهند که اگر اقدامات لازم برای اطمینان از عدم وقوع جنایات احتمالی انجام نشود، «ماشین اعدام رژیم جمهوری اسلامی بدون شک جان بسیاری از جوانان ایرانی را خواهد گرفت.»

* برگردان فارسی این مطلب تنها به منظور آگاهی رسانی منتشر شده است و نظرات بیان شده در آن بازتاب‌دهنده دیدگاه صدای آمریکا نیست